Photo Loading...
“အား..အမလေး နာလှပါပြီ..ကြောက်ပါပြီ ဆရာရယ်..သ..သမီးနောက်ကိုလိမ္မာပါ့မယ်..အား..အမလေး”
အသက်အားဖြင့် ၁၇ နှစ်ခန့်သာရှိသော ကျွန်မ၏ခန္တာကိုယ်သည် တကယ့်အပျိုကြီးတယောက်လောက်ပင်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်အခုအချိန်မှာတော့ ကျွန်မသည် အောက်ပိုင်းဗလာကျင်းပုံစံဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီးအရိုက်ခံနေရပြီဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မရဲ့ဖြစ်ပုံကတော့ဒီလိုလေးစတာပါဘဲရှင်….။
ကျွန်မဆယ်တန်းရောက်သောအခါ အမေကကျွန်မအား အကောင်းဆုံးကျူရှင်အားရွေး၍တတ်စေသည်၊ သို့သော်နှစ်စတွင်ပင် ကျွန်မသည်အမေထားပေးသော ကျူရှင်များတွင် တခုမဟုတ်တခုပြဿနာဖြစ်ပြီး ထွက်လာခဲ့ရသည်ချည်းဖြစ်သည်။ အမေကလည်းဆူပူတာက တကြောင်း၊ အပေါင်းအသင်းကဆွယ်သဖြင့်လျှောက်သွားနေခဲ့ခြင်းကြောင့်တကြောင်း ကျွန်မသည်ဆယ်တန်းကို ဘုန်းခနဲလဲနေအောင်ဘဲ ကျရပါတော့သည်။ ဆယ်တန်းကျတယ်ဆိုရင်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ကလည်း ပိုမိုကျသွားခဲ့သည်၊ အမေအားလည်းဆယ်တန်းမတတ်တော့ဘူး သင်တန်းများသာတတ်တော့မည်ဟု ပူဆာခဲ့ပါသည်။ သို့သော်အမေကလက်မခံ၊ သူမ၏အကိုကျူရှင်တွင်တတ်ရမည်ဟု ကျွန်မအားတချက်လွှတ်အမိန့်ချလိုက်ပါတော့သည်။
အမေရဲ့အကို ဦးကျော်အောင်သည် တမျိုးလုံး၊တဆွေလည်းတွင် ကျွန်မနှင့်မတည့်သော တဦးတည်းသောရန်သူပင်ဖြစ်သည်၊ ပထမနှစ်(၁၀)တုန်းကလည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြခဲ့သဖြင့် သူ့ကျူရှင်တွင် မတတ်ခဲ့ရပေ၊ ယခုနှစ်တွင်တော့ဘယ်လိုမှပြေးမလွတ်တဲ့အခြေအနေနဲ့တွေ့နေရပြီဖြစ်သည်။
ဦးကျော်အောင်၏ကျူရှင်သည် အခြားကျူရှင်များကဲ့သို့ ဘော်ဒါသင်တန်းသားလက်ခံခြင်းမရှိပေ၊ သို့သော် ဆွေမျိုးများအတွက်ကိုမူ ဘော်ဒါလက်ခံပါသည်၊ သို့တည်းမက ဆွေမျိုးအရင်းကြီးများဖြစ်သဖြင့် ကျွန်မအတွက်အမေမှာ တပြားမျှပေးစရာမလိုခဲ့ပေ။ ဘော်ဒါနေတဲ့သူများမှာလည်း ကျွန်မအပါအဝင် (၃)ယောက်သာရှိပြီး (၃)ယောက်လုံးကလည်းရင်းနှီးပြီးသား ညီအမ(၃)ယောက်ဖြစ်နေတာကတော့ ကျွန်မအတွက်အနည်းငယ် ကံကောင်းခြင်းပင်ဖြစ်နေပါသည်။ သို့သော်နှစ်ယောက်လုံးကို အခုမှဆယ်တန်းစတတ်တာလည်းဖြစ်၊ စာကလည်းတော်ကြပြန်တော့၊ ကျွန်မအတွက်ကကံမကောင်းပြန်ပေ။
အခုလည်း ကျွန်မထက်အငယ်နှစ်ယောက်အရှေ့တွင် အောက်ပိုင်းဗလာကျင်းပုံစံဖြင့် အရိုက်ခံနေရသေးသည်၊ အပြစ်ကတော့အခြားတော့မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်မကျူရှင်ချိန်တွေကို လစ်လစ်ပြီးတော့ အပြင်ခိုးထွက်သွားလို့ပါဘဲ၊ ဆရာဦးကျော်အောင်ရှိ၊မရှိကို ကြည့်ပြီး မရှိဘူးဆိုတာနဲ့ ကျွန်မလစ်နေကျပါဘဲ၊ ဒါပေမယ့်အခုတော့ဘယ်က ဘယ်လိုသိသွားသည်တော့မသိပါဘူး။
ကျွန်မအတွေးများကမ္ဘာပတ်နေခိုက် နောက်ထပ်ကြိမ်လုံးရိုက်ချက်က တင်ပါးပေါ်သို့ထပ်မံကျရောက် လာခဲ့ပါတော့သည်။
“အား…အမေ့…အား…”
“ဆရာ…ဆရာရယ်မမလည်းမှတ်လောက်ပါပြီတော်ပါတော့နော်..မမတင်ပါးမှာလည်းအရှိုးရာတွေထပ်နေပါပြီ” ဘေးမှကြည့်နေသောသီရိက မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်မိပါသည်။ ဦးကျော်အောင်လည်း စိတ်ကိုထိန်း၍ တူမဖြစ်သူကျွန်မအား…
“ယမုံ..နင်နောက်တခါအတန်းတွေလစ်တယ်လို့ကြားရင်မလွယ်ဘူးမှတ်..စည်းကမ်းကိုမရှိဘူး..အပြင်ထွက်ခွင့်ခဏလေးပေးလိုက်တယ်ဆိုရင်ဘဲ ထွက်သွားလိုက်တာ တော်တော်နဲ့ကိုပြန်မလာတော့ဘူး.. ရတဲ့အခွင့်အရေးကိုရသလိုယူတာဘဲ.. အငယ်နှစ်ယောက်ကိုကြည့်စမ်း အပြင်ထွက်ခွင့်ရရင်တော့ အိမ်ထဲမှာစာကျက်နေတာတွေ့လား… နင်ငါပြောတာကြားရဲ့လား…ယမုံ” ပြန်မပြောသဖြင့် ဦးကျော်အောင်သည် ကြိမ်လုံးကိုလွှဲကာ ခပ်စပ်စပ်လေးတချက်ထပ်ရိုက်လိုက်ပါသည်။ ထိုမှသာယမုံငိုသံကြီးနှင့် “ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါ.. ဆရာ..”“အရိုက်ခံထားရတာကိုတောင်ဒေါင့်မကျိုးချင်ဘူး..ကဲလုပ်စရာရှိတာလုပ်ကြတော့”ဟုဆိုကာ သူတို့သုံးယောက်လုံးအား ပြန်လွှတ်လိုက်ပါသည်။
“မမယမုံ..တော်တော်နာနေလားဟင်..” အခန်းထဲအရောက်တွင်မေးသော ညီမခိုင်လေးရဲ့အမေးကို ယမုံပြန်မဖြေနိုင်ဘဲ ခေါင်းသာညိတ်ပြလိုက်ပါသည်၊ “ညီမဆေးလူးပေးမယ်နော်မမ”ဟုဆိုကာ ခိုင်လေးက ကျွန်မအားမှောက်ခုံအနေအထားနေခိုင်းပါသည်၊ ကျွန်မလည်းအလိုက်သင့်ပင်နေပေးလိုက်ပြီးနောက် ခိုင်းလေးက ကျွန်မဝတ်ထားသော ဘောင်းဘီနှစ်ထပ်လုံးကို ဒူးခေါင်းလောက်ရောက်သည်အထိလျှောချပြီး ကျွန်မတင်ပါးကိုဆေးလူးပေးပါသည်။
ကျွန်မသည်ဂျစ်ကန်ကန်နိုင်သည်ဘဲပြောမလား၊ ပြောမရဆိုမရလို့ဘဲပြောမလားတော့မသိ ကျွန်မသည်ဆရာရိုက်ခြင်းကို ခံရသည့်တိုင် တစ်ရက်၊နှစ်ရက်သာငြိမ်သွားခဲ့သော်လည်း လစ်မြဲအတိုင်းအခြေအနေကြည့်၍ ပြန်လစ်ပါတော့သည်။
တနေ့ကျွန်မ ဓာတုဗေဒအချိန်တွင် မေးမည့်စာများကိုမရသေးသည်ကတကြောင်း၊ သူငယ်ချင်းများနှင့်ချိန်းထားသည်ကတကြောင်း ထိုအကြောင်းတို့ကြောင့် ဓာတုဗေဒအချိန်အားလစ်၍ ထွက်ခဲ့ပါသည်။ ဓာတုဗေဒအချိန်သည်ည(၈း၃၀)ပြီးမည်ဖြစ်သဖြင့် စော၍ပြန်ရောက်လာသော်လည်း အိမ်တွင်းသို့မဝင်သေးဘဲ ကျူရှင်ဆင်းချိန်တံခါးပေါက်၍လူရှုပ်မှသာ ကပ်၍ဝင်ရန်ကြံရွယ်ခဲ့ပါသည်။ ခဏအကြာတွင်ကျူရှင်ဆင်းသဖြင့်ကျွန်မအကြံအတိုင်း အိမ်တွင်းသို့မသိမသာ ဝင်ခဲ့ပါသည်။
“မမပြန်လာပြီလား..” သီရိကမေးသည်၊
“အင်း..”ပြုံးပြုံးဖြင့်ကျွန်မကပြန်ဖြေလိုက်ပါသည်၊ သို့သော်သီရိကမပြုံးနိုင် မျက်နှာမကောင်းသဖြင့်
“သီရိဘာဖြစ်နေတာလဲ” သီရိကဘာဖြစ်သည်ကိုပြန်မဖြေဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေပါသည်။
ဘေးတွင်ရှိသောခိုင်လေးမှ “မမယမုံကို ဘဘကြီးကထမင်းစားသောက်ပြီးလို့ ကိစ္စ၊ဝိစ္စတွေအားလုံးပြီးရင် စာသင်ခန်းထဲမှာတွေ့မယ်တဲ့”
“နင်တို့ရောပါလား”
“မပါဘူးမမယမုံ..နောက်ပြီး…”
“နောက်ပြီး..ဘာဖြစ်လဲ.. ငါအတန်းလစ်တာကိုသိသွားလို့လား”
“အင်း…”
ကျွန်မလည်းအနည်းငယ်လန့်သွားခဲ့ပါသည်၊ သို့သော်လည်းကိုယ်လုပ်တဲ့အပြစ်ကိုယ်ခံရမှာဘဲဆိုပြီး လုပ်စရာရှိသည်များကိုသာ လုပ်နေလိုက်ပါတော့သည်။
အချိန်ကလည်းကုန်တာမြန်လွန်းလှပါသည်၊ ကျွန်မလုပ်စရာများကို လုပ်ပြီးတော့အခါတွင် ၉း၃၀ခန့်ပင်ရှိပြီဖြစ်ပါသည်၊ အငယ်နှစ်ယောက်တော့အခန်းထဲတွင်စာကျက်နေကြပါသည်၊ ကျွန်မလည်း ဆရာလာခိုင်းသည့်အတိုင်း စာသင်ခန်းထဲသို့လာခဲ့ပါသည်၊ စာသင်တန်းထဲတွင်ဆရာ့ကိုမတွေ့သဖြင့် ဆရာ့အခန်းသို့သွားခဲ့ပါသည်။
“ဒေါက်..ဒေါက်..ဆရာ..သမီးယမုံပါ…”
“အေး..ယမုံ..စာသင်ခန်းထဲမှာစောင့်နေ..”
ကျွန်မလည်းဆရာစကားအတိုင်း စာသင်ခန်းဘက်သို့ပြန်ဆင်းလာခဲ့ပါသည်။
ဆရာအခန်းထဲသို့ဝင်လာသောအခါ ကျွန်မလည်းကိုယ့်အပြစ်ကိုယ်သိစွာဖြင့် လက်ခလေးပိုက်လျက်..
“စာသင်ချိန်မှာလစ်ပြီးဘယ်တွေသွားနေတာလဲ…”
“သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အပြင်ထွက်သွားတာပါ”
“နင်ဒီနှစ်ရောအောင်ပါ့မလား…” ကျွန်မအားအထင်သေးသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်၍မေးသည်။
“အောင်မှာပါ..မယုံရင်ကြည့်နေ” ကျွန်မလည်းဘုဆတ်ဆတ်ပင်ပြန်ဖြေလိုက်ပါသည်။
“ထားပါတော့..ဒါ့ထက်ငါ့စည်းကမ်းတွေကို မလိုက်နာတာကိုငါ့ကမကြိုက်တာ.. ပထမတခေါက်တုန်းကလည်းပြောတယ်.. အခုကြည့်နားမထောင်ဘူး.. ညည်းအရှက်မရှိဘူးလား..”
ဒါနဲ့ကျွန်မလည်း မကျေမနပ်ဖြင့်ပင် “ဆရာ..သမီးကို ဖင်ချွတ်ရိုက်မှာမှတ်လား.. ရိုက်လေ”ဟု အရိုက်ခံရမည့်အတူတူဆိုပြီး ဖင်ကိုဆရာ့ဘက်နောက်ပစ်၍ လက်ပိုက်ကာနေပေးလိုက်ပါသည်။
ကျွန်မ၏ထိုစကားကို ဆရာကဒေါသထွက်သွားဟန်တူသည်၊ ဆရာက “နင်က..နင့်အပြစ်ကိုဒီလောက်လေးနဲ့ပြီးမယ်ထင်လို့လား.. ဒီတခါတော့မရတော့ဘူးမှတ်..” ကျွန်မအနည်းငယ်တော့ တမျိုးဖြစ်သွားသည်၊ သို့သော်လည်း မကြားသလိုသာနေလိုက်သည်။ ဆရာကတော့ အပေါ်ထပ်သို့တတ်သွားပြီး သီရိနှင့်ခိုင်လေးတို့အား စာသင်ခန်းသို့ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ပြီး…
“နင်တို့ရဲ့အရှက်မရှိတဲ့အမကြီးကို ဘယ်လိုအပြစ်ပေးမလဲဆိုတာကြည့်ထား.. နင်တို့လည်းသူလိုမဖြစ်အောင်နေ ကြားလား”
“ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ဆရာ”
“ကဲ..ယမုံ..နောက်လှည့်ပြီးသေချာလက်ပိုက်ထား.. နင်လိုချင်တဲ့အပြစ်လာပြီ..” ဟုဆိုကာ ကျွန်မဝတ်ထားသော ထဘီအားဆွဲချလိုက်ပါသည်။ ကျွန်မလည်း တခါခံဖူးပြီးသားမို့ အသစ်အဆန်းဖြစ်မနေတော့ဘဲ မျက်စိသာမှိတ်ထားပါတော့သည်။ ကျွန်မသည်ဒီနေ့သည်လိုအရိုက်ခံရမည်ကို သိသဖြင့်ထဘီအောက်တွင် မည့်သည့်အရာမျှမဝတ်ထားခဲ့ပါ ထို့ကြောင့်လည်းဆရာက ထဘီကိုချွတ်ချလိုက်ပြီးသည်နှင့် ကျွန်မရဲ့တင်ပါးကြီးအား ကြိမ်လုံးနဲ့လွှဲ၍လွှဲ၍ဆွဲပါတော့သည်။
“ဖြန်း..ဖြန်း..ဖြန်…”
“အာ..အား..အား…အားးးး” ကျွန်မလည်းတခုခံဖူးပြီးသားမို့ ပထမတခေါက်ကလို ကူပါ၊ကယ်ပါဆိုတဲ့ တောင်းပန်စကားများကိုလည်းမပြောနေတော့ပါ၊ ဆရာရိုက်သမျှကိုသာ ညည်းသံလေးထွက်၍သာ ခံနေမိပါတော့သည်။ ရိုက်ချက်သည် အချက်(၃၀)ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီဖြစ်ပါသည်၊ ကျွန်မဖင်ပါးသည်လည်း ရောင်ကိုင်းနေပင်လို့ပင် ကျွန်မထင်မိပါသည်။
ထိုအချိန်တွင်ဆရာက ခဏနားပါသည်။ ဘေးမှကြည့်နေကြသော ညီမနှစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်မကိုကြည့်ပြီး သနားနေကြပုံပေါ်နေပါတယ်။
“ဟဲ့..ယမုံ…နင်မရှက်တတ်ဘူးလား.. ကြည့်စမ်းကိုယ့်ထက်အငယ်တွေရှေ့မှာ ဖင်ပြောင်ကြီးနဲ့အရိုက်ခံနေရတာကို”
ကျွန်မလည်း မကြားမိသလိုပင် မသိဟန်ဆောင်နေလိုက်ပါသည်။ ကျွန်မရဲ့ထိုအကျင့်ကို သိနေသောဆရာက “ယမုံနင်မကြားချင်ယောင်ဆောင်မနေပါနဲ့.. နင်ဟာလေ” ဟုဆိုကာ အခန်းတွင်းမှထွက်ရန်ဟန်ပြင်လိုက်ပါသည်၊ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်မက “ကျွန်မက ဆရာကျူရှင်မှာတတ်နေရပြီဘဲ ဆရာဘာလုပ်လုပ်ခံရမှာဘဲလေ.. ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ” ကျွန်မရဲ့စကားကိုဆရာကြားသောအခါ လှမ်းပြီးသောခြေလှမ်းများကိုပင် နောက်ပြန်လှည့်၍ “ကောင်းပြီလေ.. နင်လုပ်ချင်ရာလုပ်ခိုင်းနိုင်တာဘဲ” ဟုဆိုပြီး ချထားလိုက်ပြီးသော ကြိမ်လုံးအားထမ်မံကိုင်လိုက်ပါတော့သည်။
“နင်က ငါ့စကားကိုလည်းနားမထောင်ဘူး.. ပြန်လည်းပြောသေးတယ်.. အေးဟုတ်ပြီ.. နင်ကရိုက်တော့လည်းရိုက်ရိုက်ဆိုပြီး ခံတယ်.. တော်တော်လည်းအရည်ထူတယ်ဆိုတော့..” ဆရာခေတ္တမျှစဉ်းစားပါသည် ပြီးနောက် “နင်ဒီဘက်လှည့်” ဟုဆိုကာအငယ်နှစ်ယောက်ရှိသော စာသင်ခုံဘက်သို့ ကျွန်မအားလှည့်ခိုင်းခဲ့ပါသည်။ ထို့နောက် “သီရိနဲ့ခိုင်လေး သမီးတို့ကအပြစ်ရှိတဲ့သူမဟုတ်တော့ လုပ်စရာရှိတာသွားလုပ်ချေတော့” “ဟုတ်ကဲ့ဆရာ” သီရိနဲ့ခိုင်လေးလည်း သူတို့နေတဲ့အပေါ်ထပ်သို့ပြန်တတ်သွားပါတော့သည်။
“ကဲ..အခုအချိန်ကစပြီး ညည်းကိုအပိုးကျိုးအောင် ဆုံးမတော့မယ်” ဟုဆိုကာ ကြိမ်လုံးအားဝှေ့ယမ်းလိုက်ပါတော့သည်။ “နင်အခုထိုင်ထလုပ်ရမယ်.. ငါ့မရပ်ခိုင်းသ၍မရပ်ရဘူး.. အကယ်၍ရပ်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ကြိမ်လုံးနဲ့ဆယ်ချက်သမမယ်.. ဟုတ်ပြီလား” ကျွန်မလည်း ဆရာပြောသည့်အတိုင်းပင် ထိုင်ထစလုပ်ရပါတော့သည် သို့သော်စိတ်ထဲတွင်တော့ လုံးဝမကျေနပ်ပါ။
“၁.၂.၃.၄……………..၁၀၀……၁၅၀.၁၅၁.၁၅၂.၁၅၃..”
တစ်ရာငါးဆယ်ကျော်လုပ်ပြီးနောက် ကျွန်မခြေထောက်များယိုင်စပြုလာပါတော့သည်။
ဆရာကတော့ ကျွန်မအရှေ့ကစားပွဲခုံတွင်ထိုင်ကာ စာအုပ်တအုပ်ဖြင့် ဇိမ်ကျနေပါသည်။ ကျွန်မလည်း နာနေပြီဖြစ်သောတင်ပါးအား ထပ်မံအရိုက်ခံရမည့်အရေးကို တွေးကာကြောက်မိသဖြင့် ဆက်လက်၍သာ ထိုင်၊ထလုပ်နေရပါတော့သည်။
“ဒေါင်..ဒေါင်..ဒေါင်..” ဆယ်နာရီသံချောင်းဖြစ်သည်၊ ကျွန်မမျက်နှာမှာလည်းချွေးများစိုလျက်၊ ဒူးခေါင်းသည်လည်း ယိုင်ထိုးလျက်၊ ကျွန်မအားမလျော့သေးပါဘူး.. ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတင်ပါးကနာနေဆဲဘဲလေ..၊ ဆရာကစာအုပ်ကိုစားပွဲပေါ်မှောက်လျက်…
“ဘယ်လိုလဲ..ယမုံတော်တော်လေးမှ ကောင်းရဲ့လား.. နောက်ဆိုစည်းကမ်းလိုက်နာမှာလား.. ပြောစကားရောနားထောင်မှာလား..” ဆရာမေးသည့်စကားများကို ကျွန်မပြန်မဖြေပါ လုပ်မြဲအတိုင်းသာ ထိုင်ထကိုဆက်လုပ်နေခဲ့ပါသည်၊ ကျွန်မအကြောင်းကိုသိသည့်ဆရာမှ ကျွန်မအားအခွင့်အရေးတခုပေးပါသည်၊ “ကောင်းပြီယမုံ.. ညည်းကဆက်လုပ်အုန်းမယ်ဆိုမှတော့ အခွင့်အရေးတခုတော့ပေးရမှာပေါ့.. ညည်းခန္တာကိုယ်မှ အခုကျန်သေးတဲ့အပေါ်ပိုင်းအဝတ်တွေကို ချွတ်ချပြီးတော့ ထိုင်ထလုပ်မယ်ဆိုရင် ညည်းထိုင်ထ(၅၀၀)ဘဲလုပ်ရမယ်.. ဘယ်လိုလဲ”
ကျွန်မအနည်းငယ်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါသည်.. ကျွန်မအခုလည်းအောက်ပိုင်းဗလာကျင်းဖြစ်သည် နောက်ထပ်အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းရပါကလည်း ကျွန်မအတွက်မှုအထူးအခြားတော့ရှိမည်မဟုတ်ဟု ကျွန်မတွေးလိုက်မိပါသည်။ ထို့နောက် မရေရာဘဲ ဘယ်တော့ရပ်ခိုင်းမယ်မှန်းမသိတဲ့ ထိုင်ထကိုလုပ်နေမယ့်အစား အတိအကျနဲ့ထိုင်ထကိုလုပ်တာဘဲ ကောင်းပါတယ်ဟု မှတ်ကာ.. ကျွန်မ၏အပေါ်ပိုင်းတွင်ဝတ်ထားသော အင်္ကျ ီကြယ်သီးကို စတင်ဖြုတ်လိုက်ပါတော့သည်။ ကြယ်သီးများကိုတလုံးချင်းဖြုတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းခံအင်္ကျ ီသာကျန်ပါတော့သည်၊ ထိုဘော်လီကိုလည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပင်ချိတ်ကိုဖြုတ်၍ ဘေးဘက်ကိုပို့လိုက်ပါသည်။ ကျွန်မလုပ်ဆောင်သမျှများကိုတော့ ဆရာမှကြည့်၍ နေပါတော့သည်။ အခုအခါတွင်တော့ ကျွန်မသည် ဝတ်လစ်စလစ်ဖြင့် ကိုယ်လုံးတီးဘဝသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပါသည်။
ထို့နောက်ဆရာခိုင်းသည့်အတိုင်းပင် ထိုင်ထအခါ(၅၀၀)အား စတင်ရေတွက်၍ လုပ်ပါတော့သည်။
“၁.၂.၃.၄….”
သို့သော် အစပိုင်းတွင်လုပ်ထားခဲ့သော ထိုင်ထများ၏ ဒါဏ်ကြောင့် ယိမ်းယိုင်နေသော ကျွန်မရဲ့ခြေထောက်များသည် အောက်တွင်သာရောက်နေပြီး အပေါ်သို့ပြန်မနိုင်ပါတော့ချေ၊ ကျွန်မမထိုင်နိုင်တော့သည့်အဖြစ်ကို ဆရာကသိ၍ကျွန်မအား…
“ညည်းထိုင်ထ ဆက်လုပ်အုန်းမှာလား မလုပ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင်တော့ ငါလုပ်တဲ့အတိုင်းသာခံပေတော့”
ကျွန်မလည်း ဒီတခါတော့ခေါင်းငုံ့လျက်ပင် “ဟုတ်ကဲ့..ဆရာခိုင်းတာကိုလုပ်ပါ့မယ်”
“ညည်း..ငါ့နားလာခဲ့” ကျွန်မလည်း ဆရာနားသို့သွားခဲ့ပါသည်။
“ညည်းပေါင်နှစ်ခုကိုကားလိုက်.. ပြီးရင်ဒူးခေါင်းကိုနည်းနည်းကွေးလိုက်” ကျွန်မလည်းပေါင်နှစ်ဘက်ကိုကား၍ ဒူးခေါင်းကိုအနည်းငယ်ကွေးလိုက်ပါသည်။ ထိုအခိုက် အောက်ဘက်မှဟာနေသော နေရာမှလေဝင်၊လေထွက်များသဖြင့် ကျွန်မအားသေးပေါက်ချင်စိတ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်မသေးပေါက်ချင်ကြောင်းကိုမူ ဆရာ့အားမပြောခဲ့ပါ။
“မဟုတ်သေးဘူး.. ဒီပုံစံနဲ့ဆိုညည်းက ဖြုံမှာမဟုတ်သေးဘူး”ဟုဆိုကာ ကျွန်မအား အခြားပုံစံတခုကို ပြောင်းလုပ်ခိုင်းပြန်ပါသည်။
“အင်း.. ဟုတ်ပြီ ဒီလိုလုပ်”ဟုဆိုပြီးနောက်…
“နင်ခုနကအတိုင်းဘဲ ပေါင်နှစ်ဖက်ကိုကားလိုက် ပြီးရင်.. နင့်လက်နှစ်ဖက်ကို ခြေချောင်းတွေနဲ့ထိတဲ့အထိကုန်းလိုက်”
ဒီတခါတော့ ကျွန်မအတွက်တကယ်ကို ခက်ခဲနေပါသည်၊ ကျွန်မသည် အရိုက်ခံရရုံ၊ထိုင်ထလုပ်ရရုံမက ကျွန်မရဲ့ပစ္စည်းကြီးပေါ်အောင် ပြရမည့်အဖြစ်သို့ပင်ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ်တုံ့ဆိုင်းနေပါတော့သည်။
“ဟဲ့..မြန်မြန်လုပ်”ဟုဆိုကာ ကြိမ်လုံးတချက်သည် ကျွန်မတင်ပါးပေါ်သို့ ရောက်လာပါတော့သည်။
“အား…”
“ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့..” ကျွန်မလည်း နောက်ထပ်ကြိမ်လုံးတချက် ရောက်လာမည့်အရေးကို တွေးကာကြောက်မိသဖြင့် ခိုင်းသည့်အတိုင်းပင် လုပ်လိုက်ပါတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင်တော့ ခုနကပေါက်ချင်နေသော သေးသည် ပို၍ပို၍ပင် ပေါက်ချင်လာပြီဖြစ်ပါသည်။ ဒါနဲ့ကျွန်မလည်းဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့သဖြင့်….
“ဆရာ..ကျွန်မကို အိမ်သာသွားခွင့်ပြုပါ”
“ဘာလုပ်ဖို့လဲ”
ဘာလုပ်ဖို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မဘယ်လိုဖြေရမှန်းမသိတော့ပေ အိမ်သာသွားပါတယ်ဆိုမှတော့ သဘာဝကပေးတဲ့အလုပ်တွေကိုလုပ်ဖို့ပေါ့၊ ကျွန်မဖြေရခက်နေမှန်းသိတော့ ဆရာက..
“ညည်းကို သေးသွားပေါက်မှာလား၊ ချီးသွားပါမှာလား” လို့မေးတာ
ကျွန်မလည်း သေးကတော်တော်လေးကို ပေါက်ချင်နေပြီဖြစ်တာကြောင့် အသံကိုပင်လျော့ကာ..
“သမီး..သေးသွားပေါက်မလို့ပါဆရာ”
“မပေါက်ရဘူး..”
“ရှင်…”
“ဟုတ်တယ် နင့်ကိုအခုကြိမ်လုံးနဲ့ အချက်(၂၅)ချက်ရိုက်ရအုန်းမယ် အဲ့ဒါပြီးမှဘဲသွားပေါက်”
ကျွန်မလည်း သေးပေါက်ချင်တာကို အောင့်ထားလိုက်ပါတယ် ထိုအခိုက်မှာဘဲ ကျွန်မရဲ့ကုန်းထားသော တင်ပါးဆီသို့ ဆရာ၏ရိုက်ချက်များ ကျရောက်လာပါတော့သည်။ ကျွန်မလည်း အစပိုင်းက ရိုက်ချက်များပေါ်တွင်ထပ်၍ အရိုက်ခံရသဖြင့် မထိအောင် ဟိုဘက်ဒီဘက်သွားနေမိပါတော့သည်၊ ဒါကိုဆရာမှ ဒေါသဖြစ်ကာ ကျွန်မအားကုပ်မှဆွဲ၍ သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင်ဝမ်းလျားမှောက်စေကာ ကျွန်မအားချုပ်၍ ကြိမ်လုံးဖြင့်ဆော်ပါတော့သည်။ ကျွန်မလည်း နာသဖြင့်ရုန်းနေမိပါတော့သည်၊ တခေါက်တွင်တော့ ကျွန်မရုန်းလိုက်ခြင်းကြောင့် တင်ပါးအားမထိဘဲ ကျွန်မ၏ သေးပေါက်သောနေရာလေးအား ထိမှန်သွားပါတော့သည်။
“အား…………”
“အဲ့ဒါကြောင့်ပြောပါတယ် ရုန်းမနေပါနဲ့ ရုန်းရင်မထိသင့်တဲ့နေရာတွေထိကုန်ပါမယ်လို့”
ကြိမ်လုံးရိုက်ချက်(၂၃)ချက်မြောက်မှာတော့ ပြောစကားနားမထောင်ဘဲ ကျွန်မသည် ရုန်းလိုက်မိသဖြင့် သေးထွက်ပေါက်အား ရိုက်ချက်ပြင်းပြင်းဖြင့်ထိမှန်သွားပါတော့သည်၊ ထိုအချိန်မှာဘဲ ကျွန်မရဲ့အောင့်အီးထားသော သေးများသည်လည်း မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ တလဟော ပေါက်ထွက်လာပါတော့သည်။ ကျွန်မလည်းသေးများထွက်ကျသွားသဖြင့် စိုရွှဲသွားပြီး ဆရာ၏လုံချည်များသည်လည်း ကျွန်မသေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားပါတော့သည်။
ထို့နောက်ကျန်သော နှစ်ချက်ကို ဆရာမှ ကျွန်မအားမရိုက်တော့ဘဲ…
“ယမုံ..ညည်းသေးတွေကို ပြောင်အောင်ဆေးလိုက် အနံ့တွေမကျန်ခဲ့စေနဲ့ ” ဟုဆိုကာ အပေါ်ထပ်သို့ပြန်တတ်သွားပါတော့သည်။
End.
Comments
Post a Comment