He is our pet

 He is our pet (1)

အေးစက်စက် အခန်းတစ်ခု။

ညစ်ပတ်သော မှောင်မိုက်သော စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော အနံ့အသက်မကောင်းသော

စသည်စသည် ဂုဏ်ဒြပ်တို့ဖြင့် ပြည့်နေသော အခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေး။

အခန်းထဲက အကောင်းစားထိုင်ခုံပေါ်မှာ ကျကျနန ထိုင်ပြီး ဆေးလိပ်ဖွာနေတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက်တော့

အဲအခန်းလေးက punished room။

ညစ်ညစ်ပတ်ပတ် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အမာရွတ်ဟောင်း အမာရွတ်သစ်တွေအပြင် ခုလောလောလတ်လတ်ကမှ ရထားတဲ့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေနဲ့အတူ ပစ်စလက်ခတ် naked bodyနဲ့ လဲကျနေတဲ့ ကောင်ငယ်လေးအတွက်တော့

hell rooms

ခုလိုအချိန်မျိုးမှာ စကားပြောဖို့နေနေသာသာ မျက်လုံးတောင် အနိုင်နိုင်ဖွင့်နေရတဲ့အခြေအနေ။

နာကျင်မှု ထိတ်လန့်မှု ၊ ဝမ်းနည်းမှု ၊ ယူကြုံးမရဖြစ်မှုတို့ ရောပြွန်းလျက် သွေးအလိမ်းလိမ်း ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကောင်လေးတစ်ယောက် လဲကျနေရရှာတယ်။

အဲအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲကို နောက်တစ်ယောက်ဝင်လာတယ်။ ဝင်လာတဲ့တစ်ယောက်က ထိုင်ခုံပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့သူကို ကြည့်ပြီး

ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ joey"

"စကားနားမထောင်လို့ ငါနဲနဲဆုံးမထားတာ"

joey၏replyဆုံးသည်နှင့် shawn

ကြမ်းပြင်မှာလဲနေတဲ့ ကောင်ငယ်လေးဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောက်သွားလိုက်တယ်။

ကောင်ငယ်လေးအနားရောက်တော့

ခြေထောက်တစ်ဖက်နဲ့ ကောင်ငယ်လေးမျက်နှာကို မ လိုက်ပြီး

" ဘာလဲမင်းက ငါတို့တွေကို အာခံချင်တာလား"

Troyeလည်း မနဲအားယူကာ မသဲတကွဲအသံဖြင့်

"မဟု မဟုတ်ပါဘူး သခင်။သားမလုပ်ရဲပါဘူး"

"လုပ်ရဲလို့ပဲ ခုလုပ်တာမဟုတ်လား"

Shawn ပြောရင်းဆိုရင်း troye မျက်နှာကို ခြေထောက်နဲ့ ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။

Troye တစ်ယောက် မျက်နှာလည်ထွက်သွားကာ အနာပေါ်အနာဆင့်၍ ပါးစပ်မှ သွေးများထွက်လာသည်

"သားတောင်းပန်ပါတယ်။သား သခင်တို့နှစ်ယောက်ကို အာမခံရဲပါဘူး။အာခံဖို့ စိတ်ထဲကတောင် မတွေးရဲပါဘူး။သားတောင်းပန်ပါတယ်"

ပါးစပ်က သွေးတွေထွက်လာပြီး သွေးအလိမ်းလိမ်းခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်နေပေမယ့် troye ကုန်းရုံးထရင်း shawn ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်နေမိတယ် ဒီအတိုင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ နာနာကျင်ကျင် လှဲနေရမှာထက် ကျေနပ်အောင် တောင်းပန်နိုင်ဖို့က troyeအတွက် အခုအချိန်မှာ နံပါတ်တစ်ဦးစားပေး။ အဲလိုမှ နောက်ထပ် ကန်ချက်တွေ ထပ်မလာနိုင်မှာလေ။

ထို့နောက် Troye အထိတ်တလန့် ငိုကြွေးရင်း shawn ခြေထောက်ကို ခေါင်းနဲ့ထိပြီး ကန်တော့လိုက် joey ခြေထောက်ကို ခေါင်းနဲ့ထိပြီး ကန်တော့လိုက်နဲ့ ပတ်လည်ရိုက်နေမိသည်။

" မင်းကိစ္စက ငါတို့နှစ်ယောက်စကားကို နားထောင်ဖို့ထက်ပိုအရေးကြီးတယ်ပေါ့"

သခင် Joeyခပ်ငေါ့ငေါ့ စကားသံ

"မ မဟုတ်ပါဘူး။သားဘဝမှာ သခင်တို့နှစ်ယောက်ပဲ အရေးအကြီးဆုံးပါ။သခင်တို့နှစ်ယောက်က သားအသက်ထက်တောင်ပိုအရေးကြီးပါတယ်။သားတောင်းပန်ပါတယ်။ မရိုက်ပါနဲ့တော့"

Troye ငိုရင်း လက်အုပ်ချီပြီး သခင်joey အားပြောလိုက်သည်။ ပြီးတော့ Joey ခြေထောက်ကို ခေါင်းနဲ့ အကြိမ်ကြိမ်ထိ၍ ကန်တော့ရင်း

“ မရိုက်ပါနဲ့တော့။သားတောင်းပန်ပါတယ်"

troye အဲလိုအသေအလဲတောင်းပန်နေတော့ shawnသနားသွားဟန်တူသည်။

"ကဲကဲ တော်တော့။မင်းကို ဆက်မရိုက်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ပြစ်ဒဏ်တော့ ပေးရမယ်။ မင်းဒီည ညစာစားခွင့်မရှိဘူး"

" ကျေး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်။ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်"

သခင်shawnအဲလို ပြောလာတော့မှ troyeရင်ထဲ အလုံးကြီးကျသွားသလို အပြစ်တစ်ခုကနေ ကင်းလွှတ်ခွင့်ရသွားလို ခံစားရမိတော့တယ်။

ပြီးတော့ trove အကြိမ်ကြိမ်ဦးချပြီး လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

" သွား ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်အတွက် ထမင်းပွဲပြင်ပေး"

“ဟုတ်ကဲ့ သခင်”

သခင့်အမိန့်ကြောင့် Troye လေးဖက်ထောက်ပြီး တရွှေ့ရွေ့နဲ့ပဲ အခန်းထဲက ထွက်ရသည်

မြန်မြန်လျှောက်လို့တော့မရ

ဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောက်တာတောင် တစ်ကိုယ်လုံးက ဒဏ်ရာတွေကြောင့် သေလုအောင် ခံစားရတာ။

ခုချိန်မှာ ဖြစ်နိုင်ရင် troyeလှုပ်တောင် မလှုပ်ချင်တော့ဘူး။ဒါပေမယ့် သိတဲ့အတိုင်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ခိုင်းတဲ့အတိုင်းမလုပ်ရင် နောက်ထပ် ကန်ချက်တွေက ရောက်လာမှာ။

ပြီးတော့ ဒီနေ့အတွက် အပြစ်လုပ်ထားသူ troye အဖို့ လမ်းလျှောက်ဖို့ဆိုတာ မမျှော်လင့်နဲ့တော့။ တစ်နေ့လုံး သခင်နှစ်ယောက်ရှေ့မှာ လေးဖက်ထောက်ပဲသွားရတော့မှာ။

Troye လူမှန်းသိတတ်စအရွယ်ကတည်းကစ ဒီအိမ်ဒီခြံမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး အိမ်ဖော့သားတစ်ယောက်ဖြစ်နေတော့ သိမ်သိမ်ငယ်ငယ်နဲ့ပဲ နေခဲ့ရတယ်။

ပြီးတော့ သခင်လေးနှစ်ယောက်၏ အနိုင်ကျင့်တာကိုလည်း နေ့တိုင်းလိုလို ခံခဲ့ရသည်။အမေဖြစ်သူ အိမ်ဖော်တစ်ဦးအနေဖြင့် သားဖြစ်သူကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်မပေးနိုင်။

သားဖြစ်သူက အနိုင်ကျင့်ခံရကြောင်း ငိုယိုတိုင်ကြားလာရင်းလည်း ရင်ခွင်ထဲထည့်ပြီး သားလုပ်သူနှင့်အတူ

ငိုကြွေး အားပေးရုံပဲ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အဲလို နေလာရင်းက Troye ၏ တစ်ဦးတည်းသော ခိုကိုးရာ မိခင်ဖြစ်သူကို သေမင်းက မျက်စိကျသွားဟန်တူပြီး troyeအသက် ၁၀နှစ်မှာပဲ ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်ပြီး ကွယ်လွန်ခဲ့သည်

အဲကတည်းက troye ဘဝက အရူးမလက်ထဲက အရုပ်လို မှောက်လိုကမှောက်၊ လှန်လိုကလှန်

လူရုပ်သူရုပ်တောင် မထွက်တော့တာလည်း အခုအချိန်အထိ။

မိခင်ရှိစဉ်က တက်ခဲ့သောကျောင်းမှ ထွက်ခဲ့ရပြီး နေ့ရှိသမျှ အိမ်မှာသာ အကျဉ်းစံဘဝဖြင့် နေခဲ့ရသည်အခုအချိန်မှာတော့

နဂို ဖြူတဲ့အသားအရေပေါ်မှာ အမာရွတ်တွေနဲ့ ပြည့်နေရတာကလည်း

လွန်ဆန်လို့မရသော သခင်နှစ်ယောက်၏ ရွှေစိတ်တော် ညိုညင်မှုကြောင့်။

မွေးရာပါ ဆံပင်အိအိစင်းစင်းတွေကိုလည်း ကတ်ကြေးနဲ့ ဖြတ်ချင်တိုင်းဖြတ် ဆွဲဆောင့်ချင်တိုင်းဆွဲဆောင် အရုပ်မခေါင်းက ဆံပင်တွေလို ပုံဆိုးပန်းဆိုးဖြစ်တဲ့အထိ လုပ်ရတဲ့ အကြောင်းပြချက်က သခင်လေးoey ၏ စိတ်ဖျော်ဖြေရာအဖြစ်။

ဒါပေမယ့် အခုအချိန်ထိတော့ မျက်နှာကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်အောင်မလုပ်ဖူးသေး။

လက်သီးဖြင့်ထိုးတာ ခြေထောက်နဲ့ကန်တာတွေတော့ရှိပေမယ့် သေရာပါဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက်မျိုးတော့ တစ်ခါမှမရဖူး။

အဲလိုနဲ့ Troye ဘဝက သခင်လေးနှစ်ယောက်အတွက် ပုဆိုးတစ်ထည်လို ပတ်လိုက ဝတ်

စားပွဲသုတ်လိုက သုတ်

ကလေးအနှီးလုပ်လိုက လုပ်။ရစရာကိုမရှိတော့ဘူး။

အဲလိုတောင်မှ ပုဆိုးလိုမျိုး လုံးဝသုံးမရတော့ရင် လွှတ်ပစ်ခံရမှာကိုတော့ troye မလိုချင်။ လွှတ်ပစ်ခံရရင် သူ့ဘဝလွှတ်မြောက်သွားမှာ

ဒီလို ဒီလို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ငရဲခန်းတွေကနေ ရာသက်ပန် အနားယူခွင့်ရတော့မှာ။အဲတာကို troyeဘာကြောင့် လွှတ်ပစ်မခံချင်ရတာလဲ။

troye အတွက် ကိုယ်ကိုတိုင်မေးခွန်းထုတ် ကိုယ်ကိုတိုင်မဖြေနိုင်သော ပုစ္ဆာတစ်ခု။

To be continued

Written by khoon sint naung

He is our pet (2)

အချိန်ကာလအားဖြင့် ည၁ဝနာရီ။

နေရာဒေသအားဖြင့် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှပြီး အခန်းပေါင်းများစွာပါဝင်သော အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ဧည့်ခန်း။

အဖြစ်အပျက်အားဖြင့် troyeတစ်ယောက် အိပ်ရန်ပြင်ဆင်နေခြင်း။

ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့မှ ကားသံကြားလိုက်သောကြောင့် trove အမြန်ပြေးကြည့်လိုက်သည်။ သခင် joey ပြန်မလာသေးဘူးလေ။အဲတော့ သခင်joeyများဖြစ်မလားလို့ ပြေးကြည့်တာ

ဟုတ်တယ် သခင်joeyပြန်လာတာ။

ကားကို ကားဂိုဒေါင်ထဲထည့်ပြီး အိမ်ရှိရာကို စမတ်ကျကျလမ်းလျှောက်လာနေတယ်။

Troyeလည်း သခင်joey အနားမရောက်ခင်မှာပင် အိမ်တံခါးနားတွင် ဒူးထောက်ထားလိုက်တယ်။

တစ်အောင့်လောက်နေတော့ သခင်joey အနားရောက်လာတယ်။

သခင်joeyက truyeအနားမှာရပ်ပြီး troveကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်

အဲအချိန်မှာ trapeက သခင် joeyရဲ့ဖိနပ်ကြိုးကို စဖြည်နေတာ။ သခင်joeyက troyeရဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံတွေကို အစအဆုံးကြည့်နေတယ်။

troye ဖိနပ်ကြိုးကို အရင်ဆုံးဖြည်တယ်။ပြီးတော့ ခြေထောက်ကို လက်နဲ့အသာမပြီး ဖိနပ်ကို

ဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲချွတ်ပြီး ဖိနပ်စင်မှာထားလိုက်တယ်။

နောက်ထပ်တစ်ဖက်ကို ကြိုးဖြေတယ်။ခြေထောက်ကို အသာမပြီး ဆွဲချွတ်တယ်။ပြီးတော့ ဖိနပ်ကို ဖိနပ်စင်မှာထားဖို့ လက်လှမ်းကာနီးမှာ

"နေဦး အဲဖိနပ်ကို မထားနဲ့ဦး

Troye ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲဖြစ်သွားတယ် ဘာလဲ။ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ။

" ဒီနေ့တော်တော် သားနားနေပါ့လား”

Joev စကားကြောင့် troyeကိုယ့်ကိုကိုယ့် ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အနီရောင်တောက်တောက်စိုစို ပိုးလီနင်အသား အင်္ကျီလက်ရှည်ကို အောက်က ဘောင်းဘီရှည် အပွလေးနဲ့ တွဲဝတ်ထားတာ။

မေမေ မဆုံးခင်ကတည်းက ဝယ်ထားသော အကျဆိုတော့ နဂို အနီတောက်တောက်စိုစိုလေးတောင် အရောင်ဖျော့နေပြီ။

ဘောင်းဘီကတော့ လွန်ခဲ့သော သုံးလေးလလောက်က ဘာစိတ်ကူးပေါက်သတယ် မသိ။ သခင်shawn ဝယ်ပေးတဲ့

ဘောင်း

Troyeမှာ အဝတ်အစား ပေါပေါများများမရှိ။ လက်နှစ်ဖက်တောင်မပြည့်ဘူး။ဒီအင်္ကျီ ဒီဘောင်းဘီတွေကိုပဲ ထပ်တလဲလဲ ဝက်နေရတာကို ဒီနေ့ကျမှ ဘာကို သတိထားမိလို့လဲမသိ။

" ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်"

" ဘောင်းဘီရော အင်္ကျီရော အကုန်ချွတ်လိုက်"

"ဗျာ….."

Troyeလန့်သွားတယ်။ ခုလို ဆောင်းရာသီ ညနက်ပိုင်းမှာ အင်္ကျီ ဘောင်းဘီအကုန် ချွတ်ခိုင်းတာက ရက်စက်လွန်းရာကျပါတယ်။

အင်း ဒါပေမယ့်လေ

သူ့အနေနဲ့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ချွတ်ဆိုလည်း ချွတ်ပေါ့။

ပထမဆုံး troye အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်လိုက်တယ်။ အင်္ကျီချွတ်လိုက်တော့ troyeရဲ့ ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်းရင်ဘတ်ပေါ်မှာ ပန်းရောင် နို့လေးတွေ ပေါ်လာတယ်။

ပြီးတော့ ဆောင်းရာသီရဲ့ သင်္ကေတဖြစ်တဲ့ မေးရိုးခိုက်မတတ် အအေးဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ချမ်းလိုက်တာ။

သခင် joeyကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့လုပ်နေသမျှကို မျက်စိဒေါက်ထောက်အကုန်ကြည့်နေတာ။ အဲဒါနဲ့ troyeလည်း ကြောက်ကြောက်လန့်လန့် ခေါင်းလေးပြန်ငုံ့ပြီး ဘောင်းဘီဆက်ချွတ်လိုက်တယ်။

ဘောင်းဘီချွတ်လိုက်တာနဲ့ အောက်မှာ အတွင်းခံဝတ်မထားတော့ troveရဲ့ဟာလေးက ဘွားခနဲပေါ်လာတယ်။

လူပျိုပေါက်အရွယ်ဆိုတော့ ဆီးခုံပေါ်မှာ အမွှေးနုနုလေးတွေ စပေါက်နေပြီ။ troyeဟာလေးကတော့ သေးသေးလေးဆိုမှ သေးသေးလေး။

သေးသေးဖြူဖြူလေးဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ့်အမွှမ်းတင်တာမဟုတ်ပေမယ့် ကြည့်ရတာ ချစ်စရာလေး။

အဝတ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်ပြီးတော့

" သခင် သား အကုန်ချွတ်ပြီးပါပြီ"

" ဒူးထောက်ပြီး ခါးကိုကုန်းလိုက်။ပြီးရင် ခေါင်းကိုငုံခုနက ငါ့ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို မင်းခေါင်းပေါ်တင်ပြီး လက်နှစ်ဖက်က ဖိနပ်ကို ပြုတ်မကျအောင် ထိန်းထား"

"ဗျာ......"

ဗျာ ဟူသော အာမေဋိက်သံပင် မဆုံးသေး သခင် Joeyရဲ့ အကြည့်စူးစူးတစ်ချက် ရောက်စီ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကလည်း troye မျက်နှာပေါ်ကို ရောက်လာတယ်

ဖြောင်း

" ငါ့လုပ်ခိုင်းရင် ချက်ချင်းလုပ်။ဗျာတွေ ပျက်တွေ လုပ်မနေနဲ့"

"အား....ဟု ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်။နောက်မလုပ်တော့ပါဘူး"

Troyeလည်း နာသွားတဲ့ မျက်နှာကို နောက်ထား သခင် လုပ်ခိုင်းတာကို ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ အရင်လုပ်လိုက်ရတယ်။

ဒီတစ်ခါမှ ချက်ချင်း မလုပ်ရင်လည်း troye အသက်အတွက် အာမခံချက် မရှိတော့။ မထင်ရင် မထင်သလို လုပ်တတ်သော သခင်joeyရဲ့စိတ်ကို troyeပဲအသိဆုံး

" ငါပြန်လာလို့ ခုပုံစံအတိုင်း မတွေ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ မင်းသိတယ်မလား"

"ဟုတ်ကဲ့ သိပါတယ်သခင်"

Troye အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်ရတယ်။

ပြောပြီးပြီးချင်းပဲ သခင်joeyက troyeရှေ့ကထွက်သွားတယ်။

Troyeမှာတော့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားရလို့ သခင် ဘယ်သွားလဲ သေချာမမြင်ရ။ ခြေသံအရတော့ အပေါ်ကို တက်သွားတာ။

၅မိနစ်လောက်

Troye နေနိုင်သေးတယ်။

၁ဝမိနစ်လောက်

အေးကလည်းအေး၊ခြေထောက်ကလည်း ညောင်းစပြုလာပြီ။

၁၅မိနစ်လောက်

ခြေထောက်က ဒူးထောက်ထားရတော့ သိသိသာသာကို ညောင်းနေပြီ။လက်ကလည်းဘာထူးလဲ။ငိုချင်စိတ်ပေါက်အောင် ကို ညောင်းနေပြီ။

နာရီဝက်လောက်

troyeခြေထောက်တွေ ညောင်းလွန်းလို့

တုန်တောင်တုန်နေပြီ။ လက်ကလည်း အဲအတိုင်းပဲ။

အအေးဓာတ်ကလည်း ညဉ့်နက်လေလေ စိမ့်သဘတ်စိမ့် အေးသထက်အေးလေလေ။ အဂတ်မကပ်တဲ့ troveအတွက် ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့။

၃၅မိနစ်လောက်

troye တကယ်ငိုမိတော့သည်။

ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မနေနိုင်တော့။ခြေထောက်တွေ လက်တွေကလည်း အရမ်းညောင်းနေပြီ။ခေါင်းကလည်း ငုံ့ထားရတော့ ညောင်းတာမှ သေချင်လုနေပြီ။မြန်မြန်လာပါတော့။

မိနစ်၄ဝလောက်မှာ ခြေသံစကြားလိုက်ရတယ်။troye ပျော်သွားချက်ကတော့ စကားလုံးနဲ့ ဖော်ပြလို့မရနိုင်တဲ့အထိ။

ခြေသံက troyeအနားမှာ ရပ်သွားတယ်။

"ဟက် စကားနားထောင်သားပဲ။ဘယ်လဲ။ညောင်းနေပြီလား"

မေးရက်လိုက်တာ။ညောင်းတာမှ မျက်ရည်ကျလောက်အောင် ညောင်းတာ။ချမ်းတာကလည်း တစ်ကိုယ်လုံးတုန်နေအောင် ချမ်းတာပဲ။

" ဟုတ် သား ဒီပုံစံကြီးကို ဖြုတ်လို့ရပြီလား သခင်”

အသံသည် ချက်ချင်းထွက်မလာ။ စဉ်းစားသလို ချင့်ချိန်နေပြီးမှ အသံထွက်လာသည်။

" အေး ဖြုတ်လိုက်တော့"

ခွင့်ပြုချက်ရတာနဲ့ ခေါင်းပေါ်က ဖိနပ်ကို ချကာ လက်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စင်းရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်စလက်ခတ်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်လေ ခုနတုန်းက အသေ ညောင်းထားတာကို။

ဒါပေမယ့် troye ထိုင်ချလို့မှ ၁မိနစ်မကြာ သခင်joeyရဲ့

troyeဆံပင်ကို လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး တစ်ရွက်ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။

တစ်ကိုယ်လုံး တရွတ်ဆွဲပါသွားအောင် ဆွဲတဲ့အားဆိုတော့ troyeခေါင်းဘယ်လောက်နာသွားလဲ စဉ်းစားသာကြည့်တော့။

စူးခနဲ စပ်ဖျဉ်းပြီး ထုံတက်သွားတာပဲ။

To be continued 

Written by khoon sint naung

He is our pet(ep 3)

Troye ကို ဧည့်ခန်းထိုင်ခုံတွေနားက troyeအိပ်ဖို့ ပြင်ထားတဲ့ အိပ်ရာနားအထိ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အိပ်ရာခင်းပေါ်ကို ဆွဲဆောင့် ပစ်တင်လိုက်တယ်။

ဆံပင်တွေကို အားကုန်ဆွဲဆောင့်ထားတော့ ကျွတ်ထွက်လုနီးပါး။ ဆံပင်ဆံသားကလည်း နုတော့ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းကိုမှ နဂိုတည်းကမျက်ရည်လွယ်တဲ့သူဆိုတော့ troyeကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိပဲ မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။

ခေါင်းတစ်ခုလုံးလည်း အုံခဲမူးဝေသွားတာပေါ့။

အမှိုက်လွှတ်ပစ်သလို အပစ်ခံလိုက်ရလို့လည်း troyeခွေးကျ ကျသွားပေမယ့်

ခွေးကျကျလို့ အရှိန်မသေသေးဘူး

သခင်joeyရဲ့ troyeဆံပင်တွေကို ဆွဲဆုတ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖောင်းကြွနေတဲ့သခင်ဟာနား မျက်နှာ ထိုးကပ်တာကို ခံလိုက်ရတယ်။

သခင်joeyက အစတည်းက အတွင်းခံတစ်ထည်တည်း ဝတ်ထားတာ။ကျန်တာ ဘာမှ ဝတ်မထားဘူး။ အဲတော့ သခင်ရဲ့ အသားဖြူဖြူပေါ်က ဗလတောင့်တောင့် ရင်အုပ်ကျယ်ကျယ်ကို အတိုင်းသားမြင်နေရပေမယ့် troyeအဖို့ ခုချိန်မှာ အဲsexyဖြစ်နေတဲ့ body structureကို မငမ်းနိုင် အတွင်းခံမချွတ်ထားတဲ့ သခင့်ဟာဖောင်းဖောင်းနဲ့ပဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံးပွတ်သပ်ခံနေရတယ်

ထန်နေတဲ့သခင်dickအရာကြီးကို လျှာနဲ့ လျက်ပေးရင်း

တစ်ချက် တစ်ချက် သခင်က troyeခေါင်းကနေကိုင်ပြီး အောက်ခံဘောင်းဘီပေါ်ကဖောင်းဖောင်းအရာကြီးနဲ့ မျက်နှာကို အသက်မရှုနိုင်လောက်အောင် ဖိတယ်။

ခနကြာတော့ သခင်လည်း စိတ်ကြွလာပြီး ဝတ်ထားသော အတွင်းခံကို အလောတကြီး ချွတ်ချလိုက်တော့ ထွက်လာတဲ့ ၆လက်မနီးပါး လီးကြီးကို

troyeပါးစပ်ထဲကို အားကုန် အဆုံးထိ ထိုးချလိုက်တာ

Troyeမျက်လုံးတွေ ပြာဝေသွားတာပဲ။ လုံးပတ်ရော အရှည်ရော သာမန်ထက်ပိုနေတဲ့ လီးကို ပါးစပ်ထဲ အဆုံးထိ ထိုးချတာဆိုတော့ troyeအဖို့ ဘယ်လိုမှ မခံစားနိုင်တော့ဘူး။

ပြီးတော့ ပြန်ထုတ်လို့မရအောင် သခင်က ခေါင်းကနေ ဖိထားတာ။အဲတော့ troyeလည်း သခင့်ပေါင်ကို

တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်လုံးကို အပေါ်လှန်ပြီး မျက်ရည်လည်ရွဲ အကြည့်တွေနဲ့ တောင်းပန်နေပေမယ့် သခင် ချက်ချင်းလွတ်မပေးဘူး။

ခနကြာမှပဲ လွှတ်ပေးတော့တာ။အဲကျမှပဲ ပါးစပ်ထဲက သခင့်ဟာကို အတင်းဆွဲချွတ်လိုက်ရတယ်။

သခင့်ဟာက troye လည်ချောင်းအထိ လာထောက်နေတော့ ဆွဲချွတ်လိုက်တာနဲ့

ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးတော့တာပဲ။ ဒါပေမယ့် သခင်က ချောင်းဆိုးခွင့်ကိုတောင် အချိန်ကြာကြာ မပေး။

Troye မျက်နှာကို လီးနဲ့ ပြန်ကပ်ပြီး စုပ်ခိုင်းပြန်တယ်။

အဲတော့ troye ပထမဆုံး သခင်ရဲ့ပန်းရောင်ထိပ်ဖူးကြီးကို ယက်လိုက်တယ်။ခုမှ ရေချိုးလာတော့ showerနံ့သင်းသင်းလေးကို troye နှာခေါင်းထဲမှာ ရနေတယ်။

Troyeလည်း ခုမှ ဘာအနံ့ ဘာအရသာလဲဆိုတာ ခံစားနိုင်တော့တာ။

ခုနက ခံစားဖို့နေနေသာသာ အသက်ရှုဖို့တောင်မနဲ။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင်လေ အစတည်းက သခင့်လီးကိုစုပ်ရတာကို troyeအရမ်းကြိုက်တာ။ခုလို အနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့ဆိုတော့ troyeကြိုက်တာဆိုတာလေ ရူးတော့မတတ်ပဲ။

ပန်းရောင်ထိပ်လေးကို အားရအောင် လျက်ပေးလိုက်ပြီးတော့ အတော်အတန်ကြီးတဲ့လုံးပတ်ဖြူဖြူကို လိုက်ယက်ပေးတယ်။

ခုချိန်မှာ troyeအတွက် ခုနက နာကျင်မှုတွေအကုန်မေ့လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး သခင့်joeyလီးကို အရသာခံရင်း စုပ်လိုက် ယက်လိုက်လုပ်ပေးနေလိုက်တယ်။

လီးတစ်ချောင်းလုံး နှံ့စပ်အောင် ယက်လည်းပေးပြီးရော သခင်က ခေါင်းကို လီးကနေ ဆွဲခွာလိုက်ပြီး စားပွဲနားရောက်တဲ့အထိ ဂုတ်ကနေကိုင်ပြီး တစ်ရွတ်ဆွဲခေါ်သွားတယ်။

စားပွဲနားရောက်တော့ troyeခေါင်းကို စားပွဲစွန်းမှာ တင်ပြီး ဖင်ကုန်းခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်အချိန်ထဲက ယူလာမှန်းမသိတဲ့dildoတစ်ခုကို ယူပြီး

troye အဝလေးမှာ ဝင်တယ်ဆိုရုံ သွင်းလိုက်ပြီး ကျန်တာကို ခြေထောက်နဲ့ ဆောင့်ကန်ပစ်လိုက်တယ်

Dildoက အတော်ကြီးပုံရပြီး ဘာမှမပြင်မဆင်ရသေးဘဲ ဒီအတိုင်းကြီး ဆောင့်ကန်ထည့်လိုက်တော့ troye အသည်းခိုက်မတတ်နာကျင်သွားရတယ်။

ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် sexလုပ်ရင် ပထမဦးဆုံး ဖြည်းဖြည်းချင်းသွင်းရတာ။ပြီးတော့မှ တစ်ဖြည်းဖြည်း

မြန်မြန်လာပြီး highest speedတာလေ။

ခုtroyeကျတော့ စစချင်းသွင်းကတည်းက မညှာမတာ ဆောင့်ကန်သွင်းခံလိုက်ရတော့ နာတာဆိုတာ သေလုမတတ်ပဲ။

Dildoကို ဆောင့်ကန်သွင်းလည်းပြီးရော သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်တယ်။ဒါပေမယ့် troye feelတက်ဖို့နေနေသာသာ နာလွန်းလို့ ဘယ်လိုမှမခံစားနိုင်တော့ဘူး။

"သာ သား တောင်းပန်ပါတယ်။အာ့တာကြီးကို ချွတ်ပေးပါတော့။သား မခံနိုင်တော့လို့ပါ။အရမ်းနာနေပြီ အီး..."

Troye ဘယ်လိုမှ အံကြိတ်မခံနိုင်တော့လို့

ငိုယိုတောင်းပန်ကာမှ သခင် joeyက didoကြီးကို ဆွဲချွတ်ပေးတော့တယ်။ခုမှ troyeလည်း မျက်ရည်တွေကြားက သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။စိတ်ထဲမှလည်း တော်တော် ကျေးဇူးတင်မိသွားတယ်။

ဒါပေမယ့် troye ကျေးဇူးတင်လို့မှ မဆုံးသေးဘူး

စားပွဲစွန်းမှာ တင်ထားတဲ့ troyeခေါင်းပေါ်ကို ခြေထောင့်တစ်ဖက်နဲ့ ဖိချလိုက်ပြီး နောက်က အဆက်မပြတ် လိုးတော့တာပဲ

troye တောင်းပန်လို့ didoချွတ်ပေးတာ မဟုတ်ဘဲ လိုးဖို့အတွက် dildoချွတ်လိုက်တာကိုး။ သခင်ရာ အဲဒီအစား သားကို အသေသာ သတ်လိုက်ပါတော့လား။

သခင့်လီးက ခုနက dildoထက်တောင် ပိုကြီးနေသေးတာ။ပြီးတော့ အသွင်းအထုတ်ကို အားပါပါဖြင့် မြန်မြန်လုပ်နေတာဆိုတော့

သေလုနီးပါးနာကျင်ရပြီး မျက်ရည်တွေလည်း ထပ်ကျလာပြန်တယ်။

troyeမျက်ရည်လည်ရွှဲ တောင်းပန်နေပေမယ့် လုံးဝလွှတ်မပေးဘဲ ပိုပြီးတောင် ကြမ်းလာသေးတယ်။

"အား….အင့် အင့် တော်ပါတော့။သားတောင်းပန်ပါတယ် အား....."

ခေါင်းကို ခြေထောက်တစ်ဖက်နဲ့ တက်ဖိထားတော့ ဟိုဖက်ဒီဖက်လည်း စောင်းမရ။ ဖိထားတဲ့ ခြေထောက်က

ပိုပိုပြီးတောင် အားပါလာပြီး troyeခေါင်းတစ်ခုလုံး မူးဝေနေပြီ။

"အား ဟင့်ဟင့်အား အား အား.."

"တော်ပါတော့။ သားမခံနိုင်တော့လို့ပါ"

အောက်ကနေ troye ငိုယိုတောင်းပန်နေသလောက် အပေါ်က သခင်joeyက ပိုပို ကြမ်းလာသလိုပဲ။

အချိန်အတော်ကြာတော့ နာလွန်းလို့ troyeမူးမေ့တော့ မတတ်ဖြစ်လာတယ်။ နောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးလည်း ကျိန်းစပ်နေပြီ

အဲအချိန်မှာပဲ troye ပေါင်တစ်လျောက် အရည်စီးကြောင်းတစ်ခုစီးသွားတာ ခံစားလိုက်ရတယ်။

Troye စိတ်ထဲအလိုအလျောက်သိလိုက်တာက အဲတာသွေးတွေ။ သွေးတွေတောင် ထွက်နေပြီ။ခုထိ သခင်က ရပ်မပေးသေးဘူး။troye နာတာထက်ကို နာနေပြီ။

ဒီထက်ပိုပြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး။

အဲတာနဲ့ပဲ troye လွတ်နေတဲ့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ စားပွဲကို ကိုင်ပြီး ဆောင့်ရုန်းလိုက်တယ်။troyeလည်း သခင် joeyလက်ထဲမှ လွတ်သွားသလို သခင်joeyလည်း ဟန်ချက်ပျက်သွားတော့ သခင်joeyရဲ့ troyeကို အံ့သြသလို အကြည့်။

အဲအကြည့်မှာ မယုံနိုင်မှုတွေ အံ့သြမှုတွေ ပျော်ဝင်နေတယ်။ပြီးလည်းကျရော ရွှဲ့သလိုလို စောင်းသလိုလို လုပ်ရီသံကြီးနဲ့ ရီပြီး

"ဟား ဟား ဟား ဟား မင်းတောင် အာခံတတ်နေပြီလား"

Troyeစိတ်ထဲ ထိတ်ခနဲ။သခင်joeyအသံက troyeကို အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုမက်ရသလို ဇောချွေးတွေ ပြန်လာစေပြီး ရင်တွေလည်း မထိန်းနိုင်အောင်ခုန်လာတယ်။

တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ရီလာပြီး ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ဒူးထောက် ပဆစ်တုပ်ထိုင် လက်အုပ်ချီပြီး

"သား သား တောင်းပန်ပါတယ်။တောင်းပန်ပါတယ် သားမခံနိုင်တော့လို့ ရုန်းလိုက်မိတာပါ။ သားတောင်းပန်ပါတယ်"

Troye ခေါင်းနဲ့ ကြမ်းပြင် အကြိမ်ကြိမ် ထိတိုက်ရင်း တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ငိုယိုတောင်းပန်မိတယ်။

သခင်နှစ်ယောက် စိတ်တိုရင် ဘယ်လိုလုပ်တတ်ကြောင်း သူသာ အသိဆုံး။အလွန့်အလွန် ရက်စက်သော နည်းလမ်းပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်နဲ့ တစ်လလောက် အိပ်ရာထဲ လှဲနေရအောင် လုပ်တတ်တာ အရင်ထဲက ကြုံဖူးပြီးသား။

သိရင် ဘာလို့ ရုန်းတာလဲ မေးစရာရှိ၏။troye ဘယ်လိုမှ မခံနိုင်တော့လို့ပါ။

To be continued

Written by khoon sint naung

He is our pet(ep 4)

"မရိုက်ပါနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်"

Troye ဘယ်လောက်ပဲ ငိုယိုတောင်းပန်နေပေမယ့် သခင်joey လုံးဝအလွတ်ပေးမယ့်ပုံ မပေါ်။troyeအနားကို တစ်ဖြည်းဖြည်းရောက်လာပြီး ဆံပင်ကနေ ဆောင့်ဆွဲရင်း သူနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်အောင် ဆွဲမလိုက်တယ်

အဲလိုနဲ့ troyeရဲ့မျက်ရည်တွေ နှာရည်တွေ ရွှဲစိုနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့

သခင်ရဲ့တင်းမာခက်ထန်နေတဲ့မျက်နှာက ထိဖို့က နည်းနည်းပဲလိုတော့တယ်။

"မင်းက အာခံတော့ ငါလည်း ငါ့အကြောင်းပြရသေးတာပေါ့"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် troyeကိုလွှတ်ချလိုက်တယ်။ပြီးတော့ အနားက ကော်တံမြက်စည်း အရှည်ကို ယူပြီး troyeကို အားကုန်လွဲ ရိုက်တော့တယ်။

ဖြောင်းဖြောင်း ဖြောင်းဖြောင်း

တံမြက်စည်းရိုက်ချက်တွေ တစ်ရစပ်ကျလာတာနဲ့အတူ troyeကွေးနေအောင်ခံရတော့တယ်

" အား အား အု သာ သား တောင်းပန်ပါတယ် မရိုက်ပါနဲ့တော့ အီး"

ဖြောင်း

အား တောင်းပန်"

ဖြောင်း

"အား ပါတယ်"

ဖြောင်း

"အား မရိုက်"

" စောက်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထား"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကိုရိုက်နေရာကနေ troye မျက်နှာပေါ်ကို လွှဲရိုက်လိုက်တယ်။အဲရိုက်ချက်နဲ့အတူ

troye ပါးစပ်ပေါက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကလည်း သွေးတွေထွက်လာတယ်။

ပြီးတော့ ကိုယ်လုံးပေါ်ကို ထပ်ရိုက်ပြန်တယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ troyeမအော်ရဲတော့ဘူး။မျက်ရည်များစီးကျနေရင်း လက်ကို ပါးစပ်ထဲ ကိုက်ပြီး ရိုက်ချက်ပြင်းပြင်းတွေကို အကြိတ်ခံနေရတော့တယ်။

"ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"

အိပ်ချင်မှုန်စုံဝါးဖြင့် နိုးလာသော သခင် shawn။ လှေကားထက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်းဆင်းလာရင်း

"ဆူညံနေတာပဲ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"

"သခင် သားကို ကယ်ပါ။တောင်းပန်ပါတယ်"

Troveလည်း အကူအညီရလိုရငြား သခင်shawnဖက် လှည့်ပြီး

တုံးလုံးလဲကျနေရင်းကနေ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ လက်အုပ်လေးချီပြီး တောင်းပန်လိုက်တယ်။

“ခုကျမှ ကူပါကယ်ပါ တမနေနဲ့။ငါ့ကိုအာခံတုန်းက အာခံပြီး"

ပြောရင်းပင် သခင်joeyက ထပ်ရိုက်ဖို့ ရွယ်ရန် ပြင်လိုက်ရာ

"ဟျောင့် တော်တော့ လက်လွန်ကုန်မယ်"

သခင်shawnက သခင်joeyကို လှမ်းတားလိုက်တယ်။

ု့နောက် တစ်ဖြည်းဖြည်း truyeအနားသို့ ရောက်လာပြီး troyeရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံးကို သေချာကြည့်တယ်။

ပြီးကျမှ သခင်joeyဖက်လှည့်ပြီး

"ကဲ ဆို ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ငါနဲ့ sexဖြစ်နေတုန်း ငါ့ကို အာခံလို့ နဲနဲဆုံးမထားတာ"

သခင်joeyလည်း လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို ပစ်ချပြီး အတွင်းခံကို ပြန်ဝတ်ရင်း သခင်shawnကို ပြန်ဖြေတယ်။

" အာခံလို့"

သခင်shawn မျက်မှောင်ကြိုက်သွားတယ်။troveလည်း ရင်ထဲ လန့်သွားရတာပေါ့။

"ဘာကိုအာခံတာလဲ"

ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ရှေ့က troyeအားမေးတာ။troyeလည်း အသံတုန်တုန်ရီရီနဲ့

" သာ့ သားကို သခင် သခင်joeyက နောက်ကနေ ဟိုဟာလုပ်နေတုန်း နာလွန်းလို့ ရုန်းမိတာပါ။သား သား တကယ်နာလွန်းလို့ပါအာခံတာမဟုတ်ပါဘူး အဟင့်"

"ဒါ အာခံတာဟုတ္လို့ ဘာလဲ "

ဖြန်း

သခင်shawnရဲ့ လက်တစ်ဖက် troyeပါးပေါ်ကို သက်ညှာမှုမရှိစွာရောက်လာရင်း အမေးတစ်ခု။ Troyeအတွက်တော့ တစ်နာပေါ်နှစ်နာဆင့်ပြီး နှုတ်ခမ်းက သွေးတွေ ထပ်ကျလာရတယ်။

နာသွားတဲ့ ပါးတစ်ဖက်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်။အရင်ဆုံးသခင် shawnရဲ့ ခြေသလုံးကိုဖက်ရင်း အသေအလဲ တောင်းပန်ရတယ်။

"သား တောင်းပန်ပါတယ်။တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး အီး.......နာလွန်းလို့ပါ"

သခင်shawnရဲ့ ခြေသလုံးကိုဖက်ရင်း ငိုယိုတောင်းပန်ပေမယ့် သခင် နှစ်ယောက်လုံးက လုံးဝခွင့်မလွှတ်ပေးဘဲ

"ညနက်နေလို့ ခု မင်း ကံကောင်းသွားတယ်မှတ်။မနက်ကျမှ မင်းနဲ့ငါနဲ့ တွေ့မယ်။ ခု မင်းမအိပ်ခင် ဟိုမှာ နံရံတွေ့လား အချက်တစ်ရာ မင်းခေါင်းနဲ့ဆောင့်။နာနာဆောင့်။မနက် ငါ့ cctvက စစ်လို အချက်တစ်ရာ မပြည့်လို့ကတော့ ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ့"

သခင်shawn troyeလက်ထဲက ခြေထောက်ကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆွဲထုတ်ရင်း နံရံကို အချက်တစ်ရာ ဆောင့်ဖို့ အမိန့် ပေးပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတော့တယ်။သခင်joeyလည်း troyeကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး

"ခုထိ မလုပ်သေးဘူးလား"

အဲဒါနဲ့ပဲ Troyeလည်း နံရံဆီကို ဒူးထောက်ရက်သား တရွတ်ဆွဲသွားရတော့တယ်။

ခုနက အရိုက်ခံထားရတော့ တစ်ကိုယ်လုံးနာကျင်နေပေမယ့် troyeတတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန်သွားနေလိုက်တယ်။

သခင်joeyရဲ့နှေးတယ်ဆိုပြီး ကျောကုန်းကို ကန်ချက်တွေထပ်ရောက်လာမှာစိုးလို့ပါ။

Troyeနံရံနားရောက်တော့ သခင် joeyလည်း အိမ်ပေါ်ထပ်ကို ရောက်သွားပြီ။

Troyeလည်း နံရံကို တွေဝေစွာလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းမှိတ်ချလိုက်ကာ အားပါပါ ဆောင့်ချလိုက်တော့တယ်

ဒုန်းဆိုတဲ့အသံက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး troyeတစ်ခေါင်းလုံးလည်းမူးဝေသွားတော့တာပဲ။

ဒုတိယတစ်ချက် ဒုန်း

တတိယတစ်ချက် ဒုန်း

စတုတ္ထတစ်ချက် ဒုန်း

ပဉ္စမ တစ်ချက် ဒုန်း

ဆဋ္ဌမတစ်ချက် ဖုန်း

သတ္တမတစ်ချက် ဒုန်း

ပိုများလာသော အရေအတွက်နဲ့အတူ

Troye နဖူးသားတွေကလည်း တစ်ဖြည်းဖြည်းပြဲလာပြီး troyeနဖူးနဲ့ထိတဲ့ နံရံမှာ သွေးတွေ ရဲရဲနီနေတော့တယ်။

ခေါင်းကလည်း သေလုမတတ် ချာချာလည် မူးနေပြီ

ဒီထက်ပိုပြီး မလုပ်နိုင်တော့။ မတတ်နိုင်တော့။

သတိကလည်း ရတစ်ချက် မရတစ်ချက်။ နောက်ဆုံးမှာtroye ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဒုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့တယ်

He is our pet(ep 5)

အောက်က ဘာသံမှ မကြားရတော့ချေ

အရမ်းကြီးတော့ မဟုတ်ပေမယ့် အတူနေလာခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်အရတော့ shawn နည်းနည်းပါးပါး စိတ်ပူမိတာတော့ အမှန်။

သူပဲ ခိုင်းခဲ့တာတော့မှန်ပေမယ့်

အဓိက က ဘာလို့ခိုင်းလဲဆိုတော့ သွေးထွက်သံယိုတွေ ထပ်မမြင်ချင်တော့လို့။

Joeyသာ ဆက်လုပ်နေရင် troye ဆေးရုံတတ်ရမယ့်အဆင့်ကို ရောက်တော့မှာ။မသေမချင်း အချိန်ကြာကြာနဲ့ ညှင်းနေသလိုဖြစ်မှာ။

ခု သူ အဲလို ခိုင်းလိုက်တော့ သူတတ်နိုင်သလောက်ပဲ ပြီးသွားပြီ။ဘာဝေဒနာမှ ခံစားမနေရတော့သလို ဘာသံမှလည်းမကြားရတော့ဘူး။

ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ shawn မသိချင်ယောင်ဆောင်နေမိမှာဆိုပေမယ့် ခု သူအရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ။အော်ဟစ်ငိုယို နေတဲ့ အသံတွေ ထပ်မကြားချင်တော့ဘူး။

အဲလို Shawnကို အိပ်မရအောင် လုပ်နေတာမလို့ shawnဝင်ပါလိုက်ရတာ။

Joey ဟျောင့် မလုပ်နဲ့တော့လို့ ပြောရအောင်လဲ ကိုယ်နဲ့ သူနဲ့က ၁နှစ်ကျော်ပဲ ကွာတော့ အဲလောက် ဩဇာမသက်ရောက်။

Shawnအဲလိုသာ ပြောကြည့်

မင်းကျတော့လုပ်ပြီး ငါ့မှ လာမပိတ်ပင်နဲ့လို့ shawnကို ပြန်ပြောမှာ။

အဲကြောင့် shawnပါ ဝင်ပါပြီး အချက်တစ်ရာ ဆောင့်ခိုင်းလိုက်တာ။အဲတော့ joeyလည်း ကျေနပ်သလို troveလည်း အလွန်ဆုံးမှ ဆယ်ချက်လောက်ပဲဆောင့်နိုင်မှာ။

အဲလို ကိစ္စပြတ်အောင်ဆိုပြီး လုပ်လိုက်ပေမယ့် ခု shawn ပြန်အိပ်ဖို့ ကြံတော့ ဘာရယ်မဟုတ် အောက်က troyeကို နည်းနည်း စိတ်ပူမိနေတာမလို့ သွားကြည့်ဖို့ အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။

လှေကားက အဆင်း မျက်လုံးဝှေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်တော့ အိမ်တံခါးနားတွင် သွေးတွေနဲ့ လဲကျနေသော troveကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

အဲဒါနဲ့ပဲ Trayeဆီကို အမြန်ပြေးသွားပြီး

"troye ထဦး troye"

အေးစက်နေတဲ့ troyeရဲ့ကိုယ်လုံးတီးလေးကို ထူမရင်း လှုပ်နှိုးလိုက်တယ်။

ခနလောက်ကြာတော့ troyeနိုးလာပြီး shawnမှန်းလည်း သိရော

“ သခင် သားတောင်းပန်ပါတယ် သားဆက်မဆောင့်နိုင်တော့လို့ပါ"

ခုချိန်မှာ ဒါတွေ ပြောစရာလိုသေးလား။လူကဖြင့်မေ့လဲနေပြီကို။

shawnလည်း ဘာရယ်မဟုတ် Troyeရဲ့အဲအပြောမှာ အနည်းငယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိတယ်။

"အေးအေး အေးပါ အနားယူလိုက်တော့နော် အိပ်လိုက်တော့ ကိုယ်ဆက်မဆောင့်ခိုင်းတော့ပါဘူး"

"ဟုတ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်”

ပြောပြီးပြီးချင်းပဲ shawnရင်ဘတ်ကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့ ဝင်မှီလိုက်ပြီး မျက်လုံးပြန်မှိတ်သွားတယ်။

ဒီကောင်လေးမို့ မကြောက်မလန့် သူရင်ထဲ ဝင်မှီရဲတာ။shawnလည်း အံ့ဩ ဆွံ့အမိပေမယ့် မေ့လဲနေတာဆိုတော့ ဘာမှ ပြောမနေတော့ပါဘူး။

ဒီလို ပြန်လှဲအိပ်သွားတော့ shawnလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး။သူပဲ ချီပြီးတော့ အိပ်ရာထဲချပေးရတော့မယ်။

အဲဒါနဲ့ပဲ troyeကို ချီပြီး မနီးမဝေးက သူအိပ်တဲ့နေရာမှာ ချပေးလိုက်တယ်။

စောင်ခြုံပေးမလို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် troyeတစ်ကိုယ်လုံးကိုကြည့်ပြီး ရေဖတ်တိုက်ပေးဖို့ စိတ်ဖြစ်မိပေမယ့် သူ့အတွက် အလုပ်ရှုပ်စေတာမို့ မလုပ်တော့ပဲ စောင်ပဲ troyeကိုယ်လုံးပေါ်ခြုံပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့အခန်းသူပြန်ဖို့ ထလိုက်ပေမယ့်

မဖြစ်သေးပါဘူးလေ ရေပတ်တော့ တိုက်ပေးဦးမှပါ တော်တော် စောက်လုပ်ရှုပ်တဲ့ဟာလေးပဲ။

Shawnလည်း မလုပ်ချင်ပေမယ့် မလုပ်ပေးလို့လည်း မကောင်းတာမလို့ troyeကိုချီပြီး ရေချိုးခန်းထဲသွားလိုက်ရတယ်။

ရေချိုးခန်းသွားတဲ့လမ်းမှာ troyeကိုလက်တစ်ဖက်က ချီထားရင်းနဲ့ ကျန်တဲ့လက်နဲ့ troyeထိုင်ဖို့ ခုံယူရသေးတယ်။

ရေချိုးခန်းထဲရောက်တော့ troyeကို နံရံမှာ မှီပြီး ထိုင်စေလိုက်တယ်။ အဲအထိ troyeမျက်လုံးမပွင့်။

Shawnလည်း လုပ်ပေးရလို့ စိတ်ထဲ သိပ်မကြည်တာကြောင့် မကြည်အကြည့်တစ်ချက်ကြည့်ပေးလိုက်ရင်း ဇလုံတစ်ခုထဲ ရေထည့်ပြီး အဝတ်တစ်ခုနဲ့ အရင်ဆုံး မျက်နှာက မျက်ရည်တွေ နှာရည်တွေ သွေးတွေကို ရေစိုအဝတ်နဲ့ သုတ်ပေးလိုက်တယ်။

နဖူးက နံရံနဲ့ဆောင့်ထားရလို့ ပေါက်ပြဲနေတော့ အဲနေရာကိုတော့ ကွက်ချန်ထားရတာပေါ့။

ပြီးတော့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရေစိုအဝတ်နဲ့ တိုက်ပေးပြီး

အကုန်ပြီးတော့ ခုနကလိုပဲ ပြန်ချီလာပြီး shawnအခန်းထဲကိုပဲ ခေါ်သွားလိုက်တယ်။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် troyeနဲ့ တစ်အိမ်ထဲနေတာဆိုပေမယ့် သူ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်နေရာမှာရှိတယ် ဘယ်နေရာ ထားတယ် ဆိုတာ shawn တကယ်မသိတာ။အဲဒါကြောင့် သဘတ်စောင်တို့ အဝတ်အစားတို့က ဘယ်နေမှန်းမသိလို့ သူ့အခန်းထဲပဲ ခေါ်သွားလိုက်ရတာ။

သုတ်ပေးချင်လို့တော့မဟုတ်ပေမယ့် ရေစိုစိုကြီးနဲ့ထားလို့ မဖြစ်လို့ troyeကို ထိုင်ခုံပေါ်တင်ပြီး သဘတ်စောင်နဲ့ သုတ်ပေးရပြန်တယ်။

ပို့မယ့်ပို့ ကတို့ရောက်အောင်ပဲပို့ပါတော့မယ်ဆိုပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း tryoe

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကဒဏ်ရာတွေကို ဆေးလိမ်းပေးရပြန်တယ်။

လုပ်ပေးနေရလို့ သိပ်မကျေနပ်ပေမယ့် troyeကိုယ်လုံးလေးကိုကြည့်ပြီးတော့ တော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။

ပွန်းတဲ့နေရာက ပွန်း ပေါက်တဲ့နေရာကပေါက်နဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးနီးပါးပဲ ဒဏ်ရာတွေက။

ပြီးတော့ သူ့အင်္ကျီ တစ်စုံ ထုတ်ပေးပြီး ဝတ်ပေးလိုက်တယ်။

ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အင်္ကျီနဲ့က မမျှတော့ အင်္ကျီထဲမှာ ကိုယ်လုံးက မြုပ်နေတာပေါ့။

ပုံမှန်အချိန်ဆို ချစ်စရာလေးကို မြင်မိမှာဆိုပေမယ့် ခုချိန်မှာတော့ shawnစိတ်ထဲ ဘယ်လိုမှ မနေ။မျက်နှာတည်တည်နဲ့သာ လုပ်စရာရှိတာလုပ်ပေးလိုက်တယ်။

ပြီးတာနဲ့ troyeကို အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး အောက်ပြန်မပို့ချင်တော့လို့ သူ့ခုတင်ပေါ်ပဲ တင်ပေးလိုက်ပြီး စောင်သေချာခြုံပေးပြီးတော့

တစ်ဖက်ကနေ သူလည်း ဝင်လှဲလိုက်တော့တယ်။

မအိပ်လို့လဲ မရတော့ဘူး shawnအရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ မနက်ကျရင်လည်း ခရီးက သွားရဦးမှာ။

Shawn ဝင်လှဲပီးတော့ ခနအကြာပဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်။

မနက် ၅နာရီခန့်။

Shawn ခရီးသွားရမှာဆိုတော့ စောစောထ အထုပ်အပိုးတွေကို ပြင်ဆင်နေတယ်။ လိုအပ်မယ့် ပစ္စည်းတွေ အကုန်ထည့်ပြီးတော့ shawnအဝတ်အစားလဲလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ shawnသုံးနေကျ cosmeticတစ်ချို့ကို သုံးလိုက်ပြီး အကုန်အဆင်သင့်ဖြစ်တော့

joeyအခန်းကိုသွားပြီး joeyကို လှုပ်နှိုးလိုက်တယ်။

"Joey ထဦး ကျောင့် ထထ ပြောစရာရှိလို့"

"ဟင်အင်း ဘာလဲ"

ကိုယ်တော်ချောက ထ၍ပင်မထိုင် မျက်လုံးပင်မဖွင့်ပဲ ပြန်ထူးတယ်။

" အေး ငါ ခရီးသွားမလို့။ ငါမရှိတုန်း ခလေးကို အရမ်းလုပ်မနေနဲ့ဦးကြားလား"

ပြန်ထူးသံမကြား။

" ဟျောင့် ကြားလား"

Shawn အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ထပ်ပြောလိုက်တော့မှ

"အင်းအင်းအင်းအင်း သွားဖို့ရှိတာသွား"

Shawn မမှာလို့လဲမရ။ ညကတောင် shawnoင်ပါလိုက်လို့ ကိစ္စက အဲလောက်မြန်မြန်ပြီးသွားတာ။

မဟုတ်ရင် troye သက်သာလိမ့်မှာ မဟုတ်။မွေးတည်းက တူတူနေလာခဲ့တာဆိုတော့ joeyအကြောင်း ဗိုက်ထဲ အူဘယ်နှစ်ခွေ ရှိလည်းကစ သိတယ်။

Joeyဒေါသနဲ့ဆို မနေ့ညက troyeအိပ်ရမှာတောင် မဟုတ်ဘဲ အိပ်ရာထဲ တစ်လလောက် လဲတဲ့အထိ ဖြစ်မှာ။

ဆိုတော့ မနေ့ညက တစ်ခန်းရပ်သွားပေမယ့် joeyစိတ်နဲ့ဆို ဒီနေ့တွေ မနက်ဖြန်တွေ ဆက်ဖို့ အရိပ်အခြည်မြင်နေတာမလို့ shawnမသွားခင် joeyကို ခုလိုမှာနေရတာ။

အဲလိုပြောလို့ shawnကျ မလုပ်ဖူးလားမေးရင် shawnက joeyလောက် မကြမ်းဘူးလေ။joeyစိတ်ကိုက သူများကို နာကျင်အောင်လုပ်ချင်တာ။နှိပ်စက်ချင်တာ။အဲလိုလုပ်ရရင် ပျော်တယ်။ကျေနပ်တယ်။

ဒေါသကလည်း ကြီးတော့ ပိုဆိုးတယ်။

Shawnကျ မရိုက်ဖူးလားမေးရင် ရိုက်တယ်။ဒါပေမယ့် troyeအပြစ်လုပ်မိမှ ရိုက်တာ။တစ်ခါတစ်လေ လက်လွန်မိတာလည်း ရှိတာပေါ့။

သေချာတာကတော့ joeyလောက် မကြမ်းဘူး။

He is our pet(ep 6)

Troyeနိုးလာတယ်။

နိုးလာတာနဲ့ အရင်ဆုံးသတိထားမိသည်က ခန္ဓာကိုယ်အနံှ့က နာကျင်မှုတွေ။

နည်းနည်းလေး လှုပ်မိတာတောင် သေလုမတတ် အထိမခံနိုင်လောက်အောင်ကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါးနာတာ။

Troye ခုဘယ်ရောက်နေသလဲ စူးစမ်းကြည့်လိုက်တော့ သခင် shawn အခန်းဖြစ်နေတယ်။ သခင်shawnအခန်းမှန်းသိတာနဲ့ ခုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းဒိုင်းဆိုသလို ထရပ်မိလိုက်တယ်

အား နာလိုက်တာ။ကိုယ်လုံးပေါ်က ဒဏ်ရာတွေက အဲလောက်မဟုတ်ပေမယ့် ရုတ်တရက်ကြီးထလိုက်လို့

Troyeကို သည်းခြေခိုက်မတတ်ဖြစ်သွားစေတာက ညက သခင်joeyလက်ချက်ဖြစ်တဲ့ အဝလေးဆီက စူးအောင့်တက်လာတဲ့ နာကျင်မှု။

Troye ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်တော့ပဲ အိပ်ရာပေါ်ပြန်လှဲချလိုက်ရတယ်။ပြီးတော့မှ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ အားယူပြီး ပြန်ထလိုက်တယ်။

မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး သခင်shawnစိတ်ဆိုးနေမှဖြင့် သူအခန်းဝင်အိပ်တယ်ဆိုပြီး။

Troyeလည်း နာနေတာကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံရင်း အရင်ဆုံး သူအိပ်ထားတဲ့ စောင်တွေ ခေါက် ပြီးတော့ တွန့်နေသော အိပ်ရာခင်းကို သေသေချာချာ ပြန်လုပ်ပေးလိုက်တယ်

နေပါဦး ငါက ဒီခုတင်ပေါ်ကို သူ့အလိုလိုရောက်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ဘယ်သူထားပေးသွားတာလဲ။ အယ် ငါ ညက နံရံကိုဆောင့်လိုမေ့လဲသွားတော့ သခင်shawnလာနှိုးသေးတာပဲ။အဲတော့ သခင်shawnပဲ ငါ့ကိုထားသွားတာနေမှာ။

သခင်shawnက ဘာလို့ သူ့အိပ်ရာပေါ်တင်ပေးသွားတာပါလိမ့်။ခု သခင်shawnက ဘယ်ရောက်နေလဲမသိဘူး။

ဘယ်အချိန်တောင်ရှိပြီမသိဘူး။သခင်shawn အလုပ်သွားပြီထင်တယ်။

ဟဲ့နေပါဦး ငါကိုယ်ပေါ်က ဘာတွေလဲ။ဒါ သခင်shawnအင်္ကျီတွေမလား။ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ငါ ကိုယ်ပေါ်ရောက်နေတာလဲ။မဟုတ်မှလွှဲရော သခင်shawnပဲ ဝတ်ပေးထားတာများလား။

ဘယ်လိုပါလိမ့်။

troyeစဉ်းစားရင်းနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း အိမ်အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာပြီး မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ကာ ရေခဲသေတ္တာဆီ သွားလိုက်တယ်။

လမ်းလျောက်လိုက်တိုင်း အောက်ပိုင်းက သေအောင်နာပေမယ့် ရေတအားဆာနေသလို ဗိုက်ကလည်း အောင့်တဲ့အထိကို ဆာနေပြီ။

ဘယ်လိုမှ မတတ်သာတော့လို့ နာနာနဲ့ပဲ အောက်ဆင်းလာခဲ့ရတာ။

troyeလည်း ရေခဲသေတ္တာထဲက ရေဘူးတစ်ဘူးကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရေသောက်လိုက်တယ်။

ခြောက်ကပ်နေတဲ့ လည်ချောင်းတစ်လျောက် ရေအေးအေးလေးတွေ စီးသွားတော့ troyeလည်း ရေငတ်ပြေသွားပြီး

နောက်ထပ်စားဖို့ ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ ရေခဲသေတ္တာထဲ မွှေနှောက်ရှာပေမယ့် ပေါင်မုန့်ပဲတွေ့တာနဲ့ တစ်ချပ်ဆွဲယူလိုက်ပြီး

ခုနက troyeယူသောက်လိုက်တဲ့ ရေဘူးကို ပြန်ယူပြီးတော့ ရေနဲ့ ပေါင်မုန့် မျောချဖို့ တွေးလိုက်တယ်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပေါင်မုန့်လေး တစ်ခါကိုက်လိုက် ဝါးလိုက် ရေသောက်လိုက်လုပ်နေတုန်း

"မင်းကို ဘယ်သူစားခိုင်းလို့"

မီးဖိုချောင် တံခါးနားက သခင်joeyအသံထွက်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လာပြီး troyeရှေ့ရပ်ရင်း အလိုမကျတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ငုံ့ကြည့်နေတယ်။

Troyeလည်း ကိုက်မလို ပြင်နေတဲ့ ပေါင်မုန့်လေးက လေထဲမှာ ကိုင်ရက်သားတန်းလန်း ငေးကြည့်နေမိတယ်။

"ဗျာ သာ့ သားဗိုက်ဆာလို့ပါ"

ပြီးတော့မှ သတိဝင်လာပြီး ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ပြန်ဖြေမိတယ်။ အသံကတော့ သခင်joeyကို မြင်ရင်ကို အလိုလိုကြောက်ပြီး အသံတွေပါတုန်လာတာ။ ဘယ်လိုမှ ထိန်းပြောလို့မရသလို စကားတစ်ခွန်းထွက်ဖို့ဆိုတာလဲ troyeအတွက် မနဲအားယူရတယ်။

"မင်းလက်ထဲက ပေါင်မုန့်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ချလိုက်"

"ဗျာ"

Troyeအံ့သြမှင်သက်လျက်။သားစားနေတာလေ ဘာလုပ်မလို့လဲ။

“ချလိုက်ပြောနေတာ”

" ဟုတ်ဟုတ်"

Troyeလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ လက်ထဲက စားလက်စပေါင်မုန့်ကို သခင့်ရှေ့တည့်တည့်ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ချပေးလိုက်ရကယ်။

ပြီးတော့ သခင်ကို ပြန်မော့ကြည့်ပြီး

" ချပြီးပါပြီ သခင်"

troyeပြောပြီးပြီးချင်းပဲ သခင်joeyက ချထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ပေါ်ကို စီးထားသော အိမ်စီးဖိနပ်နဲ့ တက်နင်းလိုက်တော့တယ်။

Troyeလည်းမျက်လုံးပြူးသွားပြီး

“သ သခင် ဒါ့ ဒါက"

troye ဝင် မတားရဲသလို ဝင်လည်းမဆွဲရဲပါ

ဒီအတိုင်း သခင်ခြေထောက်အောက်က ပေါင်မုန့်လေးကိုပဲ နှမြောတသစွာနဲ့ ခြေထောက်ပဲ ဆွဲထားရတော့မလို ပေါင်မုန့်ပဲ ဆွဲယူရတော့မလို ပျာယာခတ်နေမိတယ်။

သခင်joeyနင်းလို့ ဝမှ

"စား"

"ဗျာ"

“စားလို့မင်းကို ပြောနေတာ"

Troye ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့။ သခင့်ကိုသာ မျက်ရည်အရွှဲသားလေး မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ

မော့ကြည့်နိုင်တော့တယ်။ဒါပေမယ့် troyeအတွက် လွန်ဆန်လို့ မရနိုင်မှန်းသိတော့ တုံ့နှေးတုံ့နှေးနဲ့ ဖုန်တွေပေနေတဲ့ ပေါင်မုန့်ကို လှမ်းယူနေတုန်းမှာပဲ

"ပါးစပ်နဲ့ငုံစား"

ဒီတစ်ခါတော့ troey ဘာအာမေဋိဏ်သံမှ မထွက်နိုင်တော့။ တရှုံ့ရှုံ့ငိုရင်းသာ ပေါင်မုန့်ဆီကို ခေါင်းငုံ့လိုက်ရတော့တယ်။

ပါးစပ်နဲ့ ပေါင်မုန့်ထိခါနီးမှာ ခေါင်းပေါ်ကို သခင်joeyရဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျလာတယ်။

မုန့်နဲ့ ပါးစပ်နဲ့ တစ်ခါထဲကပ်သွားသလို ပြန်မခွာနိုင်အောင်လဲ သခင် joeyခြေထောက်က ခေါင်းကို အတင်းဖိနင်းထားတယ်။

ခေါင်းကို ဖိနပ်နဲ့ရိုက်လိုက် ဖိနင်းလိုက် ကျိက်ချေလိုက် လုပ်နေတော့ troye မုန့် စားချင်ရင်တောင် စားလို့မရ။

ဒီအတိုင်းမုန့်နဲ့ ပါးစပ်နဲ့ ထိကပ်နေတယ်။ အပေါ်ကလည်း အတင်း ဖိချနေတော့ ကြာတော့ ပါးစပ်နဲ့ ပေါင်မုန့်ကပ်နေတာ ပါးစပ်တောင် နာနေပြီ။ ပါးစပ်အောက်က သွားတွေလည်းကျိုးနေမလို နာနေပြီမလို့

မျက်နှာကို တစ်ခြမ်းစောင်းချလိုက်တော့ ပါးနဲ့ ပေါင်မုန့်နဲ့ ဖိကပ်သွားတော့တယ်။

“ဘာလို့ တစ်ခြမ်းစောင်းလိုက်တာလဲ။အော် ရေဆာလို့လား ရတယ်လေ တိုက်မှာပေါ့"

သူမေး သူဖြေကာ ခြေထောက်အောက်က troyeကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ခုနက troyeချထားခဲ့တဲ့ ရေဘူးကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီပါ တစ်ခါတည်း ချွတ်ချလိုက်တယ်။

အကျႌကတော့ အစထဲက ဝတ်မထားတာ။

အဲတော့ သခင်joeyတစ်ကိုယ်လုံး ဘာအဝတ်မှ မရှိတော့ဘူး။

ပြီးတော့ troyeကို ဆံပင်ကနေ ဆွဲဆောင့်ပြီး

သခင့် အငယ်ကောင်တည့်တည့် မျက်နှာအပ်ပြီး ဆီးခုံပေါ်ကနေ ရေတွေ လောင်းချတော့တယ်။

ရေဘူးထဲကရေတွေက ဆီးခုံက အမွှေးတွေကတစ်ဆင့် သခင်အငယ်ကောင်၊ သခင့်အငယ်ကောင်ကတစ်ဆင့် troyeမျက်နှာပေါ်ကို ကျလာတယ်။

သခင်က ဆံပင်ကနေကိုင်ပြီး ဖိကပ်ထားတာမလို့ troyeဘယ်လိုမှ ရုန်းလို့မရ။

အဲဒါနဲ့ troyeလည်း ပါးစပ်ကိုပဲ တင်းတင်းစိပိတ်ထားလိုက်တော့တယ်။

ဒါပေမယ့်troye ကြာကြာစိထားလို့မရပါဘူး။သခင်က ရေဘူးကို စားပွဲခုံပေါ်တင်ပြီး လက်တစ်ဖက်က

Troyeဆံပင်ကိုဆွဲဆုတ်ထားရင်း ကျန်တဲ့တစ်ဖက်နဲ့ toryeပါးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်ရိုက်တော့တာပဲ။

"ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားဦးမှာလား ဟမ်"

ဖြန်း

"အား မပိတ်......"

ဖြန်း

"အား....တော့ပါဘူး"

ဖြန်း

Troyeဘယ်လိုမှ မတ်နိုင်တော့ဘဲ လက်အုပ်ချီရင်း ငိုယိုတောင်းပန်ရတော့တယ်။

"နောက်တစ်ခေါက်ကျ ပါးစပ် ပိတ်ထားရဲ ပိတ်ထားကြည့်အသေဘဲ"

သခင်joeyစကားတော့ troyeယုံပါတယ်။အသေဆိုရင် တစ်ကယ်အသေလုပ်တာ။

Troyeလည်း လက်အုပ်ချီရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် အော်ငိုနေမိတယ်။

သခင်က troyeကိုလည်း ပြောပြီးရော စားပွဲပေါ်က ရေဘူးကို ပြန်ယူပြီး ဆီးခုံပေါ်ကနေ ထပ်လောင်းချပြန်တယ်။ဒီတစ်ခါတော့ troyeပါးစပ်မပိတ်ရဲတော့ဘဲ 

သခင့်အငယ်ကောင်ကတစ်ဆင့်ကျလာတဲ့ရေတွေကို အကုန်မျိုချသောက်ရတော့တယ်။

He is our pet(ep 7)

ရေဘူးထဲက ရေတွေ အကုန်ကုန်တော့ သခင်joeyက အနားက ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့troyeကို သခင်joeyရဲ့ ပေါင်ကြားထဲ ခေါင်းကို အတင်း ဖိကပ်လိုက်တယ်။

Troyeလည်း သခင်joeyနဲ့ ခွန်အားချင်းမမျှတော့ ပြုသမျှနုရသည့် အခြေအနေ။ Troyeမျက်နှာနှင့် သခင်joeyရဲ့ အငယ်ကောင်နဲ့ အတင်းပွတ်သပ်နေတော့ အသက်တောင် မနည်းရှုနေရတယ်။

Troyeမရုန်းနိုင်အောင် troyeခေါင်းကို လက်နဲ့ ဖိထားရုံတင်မဟုတ်ပဲ သခင်joeyရဲ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကလည်း troyeပုခုံးပေါ်တွင် အခန့်သားရှိနေတယ်။

သခင်joeyရဲ့ အငယ်ကောင်နဲ့ troyeမျက်နှာ အချိန်အတော်ကြာ ပွတ်သပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သခင့်အငယ်ကောင်က တဖြည်းဖြည်းမာလာတယ်။

အဲလိုနဲ့ မိုင်ကုန်အထိ တင်းမာလာပြီး သခင်joeyက troyeပါးစပ်နှင့် တေ့ပေးလိုက်တယ်။

Troyeလည်း နားလည်စွာနဲ့ ပါးစပ်ကို ဟပြီး သခင့်အငယ်ကောင်ကို စုပ်ပေးလိုက်တယ်။ဒါပေမယ့် ပါးစပ်ထဲ သခင့်အငယ်ကောင်ရောက်လာတာနဲ့ သခင်က troyeခေါင်းကို အတင်း ဖိချလိုက်တယ်။

ရုတ်တရက်ကြီး ဖိချလိုက်တာမလို့ troyeမျက်လုံးတွေတောင် ပြူးသွားပြီး သခင့်အငယ်ကောင်က

troyeလည်ပင်းတွေအထိတောင် လာထောက်တယ်။

အဲတာနဲ့ပဲ Troyeဘယ်လိုမှ မခံစားနိုင်တော့လို့ အတင်းရုန်းပေမယ့် သခင် joeyက လုံးဝလွှတ်မပေးပဲ ဖိကပ်မြဲ ဖိကပ်ထားဆဲ။

အချိန်ခနကြာတော့ troye ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တော့လို့ လွတ်နေတဲ့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သခင် joeyရင်ဘတ်ကို

ထုရိုက်ပြီး ခေါင်းကို အတင်းရုန်းရတော့တယ်။

သခင်joey လွှတ်ပေးတယ်။ လွှတ်ပေးတာနဲ့ troyeအတင်းရုန်းထွက်ပြီး ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးတော့တာပဲ။ မျက်ရည်ဝဲတဲ့အထိ ချောင်းဆိုးပြီးတော့ troye သခင် joeyကို ဖြည်းဖြည်းချင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။

သခင် Joeyမျက်နှာမှာ အံဩမှုအပြည့်။ ဘာလဲ ဘာလို့လဲ။troyeဘာများလုပ်မိလို့လဲ။

troyeအပြင်းအထန် စဉ်းစားရတော့တယ်။

"မင်းကများ ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ် ခွေးမသား"

ဟုတ်သား။ခုနက troye သခင် joey ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်မိလိုက်တာပဲ။

"သား တောင်းပန်ပါတယ်မထင်မှတ်ပဲဖြစ်သွားတာပါ။ သားတောင်းပန်ပါတယ်။ မရိုက်ပါနဲ့"

Troyeကိုယ့်အမှားကိုယ်သိတာနဲ့ နောက်ကို အလန့်တကြားဆုတ်မိသွားပြီး လက်အုပ်လေးချီရင်း တောင်းပန်ရတော့တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒေါသကြီးနေတဲ့ သခင်joeyက troyeကို ဆံပင်ကနေ ဆွဲကိုင်ပြီး တရွတ်ဆွဲ ခေါ်သွားတော့တယ်။

လမ်းတစ်လျောက်လုံး torye အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တောင်းပန်ခဲ့ပေမယ့် ခွင့်လွှတ်ပေးမယ့်ပုံမပေါ်။

Troyeကို တရွှတ်ဆွဲ ခေါ်သွားသည့်နေရာက punished room။

မှောင်မဲ အေးစက်ပြီး အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အခန်း။

အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ ငိုယိုတောင်းပန်နေတဲ့ troyeပါးစပ်ကို dog bone gagနဲ့ စည်းနှောင်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ troyeကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားများကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး xပုံစံတိုင်တစ်ခုမှာ လက်တွေ ခြေတွေကို ချည်လိုက်တယ်။

ပါးစပ်မှာ gagနဲ့ စို့ထားတော့ troye တောင်းပန်ဖို့နေနေသာသာ စကားသံတောင်ထွက်မလာတော့ဘဲ ဝူးဝူးဝါးဂူးအော်နေရတော့တယ်။

"အွန်း..အွန်း...

ဒါပေမယ့် သခင်က troyeကို လွှတ်ပေးဖို့နေနေသာသာ troyeနို့သီးတွေကိုတောင် ညှပ်နဲ့ ထပ်ညှပ်လိုက်သေးတယ်။ နို့သီးနဲ့တင်မရပ်ပဲ ရင်ဘတ်

ရင်ဘတ်ကနေ ဗိုက်၊

ဗိုက်ကနေ troyeအငယ်ကောင်လေး

အဲလိုနဲ့ Iroyeရဲ့ ရှေ့တစ်ပြင်လုံး ညှပ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတော့တယ်။

Troyeဘောတွဲလေးကိုတောင်မချန်ဘဲ နေရာလပ်မကျန်အောင် ညှပ်တွေနဲ့ လိုက်ညှပ်နေတာမလို့ အသားနုပေါ်ကို ညှပ်တာဆိုတော့ troyeနာလွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တွေတောင် ပေါက်လာတော့တယ်

"အွန်း..အွန်း..အွန်း...

ဘယ်လောက်ပဲအော်ဟစ်ပြီး troye ရုန်းကန်နေပေမယ့် သေသေချာချာ ချည်ထားတာမလို့ Troye လက်တွေမှာ ကြိုးအရာကြီးတွေထင်တာပဲ အဖတ်တင်တယ်။

ပြီးတော့ သခင်က ညှပ်တွေ ညှပ်ထားတဲ့အပေါ်ကို ကြိမ်နဲ့ ရိုက်ချတော့ ညှပ်တွေလည်း လွင့်ထွက်ကုန်တယ်။

ဖြန်း

ဖြန်း

ဖြန်း 

ဖြန်း

အွန်း....အွန်း.....

ကြိမ်နဲ့ ရိုက်နေတုန်း သခင်က ဘာစိတ်ကူးပေါက်လို့လဲတော့မသိ။ ပစ္စည်းတွေထားတဲ့ နေရာကိုသွားပြီး တစ်ခုခုကို မွှေနှောက် ရှာနေတယ်

ပြီးတော့ troyeဆီကို ယူချလာတယ်။troyeလည်း မနဲအားယူကြည့်လိုက်တော့ အရွယ်အစားတော်တော်ကြီးတဲ့ dildoကြီးဖြစ်နေတယ်။မနေ့ကဟာထက်တောင် ပိုကြီးတာ။

အဲကြောင့်မလို့ Troyeလည်း အရမ်းလန့်သွားမိတယ်။သခင်joeyကတော့ troyeလက်မှာချည်ထားတဲ့ကြိုးကို နည်းနည်းလျော့ပေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့နည်းနည်းတွန်းတော့ ကိုယ်လုံးနဲ့ စင်နဲ့က တစ်ထောင်လောက်အကွာအဝေးကိုရောက်သွားတယ်။

လက်တွေ ခြေထောက်တွေမှာတော့ ချည်ထားတုန်းပဲ။ခန္ဓာကိုယ်က ရှေ့ရောက်သွားတာ။အဲကျတော့မှ

သခင်joeyက troyeအဝလေးကို အတင်းဆွဲဖြဲပြီး dildoကို အတင်းထည့်တယ်။

Dildoအရွယ်အစားက အရမ်းကြီးတော့ နာတာမှ သေလုမတတ်။ ပါးစပ်ကတော့ ဝူးဝူးဝါးဝါးပဲ အော်နိုင်တော့တယ်

ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် ရုန်းမိပေမယ့် ခုနက ရုန်းထားလို့ ဖြစ်တဲ့ အနီ အစဉ်းရာပေါ်ထပ်ရုန်းမိတော့ နာတာပဲ အဖတ်တင်တယ်။

Dildoကတော်တော်ကြီးတော့ lube စွတ်ပြီး လုပ်ရင်တောင် တော်တော် ထိုးထည့်ရမှာကို ခု lubeမသုတ်ဘာမသုတ်ဘဲ အစိမ်းသက်သက်ကြီး ထိုးထည့်တော့ သေလုမတတ်ကိုမှ သေလုမတတ်ကို နာရတယ်။

မနေ့တုန်းက လုပ်ထားလို့ လမ်းလျောက်တာတောင် မနဲလျောက်နေရတဲ့ဟာကို မညှာမတာ အမဲဖျက်သလို သခင်က လုပ်နေတာ။

သခင်joeyဘယ်လိုပဲ ထိုးထည့်ပါစေ မဝင်တော့ လက်လျော့ပြီး lubeအကူအညီယူရတော့တယ်။

Lubeအကူအညီနဲ့တောင် dildoအရွယ်အစားအရ ဖင်မကုန်းထားပဲ ဘယ်လိုမှ ဝင်နိုင်ဘူး။

ခုက troyeက ကြိုးတုတ်ခံထားရတာလေ။အဲတော့ ကုန်းလို့မရဘူး။ အဲတော့ dildoက လုံးဝမဝင်လို့

နောက်ဆုံး သခင်joeyလက်လျော့လိုက်ပြီး လက်ထဲက dildoကို စိတ်တိုတိုနဲ့ လွှတ်ပစ်ရင်း ဆဲတယ်။

"ငါလိုးတဲ့မှပဲ လီးဖြစ်လို့ မဝင်နိုင်တာလား"

ပြီးတော့ troye ရှေ့ကို ပြန်လာပြီး

"ဘာတွေ ဝူးဝူးဝါးဝါးလျှောက်အော်နေတာလဲ ဟမ်"

ပြောရင်းဆိုရင်း troyeပါးနှစ်ဖက်ကိုဘယ်ပြန်ညာပြန်ရိုက်ချတယ်။ အဝလေးက နာတာရော ဘောအတွဲလေးအပါအဝင် ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့ပိုင်းက ညှပ်တွေ ညှပ်ထားလို့ နာတာရော troye ပါးနှစ်ဖက်က နာတာရော ဆိုတော့ troye ဘယ်လိုမှ မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ဘယ်လိုနည်းနဲ့ မှ အံကြိတ်မခံနိုင်တော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် သခင်ကတော့ လက်နဲ့ ရိုက်ရတာ အားမရဘဲ

ကြာပွတ်တစ်ခုကို ဆွဲယူပြီး troyeခန္ဓာကိုယ်ရှေ့ပိုင်းကို အားကုန်လွဲ ရိုက်တော့တယ်။

ဖြန်း

ဖြန်း

ဖြန်း

ဖြန်း

"အွန်း..အွန်း...."

ဖြန်း

ကြာပွတ်ရိုက်ချက်တွေကြောင့် troye ကိုယ်ပေါ်က လက်ကျန် ညှပ်တွေတောင် ကျွတ်ကျကုန်တယ်။ trove လည်း တဝူးဝူးတဝါးဝါး အော်ဟစ် ရုန်းကန်ရင်း မျက်လုံးအကြည့်တွေနဲ့ပဲ တောင်းပန်နေရတော့တယ်။

တစ်ချက် တစ်ချက် ကြာပွတ်ရိုက်ချက်တွေက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တင်မဟုတ်ပဲ troyeအငယ်ကောင်ပေါ်ကိုပါကျလာတယ်။Troyeလည်း သေလုမတတ် နာကျင်မှုကို လှိမ့်ပိန့်ခံရင်း သခင်shawnကိုပဲ စိတ်ထဲ တမိတော့တယ်။

He is our pet(ep 8)

သခင်က troyeကို စိတ်တိုင်းချ ရိုက်နှက်ပြီးတော့ အခန်းအပြင်ကိုခနထွက်သွားတယ်။

ခုမှပဲ troyeလည်း သက်သာရာရတော့တယ်။ ခုနက ဘယ်နှစ်ချက်တွေမှန်းမသိ ရိုက်ချင်တိုင်းရိုက်နေခဲ့တာ troyeရှေ့ခြမ်းတစ်ခုလုံး ပွန်းပဲ့ စုတ်ပြတ်ပြီး သွေးတွေနဲ့ ချင်းချင်းနီနေပြီ။

ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်ထားလို့ စုတ်ပြတ်သပ်သွားတဲ့ နေရာကို နောက်ထပ်ကြာပွတ်တစ်ချက် ထပ်ရောက်လာတာက ဆားနှင့် သိပ်တာထက် ပိုခံရခက်တာ။

အရမ်းဆိုးတဲ့ နာကျင်မှုများကို ခံနေရတော့ troyeလည်း ဘယ်ဟာကို နာလို့ နာရမှန်းမသိတော့တဲ့ အခြေအနေ။

တော်တော်လေးကြာတော့ သခင်ပြန်ရောက်လာတယ်။

ခုပြန်လာတော့ ခုနကလို ကိုယ်လုံးတီး မဟုတ်တော့ အဝတ်အစားတွေ ပြန်ဝတ်ပြီးနေပြီ။troyeအနားရောက်လာပြီး troyeကို ကြိုးဖြည်ပေးပြီးတော့ ဂုတ်ကနေ ဆွဲခေါ်သွားပြန်တယ်။

Troyeဘယ်လိုမှ မက်တပ်မရပ်နိုင်တော့သလို

ဘယ်နည်းနဲ့မှလဲ မရုန်းနိုင်တော့ဘဲ အားအင်ချည့်နဲ့စွာနဲ့ သခင်ဆွဲခေါ်ရာနောက်ကို ပါသွားရတယ်။

ဒီတစ်ခါ ဆွဲခေါ်သွားတာက ဧည့်ခန်း။

မဟုတ်ဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲ မဟုတ်ဘူး။

အော် အိမ်ရှေ့ပဲ။

ဟမ် အိမ်ရှေ့လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး။ ဘယ်နေရာကို ခေါ်သွားမလို့လဲ။သား တစ်ကိုယ်လုံး ဘာမှ ဝတ်မထားဘူးလေ။

ခြံထဲကိုပဲ။ ဘာလို ခြံထဲခေါ်လာတာလဲ။ ရှေ့မှာလဲ ငုတ်တိုင်လေးခု စိုက်ထားတယ်။ ဘာလုပ်ပြန်ဦးမလို့လဲ။သား အရမ်းပင်ပန်းနေပြီလေဗျာ။

အဲ ငုတ်တိုင်လေးခုဆီရောက်တော့troyeကို အဲငုတ်တိုင်လေးခုအလယ်မှာ ပစ်ချလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ troyeကိုယ်လုံးကို ပက်လက်လှန်ခိုင်းပြီး တိုင်တွေမှာ ချည်ထားတဲ့ ကြိုးတွေနဲ့ troyeလက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ချည်လိုက်တော့တယ်။

"အော် ခြံထဲမှာ နေပူလှမ်းမလို့လား"

အောက်က ရွစိရွစိနဲ့ဘာပါလိမ့်။ ဘုရားရေ ပုရွက်ဆိတ်အနီကောင်တွေ။ ပုရွက်ဆိတ်အုံတည့်တည့်မှာ ချည်ထားတာပဲ။

ပုရွက်ဆိတ်တွေက သူတို့အုံကို troyeက ဖျက်ဆီးလိုက်လို့ troyeတစ်ကိုယ်လုံးကို ဝိုင်းကိုက်ကြတယ်။

ကြာပွတ်လက်ချက်ကြောင့် အသားလန်နေတဲ့ နေရာတွေကို အကိုက်ခံရရင် အရမ်းနာတာပဲ။ ဘယ်စကားလုံးမျိုးနဲ့မှ ဖော်ပြနိုင်စွမ်းမရှိအောင်နာတယ်။ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ကြိုးနဲ့တုတ်ထားတော့ troyeကိုယ်ပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်တွေကို လက်နဲ့ သပ်ဖယ်လို့ကလည်း မရပြန်ဘူး

ဒီအတိုင်း တီကောင်ဆားတို့သလို ကိုယ်လုံးကို ကွန့်လိမ်ကောက်ကွေးရင်းနဲ့ ကြိတ်ခံနေရတော့တယ်။ပါးစပ်ကလည်း gagကိုချွတ်မပေးသေးတော့ အော်လို့မရဘူး။

သခင်joeyကို အားကိုးရာအဖြစ် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီဖြစ်တဲ့ သခင့်နောက်ကျော။

Troye မှာ ဒီဒုက္ခကြီးက လွတ်မြောက်ဖို့ သခင်shawn လည်း မရှိသလို သခင် joeyလည်းမရှိတော့။ တကယ်troyeစိတ်ထဲမှာ အားကိုးရာမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ပုရွတ်ဆိတ်တွေကလည်း troye အငယ်ကောင်လေးကိုပါမကျန် ဝိုင်းကိုက်နေကြတယ်။ နေကလည်း ပူလို့ ချွေးဒီးဒီးကျနေသလို စူးကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်ကိုက်တဲ့ ဒဏ်တွေကိုလည်း အသက်အောင့်ပြီး ကြိတ်ခံနေရတယ်။

အဲအချိန်မှာပဲ troyeကို သခင်joeyရောက်လာတယ်။ လက်ထဲမှာလည်း ပုလင်းလေးနဲ့။

အဲပုလင်းကိုဖွင့်ပြီး ဘာအရည်တွေလဲတော့မသိဘူး။ အဲအရည်တွေကို troyeကိုယ်ပေါ်ကို လောင်းချလိုက်ပြန်တယ်။

"ပိုပျော်စရာကောင်းအောင် ဖန်တီးပေးတာ"

သခင်joeyက troyeကိုယ်ပေါ်လောင်းနေရင်းပြောတယ်။ ဘာတွေလဲလို့ troyeသေချာကြည့်လိုက်တော့ ပျားရည်တွေ။

ပုရွတ်ဆိတ်အကိုက်ခံနေရတာတောင် ပျားရည်ထပ်လောင်းသေးတယ် သခင်ရယ်။ troyeဘာမှ မပြောနိုင်တော့ပါ။ပြောလို့လည်းမရ။ပြောလို့ရရင်လည်း ပြောဖို့ ခွန်အားမရှိတော့ရုန်းလည်း မရုန်းနိုင်တော့။

ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့လောင်းချပေးပြီးတော့သခင်joey အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားပြီ။

Troyeလည်း သခင်joeyရဲ့ နောက်ကျောကို တွေဝေငေးမောရင်းကြည့်နေမိတယ်။ မျက်လုံးထဲကသခင်joeyရဲ့ ပုံရိပ်ကွယ်ပျောက်သွားတာနဲ့ ခေါင်းကို ပြန်တည့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။

တိမ်တွေကင်းစင်နေပြီး အပြာရောင်ကိုပဲ တောက်ပစွာ မြင်နေရတဲ့ ကောင်းကင်ကြီး။

troye ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာနဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်နေမိပြီး troyeမျက်လုံးအိမ်ကနေ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။

ခုချိန် မေမေကတော့ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ပျော်နေရောပေါ့။ သားကိုတော့ သူစိမ်းတွေ လက်ထဲ ထားပစ်ခဲ့တယ်။

မေမေမရှိတည်းက သားမပျော်ခဲ့တာခုထိပဲ မေမေ။ မေမေ ရှိတုန်းကဆို ကောင်းကောင်းလည်း ဝတ်ခဲ့ရသလို ကောင်းကောင်းလည်းစားခဲ့ရတယ်။ ခုတော့သားမှာ မေမေ မရှိကတည်းက ဖြစ်သလို ဗိုက်ဝပြီးရော စားခဲ့ရတာ။အဝတ်အစားဆိုရင်လည်း အရှက်လုံပြီးရော ဝတ်နေရတာ။

သားကြိုက်တဲ့ ဝက်သားဟင်းမလို့ ထည့်စားမလို လက်လှမ်းလိုက်တဲ့အချိန် သခင်နှစ်ယောက် ငြိုငြင်မှာ စိုးလို့ဆိုပြီး ဇွန်း ပြန်ချခဲ့ရတာလဲ ခနခနပဲ။

ဝက်ဆိုလည်း အဆီ။ကြက်ဆိုလည်း အရိုး။ မေမေရှိတုန်းကတော့ အဲတာတွေကို မစားချင်ဘူးဆိုပြီး ဂျီကျခဲ့တယ်ဒါပေမယ့် ခုတော့ သားမကြိုက်တာတွေကို စားနေရတာ မေမေ ဆုံးသွားကတည်းကပဲ။

မေမေသိလား သားအခု လူပျိုဖော်ဝင်စ အချိန်ရောက်နေပြီ။သားလှချင်တယ်။ဝတ်ချင်တယ်။စားချင်တယ်၊

TVကြည့်ရင် တွေ့ရတဲ့ အဝတ်အစားလေးတွေဝတ်ချင်တယ်။

ဒါပေမယ့် မေမေရယ်။သားမပြောရဲ့ခဲဘူး။ မေမေ ရှိတုန်းက မေမေနဲ့ ဈေးဝယ်သွားရင် လိုချင်တဲ့ အကျီကို ပူဆာခဲ့ဖူးတယ်။ ခုတော့ အဲအချိန်တွေပဲ ပြန်လွမ်းနေရတယ်

သား ကလေးပဲရှိသေးတယ် မေမေ။သား မုန့်အသစ်အဆန်းလေးတွေTVထဲ မြင်ရင် 

စားချင်တယ်။လှလှလေးတွေ မြင်ရင် လိုချင်တယ် ဝတ်ချင်တယ် ရဖူးကြည့်ချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သားမစားနိုင်ခဲ့ဘူး။မဝတ်နိုင်ခဲ့ဘူး မုန့်ဆိုတာ မစားခဲ့ရတာ မေမေ မရှိတည်းကပဲ။

ဒီအိမ်မှာ သားအနေအထားက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သားက အငယ်ဆုံးပဲလေ။ဦးစားပေးခံချင်တာပေါ့။

အဲဦးစားပေးတယ်ဆိုတာက မေမေမရှိကတည်းက သားဘဝကြီးမှာ မရှိတော့ဘူး။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သားနောက်ဆုံးပဲ။သားနောက်ဆုံးပဲ စားရတယ်။သားနောက်ဆုံးပဲ အိပ်ရတယ်။

သခင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ဖုန်းတွေ နှစ်လုံးမကရှိတယ်။ သားကိုင်ကြည့်ချင်တယ်။ ကိုင်ချင်လွန်းလို့ပဲ သခင်တို့ မသုံးတော့တဲ့ ဖုန်းလေးများ ပေးမလားဆိုပြီး မျှော်လင့်ချက်က နေ့တိုင်းပဲ။

ဒါပေမယ့် နှစ်ချီသာကြာသွားတယ်။ဘာမှလည်းမရခဲ့သလို ဘာမှလည်း မကိုင်ခဲ့ရဘူး။

ဖုန်းကတော့ မေမေ ရှိကတည်းက မကိုင်ခဲ့ရတာပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီအသက်ဒီအရွယ်မှာ ဖုန်း ကိုင်ချင်တာ မဆန်းဘူးလေ။

အဲလို သခင်တို့နှစ်ယောက် ဖုန်းကိုယ်စီကိုင်နေတဲ့ အချိန်ဆို သားအရမ်းအားကျမိတယ်။ ကိုင်လည်း ကိုင်ကြည့်ချင်တယ်။ သားကိုများ ပေးမလား ပေးမလားဆိုပြီးလေ။

အသစ်မဟုတ်ပါဘူး အသစ်လိုချင်တဲ့အထိ သားလောဘမကြီးပါဘူး။သခင်တို့မသုံးတော့တဲ့ ဟာလေးပဲကို။

ဘာလို့မပေးတာလဲမသိဘူး။ သားမှာလေ အိမ်မက်ထဲတောင် ထည့်မက်တယ်။ သား ဖုန်းနဲ့ videoထိုင်ကြည့်နေတာတဲ့

နောက်ပြီး အလုပ်အရမ်းရှုပ်နေတဲ့လူလို ကွန်ပြုတာရှေ့မှာ ဟိုကို ဖုန်းဆက်ရလိုက် ဒီကို ဖုန်းဆက်ရလိုက်နဲ့တဲ့။

နောက်ပြီးလေ သားဝတ်ထားတာက အကျီအဖြူကိုမှလေ လည်ပင်းမှာလေ အမဲရောင် ကိုရီးယားကားတွေထဲမှာ ဝတ်တဲ့ဟာ အဲတာကြီးဝတ်ထားတာသိလား။

ဘောင်းဘီကလည်း ကိုရီးယားကားတွေထဲက ဝတ်တဲ့ဘောင်းဘီမျိုး။တစ်ကယ်မဝတ်ဖူးပေမယ့် ပြောပြရတာနဲ့တင် အရမ်းပျော်တာပဲ။

အဲတစ်နေ့လုံးလေ အဲအိမ်မက်ကို ပြန်ပြန်တွေးမိပြီး မျက်နှာကြီး ပြုံးစိစိဖြစ်နေတာ။

နောက်ပြီးလေ ခုလို ဆောင်းရာသီဆို သခင်တို့လို အကောင်းစား မွေ့ရာကြီးတွေနဲ့ အရမ်း အိပ်ချင်တာပဲ။နောက်ပြီးလေ မေမေသိလား သခင်တို့စောင်အသားလေးကိုလေ ကိုင်ကြည့်ရင် အိနေတာပဲ။အရမ်းကိုင်လို့ကောင်းတာ။ သားကျတော့ မေမေရာ သိပ်မနွေးတဲ့ စောင်အပါးတစ်ထည်လေးနဲ့ပဲ။ သားမှာ ည ညဆို ချမ်းလွန်းလို့ ခဏခဏ နိုးရတယ်။

မေမေနဲ့ အိပ်တုန်းကဆို ဘယ်တုန်းက အဲလိုနိုးလို့လဲ။ညအိပ်လိုက် မနက်ကျနိုး တစ်ရေးပဲ။ခုက သားမှာ ချမ်းလွန်းလို့ ညဖက်တွေ ခနခန နိုးတဲ့အထိ။

နောက်ပြီး ဒီအသက် ဒီအရွယ်မှာ အအိပ်မက်တာ ဆန်းမှ မဆန်းတာ။ခုဆောင်းရာသီဆို ပိုတောင်ဆိုးသေးတယ်။ စောင်ထဲမှာပဲ ကွေးနေချင်တာ။

အဲတာကိုလေ သခင်shawnက ၇နာရီထိတောင် အိပ်ရလား ဆိုပြီး သားကို ရိုက်တယ်။ နောက်နေ့တွေဆို ၆နာရီထရမယ်တဲ့။

နောက်ပြီး သားတစ်ခုခုလုပ်လို့ အမှားလုပ်မိရင် သားကို ရိုက်တယ်သိလား။ သားလည်း မေမေသင်ပေးထားတဲ့အတိုင်း သားလုပ်တတ်သလောက်လုပ်တာပဲကို

နောက်ပြီးပြောသေးတယ် ဖြစ်ကတတ်ဆန်းပြီးပြီးရော လုပ်တယ်တဲ့ အသုံးမကျဘူးတဲ့ တကယ်ပါ သားတစ်ခါမှ ဖြစ်ကတတ်ဆန်းမလုပ်ခဲ့ဘူး။သားတတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားပြီး လုပ်ခဲ့တာ။အဲတာတောင်မှ သခင်တို့မကျေနပ်ရင် သားခြေသလုံး အချိုးရာထင်ရော။

ဒါပေမယ့် သားမှာ ဘာမှ ပြောပိုင်ခွင့် မရှိခဲ့ဘူး။

အဲတာအသာထား ခုလို အလုပ်ခံထားရတာတောင် သားမှာ ဘာမှ လုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။ပြောပိုင်ခွင့်လည်းမရှိဘူး။ထားရာနေ စေရာသွားခိုင်းအတိုင်းလုပ်။ လုပ်ရင် ငြိမ်ခံ။

အဲတာပဲ။အဲတာသားကပဲ။

သား ပင်ပန်းနေပြီ။ သားအရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ။ သားမပျော်တော့ဘူးသားမနေချင်တော့ဘူး။

မေမေနောက် လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား မေမေ

He is our pet (ep 9)

"ဟယ်လို"

"အေး  မင်း troyeကို အရမ်းလုပ်ထားသေးလား"

"နည်းနည်းပါးပါးတော့ လုပ်ထားတာပေါ့

စိတ်ပူမနေနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကို စိတ်ချလက်ချနေ"

"အေးပါ အရမ်းကြီး မကြမ်းနဲ့ဦးနော်"

"အေးအေး ဒါပဲ"

ဟိုဖက်က အရင်ဖုန်းချသွားသည်။joeyက အေးအေး ပြောသွားပေမယ့် shawn စိတ်ထဲ နည်းနည်းထင့်နေတယ်။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် troyeနဲ့က ငယ်ငယ်တည်းက တစ်အိမ်ထဲအတူနေတာမလို့  သံယောစဉ်တော့ ရှိတယ်။

သူ့အမေဆုံးသွားပြီးကတည်းက ကိုယ့် အုပ်ထိန်းမှုအောက်မှ နေလာရတဲ့ ကလေးဆိုတော့ 

အရမ်းကြီး ဂရုမစိုက်ဖြစ်ပေမယ့် စိတ်ပေါက်ရင်တော့ သူ့ဖို့ဆိုပြီး ဘာဘာညာညာဝယ်ပေးဖြစ်တာလောက်တော့ ရှိ၏။

Shawnဖက်ကလည်း အဲလောက်ပဲတတ်နိုင်သည်။ အစစအရာအရာ အကုန်ဂရုစိုက်ပေးနေရအောင်လည်း သူ့အဖေ အမေ မဟုတ်။

ကိုယ့်ဟာကိုယ်တောင် လူပျိုလူလွတ်ဘဝနဲ့နေတာကို အဲလို စိတ်ရှုပ်စရာအလုပ်တွေလည်း မလုပ်ချင်။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အလုပ်သမားတစ်ယောက်သေသွားလို့ ကျန်ခဲ့တဲ့ သူ့သားသမီးကို အိမ်ပေါ် ခေါ်တင်ကျွေးထားတာတောင် သူ့ဖက်က အတော်ကောင်းပေးနေပြီဖြစ်သည်။

အဲတော့ troyeကိစ္စတွေကို သူ့လှည့်တောင် မကြည့်။အဲလောက်အထိလည်း စိတ်မဝင်စား။joeyနဲ့ ပဲ ကိစ္စပြတ်တယ်။

အဲတော့ troyeကို သံယောစဉ်ရှိလားမေးရင် အတူနေတာမလို့ ရှိတယ်။ဒါပေမယ့် သံယောစဉ်ရှိလို့ဆိုပြီး အတင်းဖက်တွယ်နေမှတော့ မဟုတ်။

ကိုယ့်အုပ်ထိန်းမှုအောက်မှာ နေချင်လည်းနေ မနေချင်လည်း ထွက်သွားလို့ရတယ်။shawnကတော့ မသွားပါနဲ့ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမယ့် ခုလောလောဆယ်တော့ ဘာမှမသိပဲ စိတ်ထဲ ထင့်နေတာ။ဘယ်လိုမှ အာရုံလွှဲလို့ကလည်း မရ။ စိတ်ထဲ လေးလေးကြီးနဲ့မလို့ နောက်ဆုံး မနေနိုင်တော့ဘဲ အိမ်ပြန်ဖို့သာ ပြင်လိုက်တော့တယ်။

မဟုတ်ရင် အလုပ်လည်းတွင်မှာ မဟုတ်သလို သူလည်း မနေနိုင် မထိုင်နိုင် ဖြစ်နေမှာ။

ထို့ကြောင့် shawn မြန်မြန်သာ အိမ်ပြန်လာလိုက်တော့၏။

စိတ်ထဲလေးနေပါတယ်ဆိုမှ မြို့ထဲရောက်တော့ ကားလမ်းက စောက်ကျိုးနဲ ပိတ်နေသေးတယ်။

ကားပိတ်နေတာကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်နေရပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့တယ်။နာရီကြည့်လိုက်တော့ ၆နာရီတောင် ထိုးခါနီးပြီ။

ကားကို ကားဂိုဒေါင်ထဲသွင်းပြီး အိမ်ကိုမြန်မြန်သွားလိုက်တယ်။

အိမ်ကိုသွားတဲ့လမ်းတစ်လျောက် ခြံထဲ တစ်ချက်ကြည့်မိတော့ မြေကြီးပေါ်ပတ်လက်လန်နေတဲ့ troyeရယ်။shawn မျက်လုံးများ မှားသလား သေချာကြည့်မိတော့ troyeမှ troyeအစစ်။

Shawn အနားပြေးသွားပြီးကြည့်လိုက်တော့ troyeရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ဆိုးဆိုးရွားရွား ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက်တွေနဲ့။ပြီးတော့ ကိုယ်လုံးတီးကြီး။ဘာအဝတ်မှ မပါဘူး။

ရင်ဘတ်တွေ ပေါင်တွေ ဗိုက်တွေမှာ အသားတွေလန်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အဖုအကြီးကြီးတွေ 

ဘာတွေလဲ ဒါဘာတွေလဲ joey ဘာတွေ လုပ်ထားတာလဲ။

Shawn စိတ်ထဲ အရမ်း လန့်သွားတယ်။

troyeမျက်နှာ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခံစားချက် မဲ့နေတဲ့ ပုံစံ။

မရီ မပြုံး မငို မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာreactionမှ မပြ။ သူ့ကို တွေ့တာတောင် မျက်နှာသေ။

Shawn မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြိုးတွေကို ဖြေပေးလိုက်တယ်။ ဖြေပေးပြီးတာနဲ့ troyeက ကုန်းရုံးထပြီး အိမ်ရှိရာကို လျှောက်သွားတယ်။

Shawn ကို ဘာအဖက်တောင် မလုပ်။ ဂရုလည်း မစိုက်။ တစ်လှမ်းချင်း တစ်လှမ်းချင်း ဖြေးဖြေးနှေးနှေး ထော့နဲ့ထော့နဲ့ နဲ့ လျှောက်သွားတယ်။

Shawnလည်း troyeရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတော့ တအံ့တသြနဲ့ troyeနောက်နေ လိုက်သွားမိတယ်။

Troyeလည်း တတ်နိုင်သမျှမြန်မြန် အိမ်ထဲသွားလိုက်တယ်။ဒါပေမယ့် တစ်ကိုယ်လုံးက ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေကြောင့် ထင်သလောက် ခရီးမရောက်။

သခင်shawnကို မြင်ပေမယ့် troye ဘာမှ ဂရုမစိုက်ချင်တော့။ ကြိုးဖြေပေးတာတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ဒါပေမယ့် ခုချိန်မှာ troyeဘာမှ ပြောချင်စိတ်မရှိ။

Troye အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တော့ သခင်joey မြင်သွားပြီး

" မင်းကို ဘယ်သူက အိမ်ထဲ ဝင်ခိုင်းလို့လဲ"

သခင်joeyမေးနေတာကိုလည်း ဘာမှပြန်ဖြေမနေတော့ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲကိုဝင်သွားလိုက်တယ်။

သား ဒီအိမ်ထဲကို နောက်ဆုံးအကြိမ်ဝင်တာပါ။နောက်မဝင်တော့ပါဘူး သခင်

သားမေမေနောက်ကို သားလိုက်သွားတော့မယ်။ သခင်တို့နဲ့ မနေချင်တော့ဘူး။

သခင်တို့က ရက်စက်တယ်။

မီးဖိုချောင်ထဲ ရောက်တာနဲ့ အသင့်ရှိနေတဲ့ သစ်သီးလှီးဓားကို ကိုင်ပြီး တွေတွေကြီး ကြည့်နေမိတယ်။

ဓားကိုကြည့်နေရင်း troyeမျက်ရည်ကျလာတယ်။တစ်အောင့်လောက်ကြာတော့

သား မေမေနောက်ကို လိုက်လာတော့မယ် မေမေ ဆိုပြီး

စိတ်ထဲက ပြောရင်း မျက်စိတင်းတင်းမှိတ်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို ဓားနဲ့ လှီးချလိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဓား လက်ကောက်ဝတ်နားကို

ိုရောက်ခါနီးမှာ တစ်ယောက်ယောက်က troyeလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

troyeမျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အံသြမင်သက်နေတဲ့ သခင်shawn

အဲအချိန် ခနအတွင်းမှာပဲ သခင် shawnက troyeလက်ထဲက ဓားကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဝေးဝေး လွှတ်ပစ်လိုက်တယ်

"troye ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ  ဟမ် troye "

Troyeမျက်ရည်တွေ ထပ်ကျလာပြန်တယ်။

"သားမနေချင်တော့ဘူး။ သား မေမေနောက်လိုက်သွားတော့မယ်။ သားကို ခွင့်ပြုပေးပါ"

"ပေါက်ပန်းလေးဆယ်တွေ လျှောက်လုပ်မနေစမ်းနဲ့"

"သား မခံနိုင်တော့ဘူး။ သားကို ခွင့်ပြုပေးပါ။ "

ဘာတွေလဲ ဘယ်လောက်အထိတောင် joeyက လုပ်ထားလို့ troyeက သတ်သေတဲ့အထိဖြစ်သွားတာလဲ။shawn စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နဲ့ပဲ အိမ်ရှေ့က joeyကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

"Joey လာစမ်း ဒီကို မြန်မြန်လာစမ်း"

Shawnရဲ့ စိတ်တိုစိတ်ရှုပ်နေတဲ့အသံကြောင့်ဖြစ်မယ်။joey ချက်ချင်းရောက်ချလာတယ်။

" ပြောစမ်း မင်းဘာတွေလုပ်ထားတာလဲ။ ဘာလို့ troyeက ကိုယ်ကိုကိုယ်တောင် သတ်သေချင်ရတာလဲ။"

"သတ်သေမလို့။စောက်ပိုတွေ လုပ်ပြနေတယ်"

"Joey"

Shawn စိတ်တိုတိုနဲ့ အော်လိုက်တော့မှ

"မနေ့တုန်းက အဆက်လေး ဆက်တာပါ"

"မင်းကို ငါ သတိပေးထားရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ အဲလောက်လုပ်ရတာလဲ။ပြဿနာ မကြီး ကြီးအောင်

Shawn joeyဘက်ကို မဲနေချိန် troye ခုနက shawn လွှတ်ပစ်လိုက်တဲ့ ဓားကို သွားယူပြီး 

လက်ကောက်ဝတ်ကို လှီးချလိုက်တော့တယ်။

"အာ့"

Shawnလည်း အသံကြားလို့ လှည့်ကြည့်ခါမှ

လက်ကောက်ဝတ်ကနေ သွေးတွေ အများကြီး ထွက်နေပြီဖြစ်တဲ့ troye။

Shawn တစ်ကိုယ်လုံး ခေါင်းနပန်းကြီးသွားပြီး ပူထူတုန်လှုပ်သွားတယ်။

troyeလည်း သခင်shawnကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်လဲကျသွားတယ်။

Joeyလည်း အံသြတကြီး ဖြစ်သွားတာပေါ့။troye တကယ်လုပ်လိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ခဲ့ဘူး။

joey မီးဖိုချောင်တံခါးဝမှာ မင်သက်မိနေပြီး Shawn

troyeကို ချီလာမှ သတိဝင်လာတော့တယ်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ ကားမြန်မြန် သွားထုတ်လေ။ဆေးရုံသွားမယ်။နေဦး အပေါ်တက် ငါ့အကျႌတွေ သွားယူစမ်း troyeတစ်ကိုယ်လုံး ဘာမှ မရှိဘူး။လီးတဲ့မှ လောပါတယ်ဆိုမှကွာ နောက်ပြီး အဝတ်သန့်သန့်တစ်ခုပါယူခဲ့"

"အင်းအင်း ငါသွားယူလိုက်မယ်"

Shawn အလောတကြီး ဆော်သြကာမှ joeyလည်း ပြန်သတိဝင်ပြီး အင်းအင်းပြောရင်း အပေါ်တက် အကျႌသွားယူရတော့တယ်။

Joeyအောက်ပြန်ဆင်းလာတော့ ပါလာတဲ့အဝတ်စနဲ့  Troyeလက်ကောက်ဝတ်ကို အရင် စည်းပေးပြီးမှ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပေးရတယ်။

ပြီးတော့ နှစ်ယောက်သား ဝရုံးသုန်းကားနဲ့ ဆေးရုံသွားဖို့ ပြင်ရတော့တယ်။

To be continued

Written by khoon sint naung

Photo crd to piterest

He is our pet (ep 10)

Troyeကို ဆေးရုံကို မပို့နိုင်။ဆေးရုံပို့ရင် troyeရဲ့နှိပ်စက်ခံထားရတဲ့ ပုံစံကြောင့် သံသယဖြစ်စရာတွေ ပေါ်လာနိုင်တယ်

joeyလည်း အမှုပတ်နိုင်တယ်။အဲကျရင် ရဲစခန်းမှာ လိုက်ရှင်းပြီး အလုပ်တွေ ထပ်ရှုပ်နေရဦးမှာ။troyeပြသာနာရှင်းမပြီးမချင်း နောက်ပြသာနာ အတက်မခံနိင်။စိတ်ရှုပ်လည်း မခံနိုင်။အဲဒါကြောင့်မလို့ ရှေ့မှာ ကားမောင်းနေတဲ့ joeyကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

" ဆေးရုံကို မမောင်းနဲ့။mainလမ်းထဲက ငါ့အသိ ဆေးခန်းကိုမောင်း"

ရှေ့က ဘာမှပြန်ပြောသံ မကြား။ အင်းမလုပ် အဲမလုပ်။ခုချိန်တွင် joeyကို အသေလုပ်ချင်နေမိတယ်။troyeကို နဲနဲပါးပါး လုပ်ရရင် တော်တာ မဟုတ်ဘူး။ခုလောက်အထိ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သတ်သေရအောင်လုပ်တော့ ခုအကုန် စောက်လုပ်တွေ ရှုပ်ကုန်ပြီ။မတော်တဆ troyeများ သေသွားရင် ရှင်းမရတော့တဲ့အထိ ပြဿနာက ကြီးသွားမှာ။

ဆေးခန်းရှေ့ရောက်တာနဲ့ မေ့နေတဲ့ troyeကို ပွေ့ချီပြီး ဆေးခန်းထဲကို ဝင်သွားလိုက်တယ်။

ရှေ့တွင် ထိုင်စောင့်နေကြတဲ့ လူနာတစ်ယောက်စ နှစ်ယောက်စ ရှိပေမယ့် shawn ဂရုမစိုက်အား။ ဆရာဝန်ရှိရာ အခန်းထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်သွားလိုက်တယ်

Shawn ကသုတ်ကပြာ ဝင်လာတာမလို့ ဆရာဝန်ဖြစ်သူalexက တအံ့တသြမော့ကြည့်လာတယ်။

ဆရာဝန်ရှေ့မှာထိုင်နေတဲ့ လူနာကို ဂရုမစိုက်နိုင်။အလောတကြီးနဲ့ပဲ

"သူငယ်ချင်း ငါ့ကို တစ်ခုကူညီပါဦးကွာ။ ငါ့ညီလေး ဒဏ်ရာရလာလို့"

"အေးအေးအေး ခုတင်ပေါ်တင်ထားလိုက်။ဒီလူနာကို ဆေးပေးပြီးရင်ပြီးပြီ။"

shawnလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ခုတင်ဆီသွားပြီး troyeကို ခုတင်ပေါ်တင်လိုက်တယ်။ alexလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို အနားရောက်လာပြီး

"လူနာက ဘာဖြစ်တာလဲ"

"လက်ကောက်ဝတ်က ဓားဒဏ်ရာကြောင့် သွေးအများကြီးထွက်ထားတာ ။ပြီးတော့ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ဒဏ်ရာတွေနဲ့"

Alexလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်ပြီးတော့

troye အင်္ကျီတွေကိုပါ ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။troyeတစ်ကိုယ်လုံးက ဒဏ်ရာများကို မြင်တော့ shawnကို တအံ့တသြ မေးလာတယ်။

"ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ။ဒီလောက်ဆိုးဆိုးဝါးဝါးအထိ"

"နောက်မှ ရှင်းပြမယ်ကွာ။ခုလောလောဆယ် ငါ့ညီလေးကို ကယ်ပေးပါဦး"

"အေးအေး အပြင်မှာ ခနစောင့်။ ပြီးရင် လာပြောမယ်။"

အဲလိုနဲ့ Shawnလည်း troyeကို လှည့်ကြည့် လှည့်ကြည့်နဲ့ ဆေးခန်းပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ရတယ်။

ဆေးခန်းအပြင်ရောက်တော့ တံခါးနားမှာ joeyကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

Shawn လည်း ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့

" ငါ့နောက်ကလိုက်ခဲ့" လို့ပြောပြီး ကားဆီ ဆက်သွားလိုက်တယ်

Shawn ကားထဲဝင်ပြီး မိနစ်ပိုင်းမကြာ joeyရောက်လာခဲ့တယ်။

"ကဲပြော troyeကို မင်းဘာတွေ လုပ်လိုက်တာလဲ"

ခေါင်းငုံ့လျက်သားနဲ့ ဘာမှပြန်မဖြေ။

"ငါ မင်းကို ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။လုပ်ရင်းလည်း ကြည့်ကြပ်လုပ်လေ ခုဟာက 

အေး troyeသာ သေသွားရင် မင်းလည်းgo to jailပဲ။ငါလည်း မကယ်နိုင်ဘူး။ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်ဘူး။"

"ငါလည်း နည်းနည်း လက်လွန်သွားတာ" 

"နည်းနည်းမဟုတ်ဘူး အများကြီးဟျောင့် အများကြီး။တစ်ကိုယ်လုံး တစ်နေရာမှ အကောင်းမရှိတော့ဘူး။

ခရီးလေးတစ်ခါထွက်တာ အိမ်မှာ စောက်ပြဿနာမျိုးစုံတက်ကျန်ခဲ့တယ်။မင်းလူစိတ်ပျောက်သွားတာလား ဟမ်။ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်နည်းနည်းမှ မရှိတော့ဘူးလား။"

Joey ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားတယ်။

Shawn ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ပဲ ဆက်ပြောနေလည်း ဘာမှ အကျိုးမရှိ

ပြောပြောသာအဖက်တင်မှာမလို့ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်သာ ရှုထုတ်လိုက်ရတယ်။

ခုချိန်မှာ joeyမျက်နှာလည်း မမြင်ချင်တာမလို့ ဆေးခန်းထဲပဲ ပြန်သွားပြီး အပေါက်ဝမှာ ထိုင်စောင့်နေလိုက်တယ်။

တစ်နာရီလောက်စောင့်ပြီးတော့ alexထွက်လာပြီး 

"Shawn အထဲဝင်ခဲ့လို့ရပြီ"

Shawnလည်း အလောတကြီး ဝင်သွားလိုက်တယ်။

"မင်းညီကိုတော့ တွေ့တဲ့အတိုင်းပဲ ကုလို့ပြီးပြီ။ဆေးခန်းမြန်မြန်ရောက်လို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် မင်းညီအသက် မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ဓားဒဏ်ရာကလည်း အရမ်းကြီး မနက်လို့ တော်သွားတယ်။ဒါနဲ့နေပါဦး။ မင်းညီကို ငါ မြင်ဖူးပါတယ်။ ဒီတစ်ယောက်မဟုတ်ပါဘူး။ဒီတစ်ယောက်က ဘယ်သူတုန်း"

"အပြင်မှာလူနာတွေ ရှိသေးတယ်မလား။ သူ့တို့ကို အရင် ကုလိုက်ဦးလေ"

"အာ မစောင့်နိုင်ကြတော့လို့ ထွက်သွားကြပြီလေ။အပြင်မှာနေပြီး သူ့တို့ ထွက်သွားမှန်းတောင် မသိဘူးလား။"

"အော် ဟုတ်လား။sorryကွာ ငါ သတိမထားမိလိုက်ဘူး"

" ကိစ္စက ဒီလိုကွာ ဒီခလေးက ငါ့ညီအရင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်က အလုပ်သမားရဲ့သား ညဖက်အပြင်ထွက်တော့ လူမိုက်တွေနဲ့တွေ့ပြီး ပိုက်ဆံလုရင်း ဒီလိုဖြစ်သွားတာ။

Shawnလည်း အမှန်အတိုင်းမပြောချင်တာမလို့ စိတ်ထဲပေါ်လာတဲ့အတိုင်းပြောလိုက်သည်။ဇာတ်လမ်းကတော့ အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးပေါ့။ဘယ်လူမိုက်က လက်ကောက်ဝတ် ဓားနဲ့ လှီးမှာလဲ။လုပ်မယ့်လုပ် ဗိုက်ကိုပဲ ဓားနဲ့ထိုးမှာ။

"အော် ဟုတ်လား အသက်အန္တာရာယ်မရှိတော့တာပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်"

Alexလည်း shawn အမှန်အတိုင်းမပြောချင်တာ သိလို့ထင်တယ်။လုပ်ကြံပြောမှန်းသိပေမယ့် shawn flowအတိုင်းလိုက်ပြောသွားတယ်။

"မင်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ မဟုတ်ရင်"

"ရပါတယ်ကွာ မလိုပါဘူး။ဒီနေ့ညတော့ မင်း ဒီမှာအိပ်လိုက်တော့လေ။ညကလည်းနက်နေပြီ လူနာကလည်းမေ့နေတာဆိုတော့ လိုအပ်ရင် လိုအပ်သလို လုပ်ပေးလို့ရအောင်"

Alexပြောတာ ဟုတ်နေတာမလို့ shawn မငြင်းတော့ပဲ

"အေး အာ့ဆို ဒီတစ်ညတော့ မင်းကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"

"အချင်းချင်းတွေပဲ ဒါတွေပြောစရာမလိုပါဘူးကွာ"

" ကျေးဇူးပဲကွာ မင်းလည်း ဆေးခန်းပိတ်လိုက်တော့လေ။"

"ခုပဲ ပိတ်တော့မှာ။ မင်းတစ်ယောက်တည်း မ လို့အဆင်ပြေလား။"

"ရပါတယ် ငါ မနိုင်တယ်"

"အေးအေး ငါအိပ်ရာဘာညာလုပ်ထားလိုက်မယ် ခနေနေမှ အိမ်ပေါ်ခေါ်ခဲ့။

Alexက ဆေးခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီး အိမ်ပေါ်တက်သွားတယ်။

ခနကြာတော့ alexက ရပြီလှမ်းအော်တာမလို့ 

Shawnလည်း troyeကို အသာမချီလိုက်ပြီး အိမ်ပေါ် လိုက်တက်သွားလိုက်တယ်။

"ဟိုအခန်းထဲမှာ အိပ်ရာတွေခင်းပေးထားတယ်"

"အေးအေး"

Shawnလည်း alex လက်ညိုးထိုးပြသည့်အခန်းသို့ ဝင်သွားတော့ အိပ်ရာ အဆင်သင့်ခင်းထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။အဲဒါနဲ့ပဲ troyeကို အိပ်ရာပေါ် အသာတင်လိုက်ပြီး troye မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။

တစ်ကိုယ်လုံးကတော့ ရစရာကိုမရှိတော့။ မျက်နှာပဲ အကောင်းအတိုင်းကျန်တော့တယ်။မျက်နှာတောင် အပြည့်မဟုတ်ဘူး နဖူးက နံရံနဲ့ ဆောင့်ထားတော့ ဒဏ်ရာနဲ့။

Shawnသက်ပြင်းမောပဲ ချလိုက်ရတော့တယ်။

To be continued

Written by khoon sint naung

He is our pet (ep 11)

troyeနိုးလာတော့ အဲနေ့မှာပဲ troyeကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့တယ်။

alexကိုလည်း ညနေတိုင်း အိမ်ကိုပဲ ခေါ်ပြီး troyeအခြေအနေကို ကြည့်ခိုင်းရတယ်။

အဲလိုနဲ့ troyeကို အိမ်ပြန်ခေါ်ပြီး နောက်ရက်မှာ စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ shawnလက်စွပ် အောက်ပြုတ်ကျလို့ ကောက်ရာကနေ

tvတင်တဲ့စင်အောက်မှာ  စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အမှတ်မထင်တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဘာစာအုပ်လဲလို့ shawnယူကြည့်တော့ troyeရဲ့ သူ့အကြောင်းသူရေးထားတဲ့စာအုပ်။

ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ပေါ့။

Shawnလည်း ဘာရယ်မဟုတ် စိတ်နည်းနည်းဝင်စားသွားပြီး ယူဖတ်လိုက်မိတယ်။

နာရီဝက် လေးဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်ကြာလို့ တစ်အုပ်လုံး ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ shawn စိတ်ထဲ တလှိုက်လှိုက်တက်လာတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ ငိုင်ကျသွားမိတော့တယ်။

Joeyကိုလည်း အဲစာအုပ်ကို ပေးဖတ်လိုက်တော့ joeyဆိုရင် မျက်ရည်ကျတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

12.7.2016

ဒီနေ့ ကျောင်းကဆရာမက ပြောတယ်

ဆရာမဆိုရင် ဒိုင်ယာရီရေးတယ်တဲ့။ဒိုင်ယာရီဆိုတာ ကိုယ့်တစ်နေ့တာမှာ ဖြစ်တဲ့အကြောင်းအရာတွေကို စာအုပ်ပေါ်မှာ ကျရေးတာတဲ့။

ကိုယ့်စိတ်ထဲက ဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်တွေကိုလည်း ရေးလို့ရတယ်တဲ့။

သားလည်းရေးချင်လာလို့ မုန့်ဖိုးစုပြီး ဒီစာအုပ်ကလေး ဝယ်လာတာ ၈၀၀တောင်ပေးရတယ်။

ဒါပေမယ့် စာအုပ်က အထူကြီးဆိုတော့ အများကြီးရေးလို့ရတာပေါ့။

ပထမဆုံးရေးမှာဆိုတော့ ဘာရေးလို့ ရေးရမှန်းတောင်မသိဘူး။

ဘာရေးရမလဲ

မေမေကိုချစ်တယ် ပြီးတော့ သခင်shawnနဲ့ သခင် joeyကိုလဲချစ်တယ်။

ဟီ ဟိ ဒါပဲ 

              .................................

23.7.2016

ဒီနေ့ စနေနေ့လေ။ ကျောင်းပိတ်ရက်မလို့ မေမေနဲ့အတူ ဈေးလိုက်သွားတာ သားအရမ်းပျော်တာပဲ။မေမေက မုန့်တွေ အများကြီး ဝယ်ကျွေးတယ်။ဈေးက ပြန်ရောက်တော့ မေမေ ထမင်းချက်တော့ သား ကြက်သွန်နီ ကြက်သွန်ဖြူ ကူထောင်းလည်း ကူထောင်းပေးသေးတယ်။

မေမေက လိမ္မာလိုက်တာတဲ့။ဒါပေမယ့် သခင်joeyနဲ့ကျတော့ ခေါင်းခေါက်ခံရတယ်။လက်ကျောမတင်းလို့နဲ့။ အရမ်းနာတာပဲ ခေါင်းကို မူးဝေတက်သွားတာ

ခနကြာတော့ အဖုသီးကြီးတောင် ဖြစ်လာတာ။မေမေ့ကို ပြန်တော့ မေမေက အုံဖွဆိုပြီး ကြက်ဖုထိုးပေးတယ်။

              .............................

6.8.2016

ဒီနေ့ မေမေနဲ့ ဈေးလိုက်သွားတော့ မေမေ့က လစာထုတ်လို့တဲ့ အကျႌဝယ်ပေးမယ်ဆိုပြီး အကျႌနှစ်ထည် ဘောင်းဘီနှစ်ထည်ဝယ်ပေးတာ။ အကျႌကအစိမ်းရောင်လေး သားအရမ်းကြိုက်တာပဲ။ဘောင်းဘီက ဂျင်းဘောင်းဘီဒူးကျအတိုလေးတွေ။

              ............................

6.8.2016

ကျောင်းအပြန် သားသူငယ်ချင်းတွေကို သူတို့အဖေတွေက လာကြိုတာကိုမြင်ရင် သားစိတ်ထဲမှာလေ ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိဘူး။အလိုလိုငိုချင်လာတယ်။

               ............................

8.8.2016

ဒီနေ့ကျောင်းမှာ အပင်စိုက်ရတယ်။သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အရမ်းပျော်စရာကောင်းတာပဲ။

             ..............................

1.9.2016

တနင်္ဂနွေနေ့က မေမေဆုံးသွားတယ်။ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်တာတဲ့။သားမယုံနိုင်သေးဘူး။အဲနေ့မတိုင်ခင်ကတောင် အကောင်းကို ရုတ်တရုက်ကြီးဖြစ်သွားတာ။

သားမှာဖေဖေလည်း မရှိဘူး ခုမေမေလည်း မရှိတော့ဘူး။သခင်တို့က သားကိုဆို အမြဲ အကောင်းမပြောဘူး။ခုလည်း မေမေဆုံးပြီးလို့ ၂ရက်လောက်ကျတော့ 

သခင်joeyက မင်းဒီအိမ်မှာ ဆက်နေချင်ရင် အလုပ်လုပ်ရမယ်တဲ့ ကျောင်းမတက်နဲ့တော့တဲ့ ကျောင်းထွက်တော့တဲ့။

သားမှာ ဒီအိမ်က လွဲပြီးလည်း သွားစရာမရှိဘူး။ သားဒီအိမ်မှာ ဆက်နေနိုင်ဖို့ ကျောင်းထွက်ရတော့မယ်။သား မေမေကို ပြောထားတဲ့အတိုင်း ဆရာဝန်ကြီး မဖြစ်ရတော့ဘူး။

မေမေ ပြန်လာပါလား သားမေမေကို လွမ်းတယ်။

ခုတောင် သခင် joeyလှမ်းခေါ်နေပြီ သားကို ဘာခိုင်းမလို့လဲမသိဘူး။

အရိုက်ခံရဦးမယ်နဲ့တူတယ်။

               .............................

4.9.2016

သားကို သခင်joeyက ကြိမ်းတယ်။ အဝတ်တွေ မခြောက်လို့တဲ့။ကြိမ်းရင်းကြိမ်းရင်းနဲ့ သားကို အနားမှာရှိတဲ့ ကြက်မွှေးယူပြီး ရိုက်တာ သားမှာ လက်အုပ်ချီပြီး ငိုတောင်းပန်တာတောင် သားကို ဆက်ရိုက်နေတာ။

သားအရမ်းနာတာပဲ။လက်မောင်းတွေရောရိုက်တာ။သားအပြစ်မှ မဟုတ်တာကို။သူ့ဘာသာသူမခြောက်တာပဲ သားနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တာ။

နောက်ပြီးလေ သခင်shawnကလည်းပြောတယ်။ဟင်း ခနခနဝယ်ရလို့တဲ့။မေမေမရှိကတည်းက သခင်shawnက သူပြန်လာရင် ချက်ဖို့ ဝယ်ဝယ်လာတာ။အဲတာကို သားက ဆေးကြောပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်သင့်တာထည့် ချက်သင့်တာချက် လုပ်ရတာ။

အဲဒါတော့ သားအပြစ်ပါ။သား ထမင်းစားရင် တစ်ပန်ကန်ထဲနဲ့မဝဘူး နှစ်ပန်းကန်မှဝတာ။ကျောင်းကဆရာမပြောတာ လူပျိုပေါ်ဝင်ရင် ဖြစ်တာတွေတဲ့။

ထမင်းတွေ အများကြီးစားလာမယ်။ ချွေးနံ့ဆိုးလာမယ် ခံတွင်းနံ့ဆိုးလာမယ်။ဂျိုင်းအောက်ရယ် ဆီခုံးရယ်မှ အမွှေးတွေစပေါက်လာမယ်တဲ့ 

အဲတော့ သားလည်း ထမင်းစားတော့

ထမင်းတွေ အများကြီးစားတာ သားက။အဲတာကို သခင်shawnက ဈေးခနခန ဝယ်နေရတယ်တဲ့။

သခင်shawnအဲလိုပြောတော့ သခင်joeyက ဝင်ပြောရော မင်းစားတာနဲ့ မင်းလုပ်တာနဲ့က မျှတောင်မမျှဘူးတဲ့။မင်းပိုက်ဆံတောင် ပြန်အမ်းသင့်နေပြီတဲ့။ 

သားလည်း ဘယ်ပြန်ပြောရဲမှာလဲ။နောက်ပြီး

သားမှာ ပြန်အမ်းဖို့ ပိုက်ဆံလည်းမရှိဘူး။နောက်နေ့တွေ သားပဲ အစားလျော့စားလိုက်ပါတော့မယ်။

ခုညကတည်းက သား တစ်ပန်းကန်ပဲစားတော့တာ။

ခုအိပ်ခါနီးတော့ ဗိုက်တောင် ပြန်ဆာလာပြီ။

တစ်ပန်းကန်တည်းစားရင်တော့ သားလုပ်တာနဲ့ ကာလောက်မယ်ထင်တယ်။

တကယ်တော့ သား roll onတောင်လိုချင်နေတာ။ဆရာမက ပြောတယ်။ချွေးနံ့ပျောက်ဖို့က roll on သုံးရတယ်တဲ့။

ခုကျ roll on ဝယ်ပေးဖို့ သား ဘယ်လိုပြောရတော့မလဲ။

နေဦး မေ့နေတာ သခင်တို့သုံးတဲ့ roll on ကုန်ခါနီးလို့ရှိရင် တောင်းလို့ရတာပဲ။ကုန်ခါနီးဆိုရင်တော့ ပေးလောက်မှာပါ။

သခင်shawnဆီကတောင်းလိုက်မယ်။သခင်joeyဆီကဆို ရိုက်တောင် လွှတ်မလားပဲ။

                ............................

10.9.2016

ဒီနေ့လေ သခင်shawnအိမ်ပြန်လာတော့ သားဖို့ ကြက်ကြော်တွေ ဝယ်လာတာ။အရမ်းစားကောင်းတာပဲ။

               ..............................

15.9.2016

မနေ့တုန်း သခင်joeyက ပြောတယ် ခြံသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမယ်တဲ့ တစ်နေ့ထဲ အကုန်ရှင်းတဲ့ 

ခြံကြီးက အကျယ်ကြီးကို တစ်နေ့ထဲ ဘယ်ပြီးမလဲ 

ဒါပေမယ့် ခိုင်းတော့လည်း လုပ်ရတာပေါ့။ 

သားလေ နေ့ခင်းထမင်းစားပြီးထဲက လုပ်တာ ညနေ သခင် shawn ပြန်လာတဲ့အထိမပြီးဘူး။

တစ်နေ့ခင်းလုံး နေပူပူုကြီးနဲ့ လုပ်ရတာ။

သားမှာ အိမ်အလုပ်ကလည်း လုပ်ဖို့က ကျန်သေးတယ်။ဒီခြံထဲလည်း သန့်ရှင်းရေးက မပြီးသေးဘူး။

အာ့နဲ့နောက်ဆုံး ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်တော့ပဲ ခြံထဲသိမ်းလက်စတွေကို မနက်ဖန်မှဆက်သိမ်းမယ်ဆိုပြီးထားခဲ့ပြီးတော့ ညစာဖို့ နွေးသင့်တာနွေး ချက်သင့်တာချက် လုပ်ရတာ။

ချက်ပြုတ်ပြီးတော့ ညစာစားချိန်တောင်နီးနေပြီမလို့ ရေချိုးပြီးတော့ သခင်တို့ကို စားလို့ရပြီပြောပြီးတော့ သားက လိုတာလုပ်ပေးဖို့ ထမင်းစားပွဲနားမှာပဲ ရပ်နေရတယ်။

အဲမှာ သခင် joeyက သားကိုမေးတယ် ခြံထဲက အလုပ်တွေ ပြီးပြီလားတဲ့

သားလည်း မပြီးသေးတဲ့ အကြောင်းပြောပြတော့ 

စောင်ပါးခိုးနေတာပဲတဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးမှာလဲတဲ့။

သား နေ့ခင်းထမင်းစားပြီးတဲ့ လုပ်တာ ခုထိမနားရသေးတာကို။သားအပါးမခိုပါဘူး။အဲကြောင့်မလို့သားလည်း အပါးမခိုတဲ့ အကြောင်းကို ပြောပြတော့

ငါ့ကို အတွန့်လာတက်နေတယ်တဲ့။အဲလောက် စောင်တွန့်တက်နေတာ ညစာမစားနဲ့တဲ့။စောင်လုပ်ကို စောင်ပါးခိုရင် စောင်စားလည်း စောင့်ပါးခိုရမှာပေါ့တဲ့။

သားအပါးမခိုတာကို သားကို အပါးခိုတယ်ဆိုပြီး သားကို ညစာမကျွေးဘူး။ သားမှာ မနေ့က တစ်နေ့ခင်းလုံးအလုပ်လုပ်ထားရလို့ လက်တွေ နာလို့ စာတောင်မရေးနိုင်ဘူး။ပြီးတော့ ညစာလည်းမကျွေးတော့ သားလေ ဗိုက်အရမ်းဆာတာပဲ။ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ အိပ်တောင် မပျော်ဘူး။

                ........................

To be continued

Written by khoon sint naung

He is our pet ( ep 12)

29.9.2016

ဒီနေ့ သားလေ သခင်shawnဆီက သားလိုချင်နေတဲ့ roll onဘူးရခဲ့တာ။သားအရမ်းပျော်တာပဲ။roll on ပထမဆုံး စသုံးတာဆိုတော့လေ တစ်ချိန်လုံး ကိုယ့်roll onနံ့ကိုယ်လိုက်ရှုကြည့်မိနေတာ 

ကုန်တော့ ကုန်ခါနီးပြီ။သခင်shawnကို

"သခင် roll onက ကုန်ခါနီးနေပြီသားကို ပေးလိုက်ပါလား" ဆိုတော့ 

"ငါက ဘာနဲ့သုံးရမှာလဲ"တဲ့ 

"မဟုတ်ပါဘူး သားက ကုန်ခါနီးမလို့တောင်းတာပါ" လို့ ပြန်ပြောတော့

"မနက်ဖြန် မနက် ငါသုံးပြီးရင် ယူလိုက်"တဲ့

အာ့နဲ့ သားမနက် သခင်shawn ရုံးသွားတော့

သခင်အခန်းထဲ အိပ်ရာသိမ်းဖို့ ဝင်တော့ သခင်roll on ကို ယူပြီး သုံးတာ။

အနံ့လေးကို မွှေးနေတာပဲ။

               ............................

10.10.2016

(10.10.2016က troyeရေးထားတဲ့ သူ့အကြောင်းကို စာဖတ်သူတို့ ဖတ်ရအဆင်ပြေစေရန် ရေးသားသူကျနော်မှ ပြန်ရေးလိုက်ပါတယ်)

Troye နေ့လည်စာအတွက် ထမင်းပွဲပြင်နေတာ။နေ့လည်စာကျတော့ သခင်shawnက အလုပ်မှာစားတော့ 

Troyeက သခင်joeyအတွက်ပဲ ပြင်ပေးဖို့လိုတာ။

Troyeဟင်းတွေကို ပန်းကန်နဲ့ ခပ်ထည့်ပေးနေတုန်း လက်ချော်ပြီး ဟင်းထည့်ပန်ကန်တစ်လုံး လွှတ်ကျကွဲသွားတယ်။ 

ကြွေပြားခင်းထားတဲ့ ကြမ်းပြင်ဆိုတော့ အသံကလည်း အကျယ်ကြီးပဲ။

Troyeလည်း ပန်းကန်ကွဲသွားတော့ အရိုက်ခံရတော့မှာကို စိတ်ထဲက ကြောက်လန့်နေပြီး ကွဲသွားတဲ့ ပန်းကန်အပိုင်းအစတွေကိုတောင် သိမ်းဖို့ မေ့ပြီး မတ်တပ်သေနေမိတယ်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ troye"

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သခင်joeyကို လူတောင်မမြင်ရသေးဘူး အသံအရင်ကြားလိုက်ရတယ်။

တစ်အောင့်လောက်တောင်မကြာခင်မှာပဲ ထမင်းစားခန်းအထိ သခင်joeyရောက်လာတယ်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်က ပန်းကန်အကွဲတွေရယ် troyeဖြစ်နေတဲ့ပုံစံရယ်ကို ကြည့်ပြီး ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာ ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားတဲ့ သခင်joey။

"ဒီကို လာခဲ့စမ်း troye"

Troye သခင်joeyခေါ်တာကို သွားဖို့ ကြောက်နေတယ်။

"လာခဲ့ပြောနေတာ မကြားဖူးလား"

ခုနကထက် နှစ်ဆကျယ်တဲ့ အသံနဲ့ထပ်အော်တော့ troyeလည်း တုန်တက်သွားပြီး သခင်joeyဆီ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့သွားလိုက်ရတယ်။

သခင့် joeyအနားအရောက်မှာပဲ troyeကို သခင်joeyက နားရွက်ကနေ ဆောင့်ဆွဲပြီး ခေါ်သွားတယ်။

"အား သခင် သားတောင်းပန်ပါတယ်"

Troyeလည်း သခင်joeyက နားရွက်ကို အားကုန်ဆွဲထားတာမလို့ နာလွန်းလို့ 

နားရွက်ကို ဆွဲထားတဲ့ သခင်joeyလက်ပေါ်ကို

Troyeလက်တွေနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ရင်း အော်ဟစ်တောင်းပန်ပြီး

သခင်joeyဆွဲခေါ်ရာကိုပါသွားတယ်။

သခင်joeyက နားရွက်ကို မညှာမနာဆွဲထားတော့ troyeနားရွက်တစ်ဖက် ပြုတ်ထွက်မတက်ပဲ။troyeမျက်ရည်တွေ တောင်ဝဲလာတယ်။

"သားတောင်းပန်ပါတယ် သားကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

Troye လမ်းတစ်လျောက်လုံး ဘယ်လိုပဲ တောင်းပန် တောင်းပန်မရဘူး။

Punished roomအရောက်မှာ သခင်joeyက troyeကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွန်းလွှတ်ပြီး ဆွဲထားတဲ့ နားရွက်ကိုပါ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။

Troyeလည်း အဲကျမှ နာတာသက်သာသွားပြီး နီရဲကျန်ခဲ့တဲ့နားရွက်ကို လက်နဲ့ ဖွဖွလေး အုပ်ပြီး ငိုနေမိတယ်။

"တောင်းပန်ပါတယ် သားကို မရိုက်ပါနဲ့ ဟီး"

သခင်joeyကတော့ သိမ်းထားတဲ့ ကြိမ်လုံးကို သွားယူပြီး troyeအနားကို ပြန်ရောက်လာတယ်။

"မင်းလုပ်စာ ဘယ်နှစ်ပြားပါလို့ ဖျက်ဆီးနေရတာလဲ ဟမ်"

သခင်joeyကကြိမ်လုံးကို လက်ထဲ ဆကိုင်ရင်း troyeကို မေးတယ်။

Troyeလည်း ကြိမ်လုံးကိုင်ထားတဲ့ သခင့်ကိုကြည့်ပြီး အရမ်းကြောက်လာတယ်။

"မတော်တဆ ကျကွဲသွားတာပါ။ တမင်တကာလုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး။သားတောင်းပန်ပါတယ် မရိုုက်ပါနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်သခင် သားနာလို့ပါ အီးဟီး"

Troyeလည်း ကြောက်ဒူးတွေ တုန်ရင်း ကယောင်ကတမ်းနဲ့ ပါးစပ်ထဲရှိရာ ပြောရင်း လက်အုပ်ချီပြီး တောင်းပန်နေပေမယ့်

ဖြန်း

"အား အီးဟီး သားတောင်းပန်ပါတယ်"

"စောက်လုပ်ကျ ကောင်းကောင်းမလုပ်ချင်ဘဲ ပစ္စည်းတွေကို လိုက်ဖျက်ဆီးနေတယ်"

ဖြန်း

"မဟုတ်ပါဘူး သခင် မတော်တဆဖြစ်သွားတာပါ။မရိုက်ပါနဲ့တော့ သား နာလို့ပါ ဟီး"

ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း

"အား အီးဟီး မလုပ်ပါနဲ့"

ဘယ်နှစ်ချက်မှန်းတောင်မသိတော့ဘူး။ troyeရဲ့ ကျောတွေရော ရင်ဘတ်တွေရော ပေါင်တွေရော ခြေသလုံးတွေရောကို ထိချင်တဲ့နေရာထိ

လက်မညောင်းမချင်းရိုက်နေတာ။

"သား တောင်းပန်ပါတယ် အဟွတ် ဟွတ် ဟွတ်"

Troye အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး တောင်းပန်လွန်းလို့ ချောင်းတွေဆိုးတဲ့အထိပဲ။

"နောက်ခါ ဖျက်ဆီးဦးမှာလား ဟမ်"

"မလုပ်တော့ပါဘူး အီးဟီး တောင်းပန်ပါတယ်။"

ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း

လေးချက်ဆက်တိုက် troyeရဲ့ ကိုယ်လုံးနေရာအစုံကို ရိုက်ပြီးတော့ ကြိမ်းလုံးကို troyeရှေ့မှာပဲ ပစ်ချပြီး သခင်joeyထွက်သွားတော့တယ်။

Troyeကတော့ ကြမ်းပြင်မှာပဲ ငိုပြီး ကျန်ခဲ့တော့တာပေါ့။

ဒါပေမယ့် အခန်းထဲက ထွက်ခါနီးမှာ သခင်joeyက နောက်လှည့်ပြီး

"စောက်ပိုလုပ်မနေနဲ့။ မြန်မြန်ထ ငါ့ဖို့ ထမင်းဝိုင်းပြင်ပေး" လို့ပြောတယ်။

အဲတာနဲ့ပဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ငိုနေတဲ့ troyeလည်း မျက်ရည်စက်လက် နဲ့ထပြီး သခင်joeyနောက်ကို လိုက်သွားရတော့တယ်။

မီးဖိုချောင်ရောက်တော့ ခုနက ပန်းကန်အကွဲတွေကို အရင်ရှင်းရတယ်။ 

ပန်းကန်ကွဲတွေကို တံမြက်စည်းနဲ့ သိမ်းရင်း

Troyeတစ်ကိုယ်လုံးအရမ်းနာနေလို့ ဘယ်လိုမှ အငိုမတိတ်နိုင်ဘူး။ 

ဒါပေမယ့် သခင်joeyပြောမှာစိုးလို့ ပန်းကန်ကွဲတွေသိမ်းပြီးတော့ ဘေစင်မှာ လက်ဆေး မျက်နှာသစ်ပြီး

သခင်joeyအတွက် ထမင်းပွဲပြင်ဖို့ လုပ်ရတော့တယ်။

မျက်နှာသစ်လိုက်လို့ မျက်ရည်တွေ ကျမလာတော့ပေမယ့် တရှုံ့ရှုံ့အသံတော့ ထွက်နေသေးတာ။

အဲတာကို သခင်joeyက နားညည်းတယ်ဆိုပြီး troyeခေါင်းကို အားကြီးနဲ့ လွှဲရိုက်ပြန်တယ်။

ဖြန်း 

"အား သခင်"

အားကများလွန်းတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း လည်ထွက်သွားပြီး ထမင်းဖူးနေတဲ့လက်ထဲက ပန်းကန်ကလည်း လွှင့်ကျပြီး ထပ်ကွဲသွားတယ်။

Troyeလည်း ခုနက ငိုချင်တဲ့အရှိန်ရော ခေါင်းကို ရိုက်လို့ နာတာရော ခုနောက်ထပ်ပန်းကန်ကွဲသွားလို့ ထပ်ရိုက်မှာစိုးလို့ရော အကုန်ပေါင်းပြီး ခုနကထက် ပိုကျယ်တဲ့အသံနဲ့အော်ငိုလိုက်ရင်း

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင် ထပ်မရိုက်ပါနဲ့တော့ တောင်းပန်ပါတယ် ဟီးအီး"

"ထမင်းပွဲအရင်ပြင် ငါစားလို့ပြီးမှ မင်းနဲ့ ဆက်ရှင်းမယ်"

"သခင် မလုပ်ပါနဲ့ သားအရမ်းနာနေလို့ပါ အီးဟီး"

"မင်းကို ထမင်းပွဲအရင်ပြင်လို့ပြောနေတယ်လေ မကြားဘူးလား"

သခင်joeyက အော်ပြောလိုက်တော့ troyeလည်း တုန်တက်သွားပြီး

"ဟု ဟုတ် သားပြင်ပေးပါမယ် အီး"

"မျက်နှာအရင်သစ် လက်ဆေး ပြီးမှပြင် နားညည်းတယ်ကွာ မငိုစမ်းနဲ့"

"ဟုတ် ဟင့်"

Troyeလည်း ငိုနေတာကို ချက်ချင်းအောင့်အီးမျိုသိပ်လိုက်ရပြီး လက်ကို ထပ်ဆေး မျက်နှာထပ်သစ်လိုက်ရပြီး ခုနက ပြင်လို့မပြီးသေးတဲ့ ထမင်းပွဲကို ဆက်ပြင်ဖို့လုပ်ရတော့တယ်။

သခင်joeyဖို့ ထမင်းပွဲပြင်ပြီးတော့ ခုနက ပန်ကန်အကွဲတွေကို သိမ်းရပြန်တယ်။

သိမ်းပြီးတော့ သခင်joeyလိုတာ လုပ်ပေးဖို့ ထမင်းဝိုင်းနားမှာပဲ ကုတ်ကုတ်လေး ရပ်နေလိုက်တယ်။

သခင်joeyထမင်းစားပြီးတော့ အဲနေ့က ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ troyeဆက် အရိုက်မခံခဲ့ရပါဘူး

ရိုက်ချင်စိတ်ပဲပျောက်သွားလို့လား ရိုက်ဖို့ပဲမေ့သွားတာလား မသိပေမယ့် troyeအတွက်တော့ သေလုမတတ်ပျော်သွားစေခဲ့တယ်။

To be continued

Written by khoon sint naung

He is our pet (13)

17.10.2016

(17.10.2016နေ့က troyeရေးတဲ့ သူ့အကြောင်းကို ဖတ်လို့ အဆင်ပြေစေရန် ရေးသားသူကျနော်မှ အဆင်ပြေအောင် ပြန်ရေးလိုက်ရပါတယ်။)

မနေ့တုန်းက လပြည့်နေ့။

တစ်အိမ်လုံးမှာ troyeတစ်ယောက်တည်းပဲရှိတယ်။

သခင်shawnလည်း ပြန်မရောက်သေးသလို သခင်joeyလည်း ပြန်ရောက်သေးတော့

Troyeလည်း ပျင်းပျင်းနဲ့ပဲ တီဗီဖွင့်ပြီး လာနေတဲ့ ကိုရီးယားကားကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်တယ်။

မျက်လုံးကတော့ အိမ်ရှေ့ဆီတမျှော်မျှော်နဲ့ပေါ့။

ည၈နာရီလည်းထိုးနေပြီဆိုတော့ ညကိုရောက်နေပြီဆိုတော့ troyeတစ်ယောက်တည်း ကြောက်နေမိတာလည်းပါတယ်။

အဲကြောင့်မလို့ tvအသံကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြိုခွင်းထားရတာ။

အဲလိုနဲ့ Troyeတစ်ယောက် မျှော်တော်ယောင်လုပ်နေတုန်းမှာပဲ အိမ်ရှေ့ခြံတံခါးဆီကနေ ဟွန်းသံကြားလိုက်ရတယ်။

Troyeလည်း ခြံထဲ မြန်မြန်ပြေးထွက်ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တော့ မြင်လိုက်ရတာက သခင်joeyရဲ့ကား။

ကားက ခြံထဲဝင်သွားပြီး ကားဂိုဒေါင်ဆီမောင်းသွားတယ် troyeလည်း တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီးတော့ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်ရင်ပဲ ကားထဲကနေ ယိုင်တိယိုင်တိုင်နဲ့ ထွက်လာတဲ့ သခင်joeyကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

လမ်းလျောက်နေတာက လဲတော့မယ့်ပုံစံမလို့ troyeမြန်မြန်ပြေးပြီး တွဲလိုက်တယ်။

Troyeဘေးကို ပြေးပြီးတွဲတော့ သခင်joeyက ရီဝေဝေမျက်လုံးတွေနဲ့ troyeကို စောင်းငဲ့ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။

"ဘာလာလုပ်တာလဲ"

"သခင် မူးနေလို့ သား ကူတွဲပေးတာပါ"

"မလိုဘူး ဟျောင့်"

Troyeကို တွန်းဖယ်ရင်းပြောတယ်။

အမူးသမားတွန်းတာဆိုတော့ အား သိပ်မပြင်းပေမယ့် troyeလို လူ့ဖလံ(ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေး)အတွက်တော့ သုံးလှမ်းအကွာလောက်အထိ ရောက်သွားတယ်။

သခင်joeyက Troyeကို တွန်းဖယ်ပြီးတော့ ရှေ့ကို အမူးသမားခြေလှမ်းနဲ့ ဆက်လျှောက်သွားတယ်။

အမူးသမားခြေလှမ်းဆိုတော့ ပုံမှန်ထက် မြန်နေတော့ troyeလည်း နောက်ကအမှီလိုက်ပြီး 

ကူတွဲဖို့ကလည်း သခင်joeyကမကြိုက်တော့ 

စိုးရိမ်တကြီးကြီးနဲ့ နောက်ကနေပဲ တွဲကိုင်လိုက်ရတော့မလို 

ယိုင်တိုင်တိုင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြေးဖမ်းရတော့မလိုနဲ့ ယောက်ယက်ခက်နေရှာတယ်။

နောက်ဆုံးအိမ်ထဲရောက်ပြီး ဖိနပ်တောင်မချွတ်နိုင်တော့ဘဲ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာအရှည်ပေါ်မှာ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတယ်။ 

Troyeလည်း နောက်ကနေလိုက်ပြီး သခင်joeyခြေထောက်က ဖိနပ်တွေကို ခက်ခက်ခဲခဲချွတ်ပေးရတယ်။

ဒါပေမယ့် troyeဖိနပ်ချွတ်နေတုန်းမှာ သခင်joeyက ဝုန်းခနဲထပြီး troyeခေါင်းက ဆံပင်တွေကို ဆွဲကိုင်ချလိုက်တော့

Troyeလည်း ရုတ်တရက်ကြီးဆိုတော့ လန့်ဖြန့်ပြီး အော်မိသွားတယ်။

"အ အား သခင်"

"လီးစုပ်မလား troye"

"ဗျာ"

Troye မျက်လုံးပြူးသွားရတယ်

Troyeအသက် ၁၄နှစ်အတွင်းမှာ ပထမဆုံးကြားဖူးတဲ့စကားလေ။

ဒီလိုကြားရလိမ့်မယ်လို့ ထင်လည်း မထင်ခဲ့ဖူးသလို အိမ်မက်ထဲတောင် ထည့်မမက်ခဲ့ဖူးဘူး။ ခေါင်းက ဆံပင်ကို ဆွဲဆုပ်ကိုင်ထားလို့ နာနေတာကိုတောင် မေ့သွားမတတ်ပဲ။

Troyeအံ့သြနေတဲ့ အရှိန်တောင် မပြေသေးခင်မှာ သခင်joeyက သူ့ပေါင်ကြားနေရာကို troyeမျက်နှာနဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။

အကြမ်းပတမ်းပွတ်သပ်လိုက်တာကြောင့် troyeလည်း ကြောက်လန့်တကြားရုန်းမိတယ်။

ဒါပေမယ့် သခင်joeyရဲ့အားကို troyeဘယ်လို ရုန်းနိုင်မှာလဲ။

Troyeမျက်နှာနဲ့ ပွတ်သပ်နေတုန်းမှာပဲ ဘောင်းဘီအောက်ကဟာက တဖြည်းဖြည်းမာလာတယ်။

ဒါကို troyeသိတယ်။အဲလို အောက်ကဟာမာလာတာကို အတန်းထဲက ကောင်တွေက လီးတောင်တာတဲ့။

အတန်းထဲလည်း မရှောင် မိန်းကလေးတွေ ရှိနေလည်း မရှောင်ဘဲ သူတို့ရဲ့မာနေတဲ့အချောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူတို့ ယောကျ်ားလေးချင်းပြကြတာ။

Troyeလည်း အဲလိုမာလာဖူးပေမယ့် သူတို့လိုတော့ ထုတ်မပြပါဘူး။အိမ်က အိမ်ရာပေါ်မှာပဲ မနက်ပိုင်းတွေ နိုးလာပြီဆိုရင် မာနေတတ်တာ။

ခုသခင်joeyဟာလည်း အဲလိုမာနေပြီ။

Troyeဘာလုပ်ရမလဲ။

Troyeခုနကထက် ပိုတဲ့အားနဲ့သာ ရုန်းမိတယ်။ဒါပေမယ့် အချည်းနှီးပါပဲ။ရုန်းလေ သခင်က ပိုကပ်လေ။

နောက်ပြီး သခင့်ဟာက အကြီးကြီးပဲ။

ခနကြာတော့ သခင်က ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်တော့ အောက်ခံဘောင်းဘီပေါ်က အချောင်းအရာကြီးက ထင်ထင်ရှားရှားပေါ်လာတယ်။

မေမေရေ သားကို ကယ်ပါဦး။သခင် joey သားကို ဘာလုပ်မလို့လဲမသိဘူး။

Troyeကြောက်လန့်နေတုန်းမှာပဲ သခင်က အောက်ခံဘောင်းဘီကိုပါ ဆွဲချွတ်လိုက်တော့ ဘွားခနဲပေါ်လာတဲ့ မာမာထန်ထန်အချောင်းကြီး 

Troyeဟာလေးနဲ့ရော ကျောင်းက ကောင်တွေရဲ့ဟာထက်ရော အပြတ်အသတ်သာတဲ့ အသားရောင်အချောင်းကြီး။

ကျောင်းကကောင်တွေဟာကမှ မဲဦးမယ်။

ခု သခင်ဟာက မမဲဘူး သခင်အသားအရေအရောင်အတိုင်းပဲ။ထိပ်က ပန်းရောင်ထိပ်ဖူးကလည်း အကြီးကြီးပဲ။

နောက်ပြီး အမွှေးမဲမဲတွေကလည်း သန်စွမ်းပြီးမဲနက်နေတာပဲ။troyeဟာမှာလည်း နည်းနည်းပေါက်နေပေမယ့် သခင်ဟာနဲ့ ယှဉ်ရင်

ဘောလုံးကွင်းထဲက မြက်လေးငါးပင်နဲ့ တောအုပ်လိုပဲ။

Troye မှင်သက်ရင်း လန့်နေတုန်းမှာပဲ troyeမျက်နှာကို ဆွဲယူပြီး သခင်က သူ့ဟာကြီးနဲ့ မျက်နှာကို တဖတ်ဖတ်လိုက်ရိုက်တော့တယ်။

မျက်နှာအနံှ့ကျလာတဲ့ ပူပူနွေးနွေးအချောင်းကြီးရဲ့ ရိုက်ချက်တွေ။

Troye သတိမထားမိခင်မှာပဲ troyeရဲ့ အောက်က ဟာလေးကလည်း မာလာတယ်။

Troyeအောက်ကဟာမာလာပေမယ့် troyeသူ့ကိုယ်သူ သတိမထားမိလောက်အောင်

မျက်နှာပေါ်ကို တဖြန်းဖြန်းနဲ့ ရိုက်ချက်တွေက အဆက်မပြတ်။

Troyeမျက်နှာပေါ်ကို အားရအောင် ရိုက်လည်းပြီးရော

"ပါးစပ်ဖွင့်စမ်း"

Troyeမဖွင့်ရဲဘူး။ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ပါးစပ်ကို အတင်းစိပတ်ရင်း ခေါင်းကို အတင်းရမ်းခါနေမိတယ်။

ဒါပေမယ့် သခင်က troye ပါးနှစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ ဖျစ်လိုက်တော့

Troyeလည်း နာနာကျင်ကျင်နဲ့ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရတယ်။

ပါးစပ် ပွင့်ပွင့်ချင်းမှာပဲ သခင်က သူ့ဟာကြီးကို troyeပါးစပ်ထဲထိုးထည့်လိုက်တယ်။

ပြွတ်ခနဲဝင်လာတဲ့လီးကြီးနဲ့အတူ troyeလည်း အန်ချင်သလိုတောင် ဖြစ်သွားပေမယ့်

သခင်က စထည့်ထည့်ချင်းမှာပဲ အသွင်းအထုတ်ကို ခပ်မြန်မြန်လုပ်လိုက်တော့ troyeပျို့ချိန်တောင်မရတော့ဘူး။

တစ်အောင့်လောက်ကြာမှ အသွင်းအထုတ်လုပ်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး သခင်ကပြောတယ်။

"ငါ့လီးကို ယက်စမ်း သွားနဲ့မထိနဲ့ လျှာနဲ့ပဲ ယက် ကြားလား"

Troyeလည်းဘယ်လိုမှ မငြင်းနိုင်တော့ပဲ ပါးစပ်ထဲက အချောင်းကြီးကိုပဲ မယက်တတ် ယက်တတ် ယက်ပေးရတော့တယ်။

ထိပ်ဖူးကို လျှာနဲ့ လျက်ပေးနေချိန်မှာ အပေါ်က သခင်joeyရဲ့ ညည်းသံတွေထွက်လာတယ်။

"အား.. ကောင်းတယ် troye ဆက်ယက် အား..."

သခင်ရဲ့ညည်းသံနဲ့အတူ troyeလည်း တဖြည်းဖြည်းထန်လာတယ်။

Troyeအစတည်းက သခင်တို့နဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘာတစ်ခုမှ မရွှံတတ်ဘူး။သခင်ဟာကို လျက်ပေးနေရလို့လည်း မသတီတာတွေဘာတွေ မဖြစ်ဘူး။ခုနက ပျို့တယ်ဆိုတာက အတင်းထိုးထည့်လိုက်လို့ ပျို့တာ။ ရွံလို့မဟုတ်ဘူး

ခု ယက်ပေးတာ ကြာလေလေ troyeစိတ်တွေလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုပိုထန်လာတယ်။သခင်အော်ညည်းသံကြားတော့ 

တဏ္ဍာစိတ်တွေ ငယ်ထပ်တက်စောင့်တဲ့အထိပဲ။

"ထိပ်တင် မယက်နဲ့ အချောင်းကိုပါယက်"

"ဟုတ် သခင်"

Troyeလည်း ပါးစပ်ထဲက ဟာကို ခနပြန်ထုတ်ပြီး သခင်ကို ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။နောက်ပြီး လုံးပတ်ပူပူနွေးနွေးကြီးကို အပေါ်တွေရော အောက်တွေရော စုံအောင် လျှာနဲ့လိုက်ယက်ပေးလိုက်တယ်။

သခင်မခိုင်းပေမယ့် သခင်ရဲ့အမွှေးနက်နက်တွေကိုလည်း လိုက်ယက်ရင်း နမ်းလိုက်တယ်။

Troyeနမ်းနေတုန်းမှာပဲ သခင်က troyeခေါင်းကို အောက်နှိမ့်လိုက်ပြီး သခင့်အချောင်းအောက် ဘောတွဲကြီးကို မျက်နှာအပ်ပေးလိုက်တော့ troyeလည်း သခင့်ဘောတွဲကြီးကိုပါလျက်ပေးရတော့တယ်။

သခင့်ဘောတွဲကို ယက်ပေးလိုက် ဥလေးတွေကို ဆွဲစုပ်ငုံ့ပေးလိုက်နဲ့ အပေါ်က သခင်တော့ ဘယ်လိုနေမလဲမသိဘူး troyeတော့ အောက်က သူ့အချောင်းလေးကို ဘောင်းဘီပေါ်ကနေကိုင်ပြီး ပွတ်သပ်နေမိတယ်။

Troyeအရမ်းကို ထန်နေပြီ။မပြောပြတတ်လောက်အောင် ထန်နေပြီ။

အဲအချိန်မှာပဲ သခင်က troyeကို ဆွဲမလိုက်ပြီး troyeဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်တော့တယ်။

"သခင် အာ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"မင်းကို ဖင်ချမလို့"

ဖင်ချမှာ။troyeလန့်သွားပေမယ့် ဖင်ချတယ်ဆိုတဲ့အရသာကိုလည်း ခံကြည့်ချင်လာတယ်။

ကြောက်တာက 75%ဆို ဖင်ခံတဲ့အရသာကို သိချင်တာ 25%ပေါ့။သိချင်တာက သိချင်ပေမယ့် ကြောက်စိတ်က ပိုများနေတော့ troyeတောင်းပဲ တောင်းပန်လိုက်မိတယ်။

"မလုပ်ပါနဲ့ သခင် သားတောင်းပန်ပါတယ်"

"စောက်စကားမရှည်နဲ့ မင်းက တစ်ခါမှ မခံဖူးသေးဘူးမလား အဲဒါဆိုနေဦး ငါlubeသွားယူလိုက်မယ်"

To be continued

He is our pet(ep 15)

သားလည်း အဲညပြီး နောက်နေ့မနက်ရောက်တော့ ဖင်က နာလွန်းလို့ သခင်joeyဆီ လိမ်းစရာဆေး သွားတောင်းဖို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။နောက်ပြီး ဒီနေ့တစ်ရက်လောက်နားဖို့လည်းပြောမယ်။

ဟုတ်တယ်လေ သားဒီနေ့အတွက် ဘယ်လိုမှ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။လှုပ်လိုက်တိုင်း နာနေတဲ့ဟာကို။

အဲလိုနဲ့ သခင်joeyအခန်းကို သွားလိုက်တယ်။

သားမှာလေ သခင်joeyအခန်းရောက်ဖို့ မနဲလမ်းလျှောက်လိုက်ရတာ။တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း အောင့်လာတဲ့ဖင်ကြောင့် 

တစ်လှမ်းတစ်လှမ်းကို သေလုမတတ်ပဲ။

နောက်ဆုံးအချိန်အတော်ကြာလျှောက်ပြီးတော့ သခင်joeyအခန်းကိုရောက်လာတယ်။

ဒါပေမယ့် troyeတွေ့လိုက်ရတာ ခုထိမထသေးဘဲ အိပ်နေတဲ့ သခင်joey။

မနက် ၉နာရီတောင်ထိုးနေပြီ ခုထိမထသေးဘူး။

Troyeလည်း မနှိုးရဲတာနဲ့ နိုးလာမယ့်အချိန်ကိုပဲ ခုတင်နဲ့ ခပ်ဝေးဝေးနေရာမှာ ထိုင်စောင့်နေလိုက်ရတယ်။

နာရီကြည့်လိုက် သခင်joeyကို ကြည့်လိုက်နဲ့ ၁၀နာရီ ထိုးခါနီးလောက်ကျတော့ သခင်joeyနိုးလာတယ်။

နိုးလာတော့ ဖုန်းက နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြန်အိပ်ဖို့ ပြင်နေတာမလို့ troyeအလောတကြီး လှမ်းခေါ်လိုက်ရတယ်။

"သခင် သခင် ခနနေပါဦး"

Troyeအသံကြားတော့ troyeဖက်ကို ငဲ့စောင်းကြည့်လာတယ်။

ပြီးတော့ မေးဆတ်ပြီး ဘာလဲ ပုံစံမျိုးလုပ်ပြတာမလို့ troyeလည်း ပြောစရာရှိတာကို အမြန်ပြောလိုက်ရတယ်။

"ဟိုလေ သခင် သားလေ မနေ့တုန်းက သခင့်ကြောင့်လေ သားဟိုဟာက နာနေလို့လေ ဆေးလိမ်းချင်လို့ သားမှာ ဆေးမရှိလို့ အဲတာ"

Troyeလည်း ခေါင်းကုတ် ဖင်ကုတ်ရင်း မဝံ့မရဲပြောမိတယ်။

"အဲတာ ဘာဖြစ်လဲ"

"ဗျာ"

Troyeလည်း ကြောင်ငေးငေးလေးဖြစ်သွားရတယ်။troyeဒီလောက်ပြောနေတာကိုတောင် သခင်က ဘာဖြစ်လို့လဲ ပြန်မေးနေတော့ troyeပြောတာကို နားမလည်ဘူးလား။

"အဲတာ သားဆေးလိမ်းချင်လို့ ဆေးလေးပေးပါလားလို့ နောက်ပြီး သားဒီနေ့တစ်ရက်နားချင်လို့ အဲတာ...."

"ဘာဆေးမှလည်း မပေးနိုင်ဘူး။မင်းဘာသာမင်း နားချင်ရင် နား 

ဒီနေ့ဖို့ ဘာမှမစားနဲ့။စောက်လုပ်မလုပ်ရင် စောက်စားလည်းမစားနဲ့။သွား နားညည်းတယ် ငါအိပ်နေတာကို လာနှောင့်ယှက်နေတာ။"

"ဗျာ"

"မင်းကို ငါ့အခန်းထဲက ထွက်လို့ပြောနေတာ"

"ဟု ဟုတ် ဟုတ်"

လေသံအနေအထားက ရာသီဥတုမကောင်းတော့တာမလို့ troyeလည်း မြန်မြန် ပြန်ထွက်လာလိုက်ရတယ်။

အခန်းတံခါးကနေ သုံးလေးလှမ်းရောက်ရင်ပဲ troyeဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်တော့ပဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းတကြီး ငိုမိတော့တယ်။

သားမှာ လိမ်းစရာဆေးမရှိလို့ တောင်းတာကို။နောက်ပြီး ခုသားဖြစ်နေတာက သခင်joeyကြောင့်ပဲမလား။

သခင်joeyကြောင့်ဖြစ်တာကို ခုဆေးတောင်းတော့ မပေးနိုင်ဘူးတဲ့။

သား ဘာမှလည်း အပြစ်မလုပ်ထားမိပါဘူး။နာလွန်းလို့ ဆေးလေးသွားတောင်းမိတာကို။

နောက်ပြီး မလုပ်ရင် မစားနဲ့တဲ့။

သခင်joeyအဲလိုပြောလိုက်တဲ့အသံကြီးကို ကြားပြီး စိတ်ထဲဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲမသိဘူး။ အလိုလို လှိုက်တက်ပြီး ငိုချင်လာတာ။

သားကို ထမင်းလေး တစ်နပ် အလကားကျွေးဖို့တောင် မသထာဘူးလား။လိမ်းစရာဆေးပေးဖို့တောင် မသထာတော့ဘူးလားဗျာ။သားကို အဲလောက်အထိတောင်လား။သားဘဝမှာ မေမေပြီးရင် သခင်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာကို။

ခုမေမေလည်း မရှိတော့ သခင်တို့နှစ်ယောက်ကိုပဲ အဖေလိုရော အမေလိုရော အားကိုးမိတာပါ။

သားအတွက် သခင်တို့နှစ်ယောက်ကို မိဘတွေလို သတ်မှတ်ထားခဲ့တာကို 

သားအပေါ် အဲလောက်ကလေးတောင် မသထာချင်ဘူးလား။

သားဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်လို့ ခွင့်တောင်းတာပါ။တောင်းဆိုတာပါ။

Troyeအဲနေရာမှာပဲ အသံထွက်မှာဆိုးလို့ ကိုယ်လက် ကိုယ်ကိုက်ရင်း ငိုနေမိတယ်။

"Troye ဘာဖြစ်နေလဲ"

အခန်းထဲကထွက်လာတဲ့ သခင်shawn။

Troyeထိုင်ငိုနေတာတွေ့တော့ အနားရောက်လာပြီးမေးတယ်။ကြည့်ရတာ ခုမှ အိပ်ရာထလာတဲ့ပုံစံပဲ။

"သခင် အီးဟီး"

Troyeလည်းအနားရောက်လာတဲ့ သခင်shawn ခြေသလုံးကိုဖက်ပြီး အော်ငိုလိုက်မိတော့တယ်။

ခုနက ကိုယ်လက်ကိုယ်ကိုက်ပြီး ကြိတ်ငိုနေရတာ။ခု သခင်shawnကိုတွေ့တော့ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ငိုမိလိုက်တော့တာ။

"ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးနေတယ်လေ ဘာလို့ငိုနေတာလဲ"

သခင်shawnပုံစံက စိတ်တွေရှုပ်ပြီး စိတ်မရှည်တော့တဲ့လေသံမျိုး။

အဲကြောင့်မလို့ အားကိုးတကြီးဖက်ထားမိတဲ့ သခင့်ခြေသလုံးကိုတောင် လက်က အလိုလိုဖြုတ်မိသွားတယ်။

"ဟင့် ဟိုဟာ သားကိုလေ သခင်joeyက ညတုန်းက လုပ်တာ ခု သားဟိုဟာက အရမ်းနာနေလို့ ဟင့်"

"ဘာလဲ ဘာကိုလုပ်လို့ ဘာကနာရတာလဲ စကားကို ရှင်းရှင်းပြောလေ"

"ဟိုဟာလေ သားဖင်ကနာနေတာ"

Troyeလည်း ရှက်ရှက်နဲ့ပဲပြောလိုက်ရတယ်။

"ဖင်နာလို့ဆိုတော့ joeyက မင်းကို လိုးလို့လား"

သခင်shawnရဲ့ အမေးကို troyeလည်း ခေါင်းတဇက်ဇက် ငြိမ့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ဘာ မင်းကို လိုးတာ"

ဒီတစ်ခါတော့ တအံ့တသြနဲ့မေးတာ။

"ဟုတ် အဲတာကို နာနေလို့ ဆေးလိမ်းချင်လို့တောင်းတာကို မပေးဘူးတဲ့။နောက်ပြီး သားမထနိုင်လို့ တစ်ရက်နားချင်လို့ပြောတာကိုလဲ အလုပ်မလုပ်ချင်ရင် ထမင်းမစားနဲ့တဲ့ ဟင့်"

Troyeလည်း ငိုပြီး ပြောမိတယ်။

"ဘာတွေလဲကွာ မနက်နှိုးကတည်းက စိတ်ရှုပ်စရာတွေ ဟျောင့် joeyထစမ်း ဒီကိစ္စ လာရှင်းစမ်း"

သခင်shawnရဲ့ စိတ်တွေ တအားရှုပ်နေပြီး စိတ်ပါတိုချင်နေတဲ့ လေသံကြောင့် troyeငိုနေတာတောင် ဆက်မငိုရဲတော့ဘူး။

သခင်shawnအော်ခေါ်တော့ သခင်joeyအခန်းထဲက ထွက်လာတယ်။

"ဘာလဲ မင်းပထွေးကို သွားတိုင်တာလား"

အခန်းထဲက ထွက်ထွက်ချင်းပဲ troyeကို ကြည့်ပြီးပြောတယ်။

သခင်joeyရဲ့ ပုံစံကြောင့် troyeထိုင်နေရာကနေ အလိုလိုနောက်ကျုံ့သွားမိတယ်။

"မင်း သူ့ကို လိုးတယ်ဆို"

သခင်shawnက လှမ်းမေးလိုက်တယ်

"ဟုတ်တယ် ညက မူးမူးနဲ့ လုပ်မိသွားတယ်"

"မင်းကွာ လုပ်တုန်းကလုပ်ပြီး ခုကျ ဆေးတောင်းလိမ်းမပေးချင်ဘူးဆိုတော့......"

သခင်shawn စကားတောင်မဆုံးသေးဘူး သခင်joeyက ဝင်ပြောတယ်။

"ငါအိပ်ရာနိုးနိုးချင်းကတည်း လာပွမ်နေလို့ ကြည့်မရလို့ ပြောလွှတ်လိုက်တာ"

"ထားလိုက်တော့ ခုလိမ်းဖို့ တစ်ခုခုပေးလိုက်

နောက်ပြီး မင်းဒီနေ့နားချင် နားလိုက်"

သခင်joeyကိုပြောနေရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ငုတ်တုတ်ကလေးဖြစ်နေတဲ့ troyeကို ငုံ့ကြည့်ပြီးပြောတယ်။

Troyeလည်း အဲစကားကြားတာနဲ့အရမ်း ဝမ်းသာသွားပြီး

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

Troyeကျေးဇူးတင်နေတုန်းပဲ သခင်joeyက စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နဲ့ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး 

ပြန်ထွက်လာတော့ troyeကို တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းပစ်ပေးရင်း

"ရော့ လိမ်းဖို့ဆေး"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်"

Troyeလည်း သခင်joeyဖက်လှည့်ပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်ပေမယ့် သခင်joeyကတော့ troyeကို အရေးတောင်လုပ်မနေဘဲ အခန်းထဲပြန်ဝင်ပြီး အခန်းတံခါးတောင်ပိတ်သွားပြီ။

"မင်းလည်း သွားနားချင်နား"

သခင်shawnလည်း troyeကိုပြောပြီး အိမ်အောက်ဆင်းသွားတယ်။

အဲလိုနဲ့ troyeလိမ်းဖို့ဆေးရော ပိတ်ရက်တစ်ရက်ကော ရခဲ့ပေမယ့်

အဲနေ့ကစပြီး နှစ်ပတ်လောက်အထိ troye လမ်းလျောက်တာမှာ ထော့နဲ့ထော့နဲ့နဲ့ လျှောက်ခဲ့ရတယ်။ သခင့်ဟာကြီးက နဲနဲနောနောဟာကြီးမှ မဟုတ်တာလေ။

Lubeဘယ်လောက်ပဲသုံးပါစေဦး အကြမ်းပတမ်းအလုပ်ခံရတော့ 

ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း ဖြစ်တော့

၂ပတ်နီးပါးလောက် လမ်းလျှောက်တိုင်း အောင့်တဲ့ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရတာ။

မှတ်မှတ်ရရ troyeလူပျိုရည်ပျက်တဲ့ညက အောက်တိုဘာလရဲ့ လပြည့်ညတစ်ည။

to be continued

written by khoon sint naung

He is our pet(ep 16)

27.12.2016

ဒီနေ့ကိုရီးယားကားထဲမှာ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြတာ

ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက်တွေစားလိုက် အချိုရည်တွေသောက်လိုက် မုန့်တွေတစ်ခုပြီးတစ်ခုထိုင်စားလိုက် ရှေ့က ရုပ်ရှင်ကြည့်လိုက်နဲ့ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ။

သခင်တို့နဲ့သွားချင်လိုက်တာ။ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက သခင်တို့ကလေ သားကို ရုပ်ရှင်ရုံမပြောနဲ့ ဘယ်မှတောင်ခေါ်မသွားကြဘူး။

အဲလိုတွေးမိရင် အရမ်းငိုချင်တာပဲ။ရေးရတာတောင် ဝမ်းနည်းတယ်။

               ..........................

29.12.2016

မနေ့က သခင်ရယ်လေ ဝက်သားတွေဝယ်လာတာ။သခင်ဝယ်လာတဲ့ အိတ်ကိုဖွင့်ကြည့်ပြီး ဝက်သားမြင်တော့ ပျော်လို့ထတောင်ခုန်မိတယ်။နောက်ထပ် ဆလပ်ရွက်ကိုမြင်တော့ ဟေးခနဲတောင် အော်မိတယ်။

သားအရမ်းကြိုက်တာ အကြိုက်ဆုံး ဝက်ဆလတ်လုပ်စားရတော့မှာလေ။

ရေးနေတုန်း မျက်ရည်တွေ စာရွက်ပေါ် ကျကုန်ပြီ။

သား အပေါ်ကဟာတွေ ရေးနေတုန်း မျက်နှာကြီး ပြုံးနေတဲ့အထိ ပျော်နေတာ။အဲလိုရေးရတာတောင်ပျော်ပေမယ့်

သား အဲဝက်ဆလတ်ကို မစားလိုက်ရဘူး။

(ထိုစာကြောင်းအပြီးတွင် စာကြောင်းတွေ အများကြီး ကျော်သွား၏)

မျက်ရည်တွေကြောင့် စာရွက်စိုသွားတာ ကျော်ပဲရေးလိုက်တော့တယ်။

သားလေ သခင်တို့စားတော့ ထုံးစံအတိုင်း ထမင်းဝိုင်းဘေးမှာ ရပ်ပြီး လိုတာလုပ်ပေးရတာ။

ပြီးရင် ဝတ်ဆလတ်နဲ့ထမင်းစားရတော့မှာကိုတွေးပြီး သားအရမ်းပျော်နေတာ။ဒါပေမယ့်လေ သားဖို့များကျန်မလား ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ဘာမှ မကျန်တော့အောင် သခင်joeyက လက်စဖြတ်လိုက်တာ။

အဲတုန်းက အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ဟာကိုတောင် ရှက်လာသလိုပဲ။တစ်ပန်းကန်ကနေ လျော့လျော့သွားရင်း 

နောက်ဆုံး သားလက်သီးတစ်ဆုပ်လောက်ကျန်တော့

ဒါငါ့ဖို့ပဲဆိုပြီး စိတ်ထဲ တွေးနေတာ။

အဲအချိန်မှာ သခင်joeyက ထပ်စားပြန်တယ်။

အော် ကျန်သေးတာပဲပေါ့

ထပ်ယူပြန်တယ်။အမ် သားဖို့ ချန်မထားတော့ဘူးလား။သားလည်း စားချင်တယ်လေ။

ပါးစပ်ကတော့ ဘယ်ပြောရဲမလဲ။စိတ်ထဲကနေပဲ ချန်ထားပါစေ ချန်ထားပါစေ တတွတ်တွတ် ဆုတောင်းနေမိတယ်။

ထပ်ယူပြန်တယ်။

ပန်းကန်ထဲမှာလဲ သားလက်သီးတစ်ဆုပ်စာကနေ သုံးပုံပုံ တစ်ပုံလောက်ပဲကျန်တော့တာ။

သားအလိုလို ငိုချင်လာတယ်

နောက်ဆုံးတစ်ခါလည်းယူရော ဘာမှ မကျန်တော့သလို 

သားရင်ထဲက ဒီတစ်လုပ်စာတော့ ငါစားရမှာပါဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်မီးစက ဟုတ်ခနဲ ငြိမ်းကျသွားတယ်။

သားမှာ စချက်ကတည်းက ငါစားရတော့မယ် ဆိုပြီး ဝမ်းသာအားရချက်နေမိခဲ့တာ။ခုတော့ ချက်နေတုန်း မြည်းလိုက်တဲ့ ဝက်သားတစ်ဖက်တည်းနဲ့ပဲ ကျေနပ်လိုက်ရတယ်။

သခင်တို့စားလို့ပြီးတော့ ဆလတ်ရွက်တွေပဲ ကျန်တော့တဲ့ ဝက်ဆလတ်ပန်ကန်ကို ကြည့်ပြီး အလိုလို မျက်ရည်ကျလာမိတယ်။

အဲအကြောင်းပြန်စဉ်းစားမိတိုင်းလည်း မျက်ရည်ကျမိတယ်။ခုရေးနေတုန်းလည်း ကျမိပြန်တယ်။စားရခါနီး ပါးစပ်နားရောက်လာခါနီး အသားတုံးကို ပုတ်ချခံလိုက်ရသလိုပဲ။

အဲလိုပုတ်ချခံရရရင် လူတိုင်း ဒေါသထွက်သွားမှာဆိုပေမယ့်

သားကျတော့ ဒေါသမထွက်ဘူး။ဝမ်းနည်းစိတ်တွေ လှိုက်တက်လာတာ။သား ဝက်သားကြိုက်မှန်းသိသိကြီးနဲ့ သားဖို့ချန်မထားပဲ နေ့လည်စာတစ်နပ်ထဲနဲ့ အကုန် ကုန်သွားတာ။

သားက အငယ်ဆုံးပဲလေ။သားဦးစားပေးခံချင်တာပေါ့။သားအဆင့်အတန်းနဲ့ ဘာလို့ ဦးစားပေးရမှာလဲဆိုရင်လည်း သားအတွက်တော့ ချန်ထားစေချင်တယ်လေ။သားလည်းလူပါဗျာ။သားအရမ်းကြိုက်တာတော့ သားစားချင်တာပေါ့။

                   ......................

8.1.2017

(8.1.2017ကရေးတဲ့ troyeရဲ့ သူ့အကြောင်းကို ဖတ်လို့အဆင်ပြေအောင် ရေးသားသူ ကျနော်မှ  ပြန်ရေးလိုက်ရပါတယ်။)

ဒီနေ့က တနင်္ဂနွေနေ့လေ။အဲကြောင့်မလို့ အိမ်မှာ သခင်shawnရော သခင်joeyရော ရှိနေတယ်။ကျနော်ကတော့ လူစုံရင် အရမ်းပျော်တာပဲ။

ဘာလို့ပျော်လဲဆိုရင်troyeအတွက်အဖြေမရှိဘူး။

ဒီအတိုင်းကို အလိုလိုပျော်တာ။

အဲညနေ၆နာရီလောက် troye tvကြည့်နေတဲ့အချိန်

"Troyeမင်း အဝတ်တွေ မရုတ်ဘူးလား"ဆိုပြီး သခင်shawnအသံကို နောက်က ကြားလိုက်ရတယ်။

"ဗျာ အဲ သားမေ့နေတာ ဟုတ်သားပဲ မီးပူလည်းတိုက်ရဦးမယ်။ ဟုတ် ဟုတ် သားလုပ်လိုက်ပါ့မယ်။"

"နေဦး ဒီကိုလာဦး"

သခင်က ဆိုဇာပေါ်ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး troyeကို အနားခေါ်တယ်။troyeလည်း ဘာဖြစ်လို့မသိတော့ ယောင်နန နဲ့ပဲ သခင်အနားရောက်သွားတယ်။

အနားရောက်တော့ သခင်shawnကပြောတယ်။

"လက်ပိုက်"

Troyeလည်း ဆရာ့ရှေ့ရောက်နေတဲ့ တပည့်လေးလို လက်ပိုက်လိုက်ရတယ်။

"ဒီနေ့ မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ မနက်တုန်းကလည်း ဟင်းရည်က ငံတူးနေတာပဲ။ခုလည်း မီးပူတိုက်ဖို့နေနေသာသာ အဝတ်တောင် မရုတ်ရသေးဘူး။ ဘာလဲ အလုပ်မလုပ်ချင်တော့လို့လား။ မလုပ်ချင် ဂျောင်းနော်"

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ပါဘူး မနက်က သားပျာယာခတ်ပြီး ဆားထည့်ထားတာကိုမေ့ပြီး နောက်တစ်ခါထပ်ထည့်လိုက်မိတာပါ။ခုဟာက သားမေ့သွားလို့ပါ။မလုပ်ချင်လို့မဟုတ်ပါဘူး။"

Troyeလည်း အသည်းအသန် ငြင်းမိတယ်။

"ဒီနေ့ အချိုးမပြေတာ နှစ်ခါရှိနေပြီ သွား ကြိမ်လုံးသွားယူ"

Troyeလည်း ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ပဲ ကြိမ်လုံးသွားယူလိုက်ရတယ်။ ကြိမ်လုံးက သခင်joeyအခေါ် punished roomထဲမှာ အဆင်သင့်ရှိပြီးသား။

သွားယူပြီး ပြန်လာတော့ troyeခြေထောက်တွေက မလှမ်းချင် လှမ်းချင်နဲ့ တုန်ရင်နေမိတယ်။ကြောက်လို့ ရင်တွေလည်း အရမ်းခုန်လာတယ်။

ဧည့်ခန်းကို ရောက်ခါနီးလေလေ troyeရင်တွေ ပိုပြီး ခုန်လာလေလေ။

နောက်ဆုံး တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ပဲ သခင်shawnလက်ထဲ ကြိမ်လုံးထည့်ပေးလိုက်ရတယ်။

"ဟိုဖက်လှည့်"

Troyeလည်း သခင်အမိန့်အတိုင်း ဟိုဖက်လှည့်ပေးထားရင်းနဲ့ပဲ မျက်လုံးကို တင်းတင်းစိပိတ်ရင်း လက်တွေလည်း တင်းတင်းဆုတ်ထားမိပြီး

ခြေချောင်းတွေကိုလည်း ကြမ်းပြင်မှာကုပ်ထားမိတယ်။

သခင်shawnက troyeကို မရိုက်သေးခင် လေထဲ ရွှမ်းခနဲ ရွှမ်းခနဲနေအောင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ troye ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ထိတ်ခနဲဖြစ်သွားမိတယ်။

ရိုက်ရင်လည်း မြန်မြန်ရိုက်ပါတော့။ခုလိုလုပ်နေတာတွေကို ကြောက်လွန်းလို့ပါ။troyeရင်ခုန်နှုန်းတွေ မြန်လာပြီး နှလုံးက အပြင်ခုန်ထွက်လာတော့မတတ်ပဲ။

ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း

"အ့ အား သခင်"

Troye ကြောက်လို့ တုန်နေတုန်းမှာပဲ ကြိမ်လုံးရိုက်ချက် ငါးချက်ဆက်တိုက်က troyeတင်ပါးပေါ်ကို ကျလာတယ်။

ပူထူစပ်ဖြန်းသွားတာပဲ။troyeလည်း တင်ပါးလေးကို လက်နဲ့ပွတ်ရင်း မျက်ရည်ဝဲမိတယ်။

"ရော့ ကြိမ်လုံးကို သွားပြန်သိမ်း ပြီးရင် လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ် "

"ဟုတ် သခင်"

Troyeလည်း သခင်shawn ကမ်းပေးတဲ့ ကြိမ်လုံးကို ယူရင်းပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

Troye ခုလိုအရိုက်ခံရလို့ သခင်shawnကို စိတ်ဆိုးလားလို့ မေးရင် troyeစိတ်မဆိုးဘူး။

Troyeအပြစ်ရှိလို့အရိုက်ခံရတာလေ 

တမင်သပ်သပ်အရိုက်ခံရတာမှ မဟုတ်ပဲ။နောက်ပြီး မိဘတွေက သားသမီးတွေကို ချစ်လို့ ရိုက်ဆုံးမ ကြတာတဲ့။

သခင်လည်း သားကို ချစ်လို့ ရိုက်ဆုံးမတာပဲလေ။သားမှာ မေမေဆုံးပြီးကတည်းက မိဘတွေ မရှိတော့တာ ခု ဖေဖေတစ်ယောက် ကောက်ရတယ်လို့တောင် တွေးမိတယ်။

နောက်ပြီး ဖေဖေတွေက သူ့တို့ သားသမီးတွေကို ကာကွယ်ပေးတယ်တဲ့။ သခင်shawnလည်း သားကို သခင်joeyလက်ကနေ တစ်ခါတစ်လေ ကာကွယ်ပေးတတ်တယ်လေ။

သားအရမ်းပျော်တာပဲ။ အရိုက်ခံရလို့ နာတာထက် ပျော်တာက ပိုတယ်။သားကိုအပြစ်လုပ်ရင် အပြစ်ပေးတယ်

သားကိုလည်း ကာကွယ်ပေးတတ်သေးတယ်။

နောက်ပြီး ခုသားက သခင်shawnအိမ်မှာနေပြီး သခင်shawnကျွေးတာစားနေတာ။

သခင်shawnက သားဖေဖေလိုတောင် ဖြစ်နေပြီ။

အဲတော့ သခင်လို့မခေါ်ပဲ daddyလို့ ပြောင်းခေါ်ရမလား ဟိဟိ

အဲလိုခေါ်တာကိုသာ သခင်ကြားရင် မျက်လုံးပြူးမှာသေချာတယ်။

Troyeရင်ထဲက အပျော်က နာနေတာတွေကိုတောင် မေ့သွားစေပြီး မီးပူတိုက်နေတုန်းတောင် ခနခန ပြုံးမိတယ်။ပြီးခါမှ သတိရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်တော့ သခင်တို့တစ်ယောက်မှ မရှိလို့တော်သေး

သခင်တို့သာမြင်ရင် သားကို ရူးနေတယ်လို့ ထင်ကြမှာအမှန်ပဲ။

Daddy shawn ဟိ ခေါ်လို့ကောင်းလိုက်တာ။

to be continued

written by khoon sint naung